może marnie ale dycham

moje głupie, naiwne dziecko.

paradoks miłości polega na tym, że miłość jest w nas ale nigdy dla nas.

z tego świata nie ma bezpiecznej drogi ucieczki. nie ma wyjść ewakuacyjnych. jesteśmy tu i teraz, a tu i teraz umieramy.

szczęście z jakiegoś powodu mnie nienawidzi.

to dziwne uczucie. ona tam, a ja tu. ona tam, a ja z nią, dla niej i o niej.

wiem jak to jest nie mieć dokąd wracać.

czasami mam wrażenie, że wszystko, co dobre, już mnie ominęło. że nie przyszłam na ten świat w odpowiednim momencie. w innej epoce może byłabym poetą albo mordercą, albo jednym i drugim. dziś jestem tylko człowiekiem, który notorycznie zostaje na przystanku, choć autobus już dawno odjechał.

moje okno wychodzi na zapuszczone podwórko, w którym od miesięcy nikt nie zasadził nic prócz butelek. kiedy palę papierosa, widzę sąsiada z naprzeciwka. codziennie o tej samej porze odsuwa firankę i udaje, że mnie nie widzi. ja też udaję. tak się teraz żyje – na niby.

ostatnio śniło mi się, że miałam ogród. prawdziwy. sadziłam w nim czułość i podlewałam ją samotnością. nic nie chciało rosnąć.

liczę gwiazdy na niebie i dziury w sercu.