anlatamadıklarımı gösterir göz altlarım.

kahvenizi bi' kenarda unutup uzun süre beklettikten sonra soğumasına şaşırmayın.

kimseyle düşman değilim ama bazıları artık dostum değil.

yalan söylemeye alışmış birine ne dersen de boş, gereksiz çabaya girmeyin.

bizi aynı sokakta hayal ederken bile karşı kaldırımdaydın.

sen öp, geçmezse yaramın ayıbıdır.

sanki bi' çok şeyin son raddesindeyim.

"hiç hissetmedin ne kadar kırgın olduğumu. cenaze taşımak gibi ölü bi' ruh taşıyorum içimde. köşeye geçmiş, yüzü duvara dönük bi' çocuk gibi ağlayasım geliyor, bilmiyorsun."

konu canımı yakmaları değildi, konu canımı yakanların bendeki yeriydi.

aslında hep yolun ortasındaymışım, sonuna varmadan tekrar başına geçiyormuşum.

kimseye acı vermemek için kırk yerinden kırılan inceliğim.

sırtımdan kırk kez vuranı göğsümde taşımışlığım var.

bazen bana yaptıklarını görmezden gelip affediyorum.

nasıl gülebilir insan, şans bile yüzüne ağlarken.