Dünya böylesine güzel bir yer değildi ve içindeki kötülüğü tanımadığınız bir yerde en ufak bir kötü bile sizin felaketiniz olabilirdi.

Yanıp sönen her bir ışık bana evimi hatırlattı. Her yanışı umuttu, her sönüşü hayal kırıklığı. O evde tüm hayatım böyle geçmişti. Umut ettikçe hep hayal kırıklığına uğramıştım. Sonra yine umut etmiş ve yine hayal kırıklığına uğramıştım.

Ömrüm boyunca kendimi hep düşmeden ayakta tutmaya çalışmıştım. Hayat beni ne kadar iterse itsin ben ısrarlı bir güçle hep ayakla kalmıştım. Oysa şimdi ruhum hala o enkazın altında, o enkazın en derinindeyim, en dibindeyim. Kimsenin daha önce düşmediği kadar dipteyim ve buradan nasıl çıkacağımı bilmiyorum.

Ben hiç mi istemiyorum sanıyorsunuz, bağırıp çağırmayı, yakıp yıkmayı, savurup dağıtmayı... Oysa şimdi bunları en yapamayacağım zamanımdayım.