Kendimi hatırlatayım öncelikle ben zelal, uzun bir süre sakaryada öğrencilik yapmış sonra kendini hovardalığa itliğe vurmuş en sonunda istanbulda işe girmiş şu sıralar 24 yaşında kendi halinde bir insanım. Bir süredir hayatıma müdahale etmiyor ve dışardan akışını izliyordum. Bu sırada kendime farkettirmeden ortalama bir maaşım, sevgilim ve ev arkdaşlarım oldu. Artık o kadar garip bir haldeyim ki içime geri giremiyorum. Masa başı iş bana göre değil kalburum çıktı, sürekli oturmaktan kilo aldım ve basur olacak gibiyim ama işten ayrılamam. Sevgilim desem çok iyi bir insan beni seviyor ona minnet duyuyorum, değer veriyorum pek zeki sayılmasa da üzmek istemiyorum ondan da ayrılamam. Ev desen apartman boşluğuna bakan penceremi açınca ya komşunun bok kokusu ya da kavurduğu soğanın kokusu geliyor. Ev arkadaşlarımla zaten anlaşamıyorum. Komşunun atacağı yatakta yatıyorum. Yine de evden de ayrılamam çünkü eve çıkacak birikimim yok şu an. Birikim demişken annemin dayısı öldü gıcık olurdum suratsız büyük dayıya ama içten içe de severdim çünkü kedileri vardı hayvanları genel olarak severdi, insanları da genel olarak sevmezdi. Zaten herkes ondan çekinir korkardı yalnız bir adamdı işte etrafında fır dönen yalaka akrabalar çoktu tabi zengindi çünkü. Bazı yönleriyle kendime benzettiğim için severdim ve tam da aynı sebepten sevmezdim çünkü o yönlerim pek hoş değildir. Bir miras olayı çıktı şu sıralar belli olmaz bir bakarsınız yüzümü dönerim batıya ve her şeyi bırakır giderim. Güzel bir yedek plan. Herkesten ve herşeyden çok kendimi özlüyorum.