YourSelf Refined

Simon Sinek - Millennials in the Workplace

In de jaren 1950 ontdekte men toevallig dat een gebrek aan de neurotransmitters serotonine, dopamine en noradrenaline (de zogenaamde monoaminen) depressieve symptomen kon veroorzaken. Sindsdien verschoof de focus bij de behandeling van psychische aandoeningen - en vooral van depressie - van psychotherapie en elektroconvulsie therapie (elektroshock) naar farmacotherapie (behandeling met medicijnen).

Farmaceutische bedrijven begonnen met het ontwikkelen van medicijnen die de verstoorde neurotransmitters konden herstellen. De eerste antidepressiva waren de tricyclische antidepressiva en de MAO-remmers. Omdat deze medicijnen niet bij iedereen werkten en ernstige bijwerkingen hadden, ging men op zoek naar een beter en veiliger alternatief.

In de jaren 1980 verschenen de selectieve serotonine heropname remmers (SSRI’s) die een revolutie ontketenden in de psychofarmacologie. Het succes en de populariteit van SSRI’s was zo enorm dat ze de standaardbehandeling van klinische depressie werden. Ondertussen behoren de SSRI’s tot de meest voorgeschreven medicijnen in de westerse wereld.

Omdat serotonine verhogende medicijnen niet bij iedereen werkten, werden ook medicijnen ontwikkeld die de heropname van dopamine en noradrenaline remmen, en combinaties ervan.

Tegenwoordig zijn er verschillende klassen van antidepressiva op de markt die allemaal inwerken op andere neurotransmitters, met binnen die klassen verschillende medicijnen met elk een eigen uniek werkingsmechanisme. Wat ze allemaal gemeenschappelijk hebben, is dat ze de concentratie of de beschikbaarheid van neurotransmitters verhogen, door hun afbraak te remmen (MAO-remmers) of door hun heropname te remmen (tricyclische antidepressiva en heropname remmers).

Er is een reden waarom neurotransmitters heel snel afgebroken of weer opgenomen worden. Elke neurotransmitter activeert of remt verschillende processen in het lichaam. Wanneer een neurotransmitter zijn signalen kan blijven doorgeven, wordt het zenuwstelsel overprikkeld (met gevolgen voor verschillende lichaamsfuncties). Overprikkeling door neurotransmitters kan de zenuwcellen bovendien beschadigen. De zenuwcellen verdedigen zich daartegen door hun aantal receptoren te verminderen. Ze worden daardoor ongevoelig voor de neurotransmitters (resistentie). 

Resistentie tegen neurotransmitters zoals dopamine, serotonine en noradrenaline is een belangrijke oorzaak van mentale en psychische klachten, zoals depressie en angst. Bij depressie is er meestal geen sprake van een gebrek aan neurotransmitters, maar van een verminderde gevoeligheid door een verlaagde activiteit van de receptoren.

Het verhogen van de concentratie van neurotransmitters (door het remmen van de afbraak en/of de heropname) werkt deze resistentie nog meer in de hand. Dat is de reden waarom antidepressiva bij de meeste mensen niet werken en zelfs depressie kunnen verergeren of de gevoeligheid voor hervallen verhogen.

Antidepressiva werken in op het zenuwstelsel en de activiteit van neurotransmitters zonder de onderliggende oorzaken aan te pakken. Ze herstellen het zenuwstelsel niet, maar verstoren het nog meer. Ze verhogen de vatbaarheid voor mentale en psychische aandoeningen. Ze blijken niet beter te werken dan een placebo en ze hebben ernstige en zelfs gevaarlijke bijwerkingen. Het gebruik van antidepressiva wordt gelinkt aan agressie, moord en zelfmoord, vooral bij jongeren, adolescenten en jonge volwassenen.

De beste manier om alle neurotransmitters weer in balans te brengen is vanaf de basis beginnen met voeding en leefstijl - stress verminderen, voldoende bewegen, een gezond slaappatroon, gezonde voeding en voldoende voedingsstoffen.

Maaltijden plannen  is voor mij altijd een goede oefening om te leren 'voorzien zijn op'. En dat is altijd beter dan improviseren bij honger of vermoeidheid. Dit had ik voorzien deze week tijdens een lunch.  

De basis had ik vooraf ‘in bulk’ gemaakt zodat er een gebruiksklare voorraad was voor de rest van de week:

-  Broccoli (+/- 1 a 1,5 minuut in kokend water)

-  Hard gekookte eitjes ( 5 a 6 minuten om ze “nis” te hebben)

-  Camargue-rijst en quinoa ; ik maak deze samen klaar. Met de verhoudingen kan je spelen. Bijvoorbeeld 2 eenheden camargue-rijst en 1 eenheid quinoa samenvoegen. Water bijvoegen tot het geheel ongeveer 1,5 a 2 centimeter onder staat. Een snuifje zout toevoegen. Aan de kook brengen, op een laag vuurtje zetten en alle water laten wegkoken. ( +/- 20 minuten).  Van het vuur halen en laten afkoelen met gesloten deksel.

Ook groentes als wortelen op reepjes, venkel of bloemkool kan je makkelijk vooraf in grotere hoeveelheden prepareren om te gebruiken in slaatjes.

-  Dressing voor enkele dagen : 3 a 4 eetlepels olijolie, 1 halve uitgeperste citroen, 1 eetlepel kokosroom, mespuntje cayennepeper, 1 uitgeperst teentje look, gewassen en versnipperde peterselie. 

Mijn lunch :

Grote pot : gewassen romeinse sla op reepjes gesneden, 2 flinke eetlepels quinoa + camargue-rijst,  1 op stukjes gesneden avocado, halve rode paprika op reepjes, fijne reepjes rauwe ui (voor de liefhebbers), twee hard gekookte eitjes, een halve appel op stukjes gesneden, rode radijsscheuten. Een flinke eetlepel olijfolie er overheen, 1 eetlepel appelciderazijn.

Kleine pot : gewassen veldsla en spinazie, doorgesneden kerstomaatjes, handjevol cashewnoten + dressing.

Tip : als je kan, voeg zout/citroensap/appelciderazijn pas toe het moment op dat je gaat eten. Zout heeft de eigenschappen vocht aan groentes te onttrekken waardoor ze slap worden. Het effect kan een onsmakelijk slaatje zijn op een bodem van water. Citroensap ‘denatureert’ met hetzelfde effect.

Drinken ; 1 eetlepel  supergreens powder in 500 ml water. 1 mespuntje cayennepeper. Goed schudden.

Nooit gedacht er klaar voor te zijn?

Aan de hand van voorbeelden uit mijn eigen leven geef ik je iets mee over hoe bewust kiezen voor een bepaalde mindset (en verbetering van biochemie) ons leven kan veranderen. 

 Over mij : in mijn praktijk kan je terecht voor orthomoleculair voedingsadvies op maat. Door een overmaat aan endorfine en dopamine-stimulerende stoffen, kleur en smaakstoffen, pesticiden en andere ‘supernatural stimuli’ in voeding en milieu is het natuurlijk eco-systeem van ons lichaam vaak ontwricht.  Ook (negatieve) emotionele ervaringen,  al dan niet overgeërfde trauma’s, (epi-) genetische factoren en stress dragen bij aan ondermijning. 

Bron : ( e-FIOW - ElsCornelis )

Recent werd door het in Duitsland  gevestigde European Molecular Biology Laboratory een nieuw verband aangetoond tussen meer dan 200 niet-antibiotische geneesmiddelen, waaronder psychotica, protonpompremmers, hormonen, geneesmiddelen tegen kanker, en een veranderende samenstelling van het microbioom.

De onderzoekers testten bijna 1.200 medicijnen - waarvan 835 gericht op menselijke cellen i.p.v. bacteriële cellen - op 38 soorten darmbacteriën (in vitro), waaronder Escherichia coli, Bactero-ides fragilis en Clostridium difficile.

Het team ontdekte dat ongeveer een kwart of 27% van de geteste niet-antibiotische geneesmiddelen gericht op humane cellen, invloed hadden op de bacteriegroei in de darm.

Chemotherapie, calciumantagonisten ter behandeling van hoge bloeddruk en antipsychotica bleken meer darmbacteriën te remmen in vergelijking met andere medicijnen.

Meest vatbaar voor invloed van deze medicijnen bleken bacteriesoorten die het meest voorkomen in de darm van gezonde personen, waaronder Roseburia intestinalis, Eubacterium rectale en Bacteroides vulgaris.

De verwachtingen werden met deze resultaten ruim overtroffen. Het zijn bijgevolg niet enkel de antibiotica die een effect hebben op de samenstelling van de darmflora.

Deze verschuiving in de samenstelling van onze darmbacteriën draagt bij aan bijwerkingen van geneesmiddelen., waarvan gastro-intestinale problemen en het stimuleren van C-difficile-infectie - de meest voorkomende oorzaak van ziekenhuisgerelateerde diarree  - er enkele van zijn.

De onderzoekers onderstrepen ook mogelijke positief effecten. Op menselijke cellen gerichte medicijnen kunnen bacteriële groei remmen en mogelijk worden hergebruikt als alternatief voor antibiotica. De auteurs merken op dat een aantal niet-antibiotische medicijnen specifiek de groei van C- difficile afremde.

Slechts een fractie van de honderden bacteriesoorten in de darm van werden getest. Daarom stellen de onderzoekers dat het aantal niet-antibiotische geneesmiddelen die de bacteriegroei remmen waarschijnlijk hoger is. Meer onderzoek is dus zeker nodig om de impact van deze medicijnen te kennen op microbiomegerelateerde ziekten, waarvan de lijst steeds langer wordt.

John Cryan, een neurofarmacoloog aan de University College Cork in Ierland vind deze studieresultaten vooruitstrevend. Zeker omdat microbioom niet kan genegeerd worden als we de impact van epigenetische factoren willen kennen, waarvan medicijnen er één van zijn.

Het microbioom sturen vanuit voeding en omgeving is een terrein dat steeds meer onderbouwing krijgt.        

Bronnen

 The Human Longevity project is een ambitieus ondezoeksproject van filmmaker en onderzoeker Jason Prall. In een 9 delige documentaire reeks neemt hij ons mee naar de zogenaamde 'blue zones' ; plaatsen waar mensen meer dan op andere plaatsen gezond oud worden. In een combinatie van interviews met de oudsten van onze aarde en wetenschappers en onderzoekers, tracht Jason Prall de geheimen van gezond oud worden bloot te leggen. Om vast te stellen dat eens je die mensen bezoekt, er geen geheimen zijn.  Alleen 'verbinding' in meest brede zin. 

Je kan je aanmelden via deze link ; data van uitzending vind  je hier ook terug.

https://humanlongevityfilm.com/thlp-gen/?pid=5ae3332de78de

Een in-depth-interview met Jason Prall vind je hier : 

All the lonely people | Karen Dolva | TEDxArendal

Straks doe ik een huisbezoek bij een klant en dan zijn prep-lunches steeds handig voor onderweg. Ik vermijd immers graag onvoorbereid overvallen worden door honger om  de kant en klare verleidingen overal om ons heen voor te zijn. 

Vandaag : een rest van gestoofde groentes uit de oven van gisteren, wat veldsla er bij en 2 hardgekookte eitjes.  “Sideplate” is avocado. Ik voeg er nog wat pijnboompitten, zonnebloempitten en radijsscheuten aan toe.

De groentes : grofgesneden ui, wortel, pastinaak, rammenas en look in ovenschaal met flinke schep kokosvet . Afkruiden met peper en zout. Je kan ook rozemarijn toevoegen of andere provencaalse kruiden. in een oven zetten van 200 graden voor +/- 20 minuten. Af en toe omscheppen om uitdrogen en aanbakken te voorkomen.

Ik had nog 2 doorgesneden witloofstronken geblancheerd in weinig water ( +/- 5 min) en die de laatste 10 minuten ook aan de ovenschaal toegevoegd. Laat de witloofstronken wel eerst goed uitlekken om een al te vochtige ovenschotel te vermijden.

Serveren op een bedje van gemengde sla, overgieten met beetje olijfolie.

How the Digestive system Works

Lunch aan de Schelde :

Slaatje van veldsla en rode biet, olijfjes, rode paprika, radijsscheuten, kort geblancheerde broccoli, 2 hard gekookte eitjes, olijfolie, himalayazout

Nog extra apart : avocado, ongebrande cashewnoten , thermos met huisgemaakte chocoladedrink met amandelmelk, kokosroom, kokosvet, cacao, kaneel en cayennepeper.

Brain Hacking

Koude douches als levensoefening

Mental illness - the overlooked cause