“bugün överler, yarın önceki gün övdüklerini istismar ederler. ve ondan sonra seni, beni, her şeyi unutacaklar. her şey kibir. her şey boş. insanlık zaten aptallığa ve alçaklığa teslim edildi ve şimdi sadece kendini tekrar edip duruyor.”

gözlerini okuyup soluklarını dinliyorum. benim için bırak zamanı dünya dahi duruyor. keşke durduğu yerde kalsa.

sanki dünya, ölünün başucunda açık kalmış bir radyo.

hayal çocukların olsun, kırıklık büyüklerin.

"yumruğumu sıktım ayaklarımı yere bir kere daha çok sağlam bastım yokluğuna şöyle sağlı sollu birkaç kroșeyse kroșe ama benim boşluğuma geldi işte havlu attım yenilgiyse yenilgi. yetmedi mi? "

"inşaatı hiç bitmeyen bir ülke", diyorum kendi kendime. sürekli yıkılıp yeniden yapılan bir ülke. ama bu inşaat sözcüğünü belki daha geniş anlamak gerek. temelleri hiçbir zaman tam oturmadığı için sürekli bir çöküş, yıkım, sarsıntı ya da deprem korkusuyla yaşayan, bu yüzden sürekli yenilenmesi gereken bir ülke. meşrutiyetini hiçbir zaman tam olarak kuramadığı için hep tedirgin bir ülke.

her şey düzelir zamanla, inan bana/hiçbir sorun çözümsüz değildir/güneş ufukta gözükmüyor olsa da/bir gün mutlaka yükselecektir

hayatın neresinden dönülse kârdır!

gökyüzünü armağan ediyorum kendime. ya da kendimi gökyüzüne. belki de yağmur hiç yağmamıştı, neyse.

sözlerin, içinde iğne bulunan ekmek gibidir. gönlümden gönlüne pencere var. ben o pencereden senin halini gördüm, sözlerine inanmam.

mağlup düşülen bir savaşın tam ortasında adın, kazanılan bir zafer gibi güzel gelir kulağa.

omuzlarıma yük olan içimdeki bütün ölüleri uğurladım. küskünlüklerimi bitirdim. kırgın olduklarımı son bir defa ağırladım. kinimi kuruttum, ucuna geçirdiğim bir mandalla ipe serdim. kavgamla barıştım. isteklerimi, telaşlarımı, kaygılarımı yalnızca kendim için kayırdım. yüzleştim dönüşmek istemediğim yüzümle, düşmanlık etmek benim harcım değil. affetmek de öyle. küçük hesaplar yapamayacak kadar yorgun zihnim. sizinle aşık atamam. tamam, berrak sular size kara ekmek bana. tamam, güneş size ay bana. tamam, hiçbirinizle bir alıp veremediğim yok, verip alamadığım var. tamam, kalsın

ben hep kapıya yakın oturdum, çünkü kimse sevdiğim gibi kalmadı*