NAR

Yaz parmaklarım, kış gözlerim.

Durma!

Yaz!

Parmak uçlarım.

-Kışları karartmalı.

-Yazları dondurmalı.

-Dünyayı da böylece biz kişilik yapmalı..

Göz karardı, yazdı parmaklar.

Olmadı biz kişilik dünya!

Etkisi çabuk geçti AN’ın.

Güzelim zaman ...

Bir bardağın şerefli gölgesinde;

"öylesine yudumda”

Kayboluverdi

...

Hava yumuşacık, yürüyoruz kordon boyunca. Yolumuz her adımda geçtiğimiz yıllara akıyor usul usul. Boğaz, muazzam ışıklı gemilerle süslü yine ve toyluğumuz gülümsüyor giden her ışıklının ardından. Yaklaşıyoruz tahta iskeleye, çaydan öteye bakıyoruz. Buyur ediyor ham bıraktığımız, oturuyoruz ürkütmeden sırtsırta. Çok pişmiş, canına yandığım..

Başlıyor anlatmaya geçip gidenlerini, birgün dosdoğru ona akıp gidecek yolları bekleyişini

Sen gideli; Denizlerin mavisi kırık, Gecelerin sesi kısık. Ben hala aynıyım, ovaların düzlüğünde.

Bir şarkı hatırnazlık yapmış meğer, her an okşuyor kulağımdan ruhuma gittiğin yerden itibaren.

Günler, mora çalar oldu hergün batarken  ve bir pür neşe ki, yalınayak koşadurdu o sendin.

Söğüdün dalları o gün eğilmedi, göğe uzanan avuçlarına, sızım sızım  yaşlar değdi o bendim.

Gece kelimelerimiz vardı bizim, özenle sandıklara sakladığımız; naftalin kokulu.

Her gecenin 25. Saatinde çıkarırdık yerlerinden biblo misali, şefkatle.

Yareniyle kelamların, süsler püsler sabahlara kadar ağzımızdan çıkanları avucumuzda biriktirir okşar okşar büyütürdük.

Çok kelimeler uçurduk biz; dalgaları denizlere, fırtınalı günlere, güneşlere, yıldızlara ...

Böylesine dolu, manalı, günler aşırdık yaşlarımızın üzerinden.

Şimdilerde ne yarenler var muhabbetçi ne de biblo gibi kelamlarını barındıran sandıkları...

Halleri mücrim, sebepleri sefil.

İki gözüm,

Varım yokum,

Kelamlarım,

Yarenim;

Güzel Olacağız!

İlmek ilmek geçtikçe sevdadan. 

-ve- Aşk!

Güzel edecek dokundukça, elleri yüreğimize.

Bir sabah serilecek deniz, kucak açacak güneş

Yitirdiklerimiz gelecek kirpik uçlarımıza 

işte o zaman daha çok sarılacağız bir yudum nefese...

Kıyı köşe sakladıkların yok mu? Anımsa!

Korkma!

Usulca gez dar sokaklarında, çocuk saçı okşar gibi... Dokun!

Yüzünde yıllanmış bir gülümsemeyle, muhabbet et çağlayan kelimelerle.

...

Zaman içlerindeki derdi çözememişti, yaraları yıllandı. Gürültülü sessizliklerinden, her gün yıkılan evleri vardı  Her şeye sağır, enkazda gözlerinin sevişmesine izin vermişlerdi...