Yıldız

seni, beni, bizi

sağımda solumda hayali, içimde sızı

evet tam olarak bu. iyileşince her şey mazide bir anı olarak kalacak. an içerisinde o hisler o kişiler olmayacak. belki de artık kabullenip iyileşmemin zamanı gelmiştir. evet artık iyileşiyorum. bu adımı bu gece itibari ile tam olarak atmaya karar verdim. affediyorum. seni de affediyorum kendimi de yaşadıklarımızı da. affetmek sözcüğü kulağa kolay gelse de o kadar kolay bir şey değilmiş aslında. ama ben tüm benliğimle inanıyorum ki affettim. affettim ama yeni bir benlikle affettim kendimi ve seni. bazı şeyler kolay sineye çekilmiyor. bu geceki yalnızlığımıza bırakmamız gibi. yalnızlığı yeterince tatmışken doğru değildi benim için. onun için doğru olan senin için her zaman doğru olmazlığın kabullenişi ile bu duruma da kendi içimde saygı duyuyorum. ama bu durum bir şeyleri daha derinden de fark etmemi sağladı belki de. ben benimle birlikte varım ben olmadan biz de olmayız. ve biz kelimesinde artık o benliğe yer yok. hayat acı, tatlı her türlü duyguyu barındırıyor. ben acıdan kaçıyorum aslında. iki türlü durumunda acısını biliyorum. birlikte olduğumuzdaki acı benim için çok daha farklı bir acı. kendime bunu yapmak istemiyorum. çok ufak şeyler insanın hayatına ışık tutarmış ya bu da öyle bi şey. bu geceki ışığım bir sokak lambası. sessizlik içerisinde soğukta yalnız başına ama ayakta da duruyor o lamba.

yeni yıl yeni kararlar deriz ya her zaman bu yıl olan kararım aslında çok önceden verilmiş ancak yerine bir türlü getirilememiş bir karar. hayat insana öyle küçük noktalarla bir şeyler anlatmaya çalışıyor ki. işimize geleni anlamamakta ısrar ediyoruz. işime gelmeyeni anlamayı yavaş yavaş öğreniyorum. bu gece bu soğuk gecede bunu bir kere daha kabullendim.

o da gitmeliyim

durmamalıyım bu yerde

kendimi yalnız, yanlış hisettiğim bu sende

gitmeliyim, kalmamalıyım bu döngüde

denememeliyim artık olmayacakları

sevmemeliyim artık bu dışlanmışlıkları

incitmemeliyim artık çığlık çığlığa olan yangınlarımı

gitmeliyim.

bırak kendini rüzgarlara

benim de tam o fark ettiğim noktayı geçeli bir süre oldu. aslında çabalarken insan kendisinden fazlasıyla şey götürüyormuş. yavaş yavaş kendisini eksiltiyormuş ama bi yandan da yerine başka şeyler katarak bir bütün halinde kalmaya devam ediyormuş. ben de farklı bir bütünüm artık. insanı o ana getiren de yaşadıkları ya da yaşayamadıkları aslında.

zamanla her şeyi daha iyi öğreniyorsun. sevmeyi, sevilmeyi, mutluluğu, hüznü… ama en çok da bunları nasıl yönetebileceğini öğreniyorsun.

önceden çok sevdiğinin birini ya da bir şeyi artık sevmeyebileceğini öğreniyormuş insan. ben bunu ilk yaşadığımda çok şaşırdım sanırım. sevdiğim şeyi hep seveceğim sanıyordum ama öyle olmuyormuş. sevmeyi de bırakabiliyormuşuz. zor oluyor yoruyor ama bitebiliyor insanın içindekiler.