έχεις μάνα άτακτη

Αλεπού είμαι! Νυφίτσα! Πονήρω! Είμαι μία εγώ…

Είμαι μια γλύκα! Είμαι η γλυκιά μανούλα, η ζεστή αγκαλιά, η θαλπωρή, η φωλίτσα, το φαγάκι και είμαι και όλο νάζι και όλο σκέρτσο και θα σε τρελάνω κι από πάνω και θα σου φάω και τα λεφτά και να μη μ’ εμπιστευτείς ποτέ γιατί όλες ίδιες είμαστε. Μια γατούλα είμαι, μια Αλίκη Βουγιουκλάκη. Είμαι το ντάντηζ λιτλ γκερλ, μέχρι να γίνω του αντρός μου.

Είμαι η “ορίστε, δεσποινίς”, η “έλα, κούκλα μου”, η “με το μπαρδόν, μαντάμ” και τελευταία φιλοδοξώ να είμαι η “από φωνή κορμάρα”. Μακάρι να ‘μουνα Σερραία, να γλεντούσε κι η παρέα, αλλά είμαι Χαλκιδιάρα, δηλαδή γουόνα μπι Αθηνέζα.

Είμαι η “μη Μένιο, αφού σου ‘χω πει, με ενοχλεί”. Είμαι σαν όλες τις γυναίκες, όλες ψοφάμε για μια αντρική παλάμη στα κωλομέρια μας όταν κάνουμε τη λάτζα. Γενικώς ολονών τα θέλει ο κώλος μας. Τα θέλουμε και τα παθαίνουμε, πάντα κάτι γυρεύουμε τα βράδια.

Με κρίνουν, όπως όλες τις γυναίκες, με συγκρίνουν με τις άλλες γυναίκες. Με βρίσκουν καλύτερη απ’ αυτήν, χειρότερη από την άλλη… Μωρέ μια πατσαβούρα είμαι, σαύρα τελείως. Τα ‘χεις δει τα μούτρα μου; Σα σκυλί είμαι! Κι επειδή είμαι και σκυλί, πάρε με στα τέσσερα να μη με βλέπεις. Βασικά, μου-νά-ρα είμαι. Αλλά είμαι λίγο ξενέρωτη γιατί τα φτύνω, εκτός άμα είμαι ξελιγωμένη λυσσάρα και τα καταπιώ. Είμαι τις μισές μέρες αγάμητη και τις άλλες μισές κακογαμημένη. Λογικό, αλλιώς πώς έγινα φεμινίστρια;

“Πουτάνα δε θα με πεις, αλλά πεταμένη είμαι”.

Είμαι η “ούτε με το ξύλο δεν κατάλαβα”, η ”με σκότωσε γιατί με αγαπούσε”, η  “εγώ στο χώμα κι εσύ στη φυλακή” μαζί με τους άλλους λεβέντες. Λεβέντης δεν είμαι, αλλά θέλω να γίνω ή αντράκι ή παλικάρι! Μέχρι τώρα μόνο στο αγοροκόριτσο έχω φτάσει.