شالی

1 ay keçdi üstündən..

Necə gəldi, necə keçdi heç özüm də bilmirəm. Tək hiss etdiyim dərin bir boşluq və sol yanımda tənha qalanda hiss etdiyim sızıltıdır. Bilirsən, əvvəlki kimi incitmir daha, deyəsən daha öyrəşmişəm sənsiz yaşamağa. Daha qəbullanmışan həqiqəti. Fəqət bir şeyin öhdəsindən hələ də gəlməmişəm. İnsanlar səni soruşanda donub qalıram, içimdəki yara qanayır sanki. Sanki bu 1 ayda güc bəlayla üstünü örtməyə çalışdığım yaranın bir anda qasnağı qoparılır. Bir də hələ də öyrəşə bilmirəm subay olduğuma. Hərdən mənə baxan yad baxışlar məni qəzəbləndirir, üzük taxılan barmağıma pənah aparır istəmsiz gözlərim. Fəqət o an idrak edirəm ki, daha sən yoxsan.. daha məsuliyyət daşıdığım bir mövzu yoxdur. Tez-tez xarici görünüşümə iltifatlar alıram. Bilirsən, o anlarda elə darıxıram ki, sənin üçün. Çünki sənin bir cümlən məni dünyanın ən gözəl qadını kimi hiss etdirmək üçün kifayət edirdi. İndi isə sanki bütün iltifatlar sönülü qalıb, heç biri məni xoşbəxt etmək üçün kifayət etmir..

Bir də gülüşüm.. Səni heyran edən məsum, qəlbin ən dərinliklərindən gələn gülüşüm var.. Qəhqəhə çəkdiyim anlarda gözüm istəmsiz boşluğa dalır. Sən düşürsən yadıma. Fikirləşirəm ki, görəsən neynirsən, günün necə keçir, kimlərləsən. Axı mənim gülüşüm sənin hüzurun idi, sən onu izləməklə istirahət edirdin. İndi o boşluğu necə doldurursan?..

Bəlkə bu gün deyil, fəqət əlbət bir gün bu ağrı yüngülləşəcək. Demirəm səni unudacam, yox, çünki ilklər əsla unudulmur. Amma inanıram ki, sadəcə xoş və acı xatirələr kimi qalacaqsan yaddaşımda, bir şey gəlib keçəcək ani bir neçə dəqiqəlik fraqment tək gəlib keçəcəksən xatirəmdən. Sonra sanki sən yoxmuşcasına yenidən davam edəcəyəm həyatıma. Amma bu səfər ağrısız, sıxıntısız, darıxmasız, acısız..