uzaklar

Gecenin ortasında saatin tik taklarıyla aynı ritimde içinden bir şeyler dökülür yere. Kimse duymaz… ama dünya biraz daha ağırlaşır o an.

Bazı insanlar gülümser mesela, öyle içten değil; sadece başkaları üzülmesin diye.

Bir çay koyarlar kendilerine soğuyana kadar dokunmazlar. Çünkü bazen insan elini uzatacak gücü bile kalbinden ödünç alır.

Bir çocuk sesi geçer sokaktan, bir kapı kapanır, bir kuş havalanır birden.

Ve insan fark eder ki hayat dediğimiz şey büyük cümlelerden değil, kimsenin fark etmediği küçük eksilmelerden ibaret.

Bazı akşamlar vardır insan kendi omzuna yaslanmak ister. Ama insanın omzu kendine yetmez bazen.

Yine de sabah olur. Bir pencere açılır. Bir ışık girer odaya.