fatmanur

Hayatın geri dönülmez hissettirdiği anlar vardır. Fark edince pişmanlık sarar etrafı o zaman düşünür neden hissetmedim diye. Acıtır ama bu duygu. İçini bir kasvet sarar, gözleri dalar az biraz da dolar. Belli ki kafasında camlar kırılmış düşündükçe batıyor battıkça acıyor çareyi unutmakla, geride bırakmakla buluyor. Açıyor kitabı diyor ki "Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum."

bana boş işlerle uğraşma diyordu bilmiyordu ki boş işler kendisiydi..

"Gözleri seni görmeyeni, gözlerinde büyütme."

Dostoyevski Budala kitabında şöyle diyor" Hiç değilse bir insanla kendimle konuştuğum gibi konuşmak isterim." Bilmediğim sokaklarda biliyormuşçasına kaybolmak isterim, sonunu bilmediğim yollarda koşmak isterim. Sonunu bilmediğim bilince de kahrolduğum kitapları defalarca okumak isterim. Ve bilmiyorum ben hangi durakta inerim, nerede kalırım sonsuza kadar? Ve yine Suç ve Ceza kitabında " Herkesin gidebileceği bir yeri olmalı. " der ve ekler "Çünkü öyle bir an olur ki insanın mutlaka bir yere gitmesi gerekir."

Sözler bazen beklemez sabahı. Bir masa lambasıyla yazılır her şey, söyleyemediklerimiz anlatamadıklarımız her şeye rağmen yine sevmemiz. Bu illa biri olmak zorunda değil tabi bir kitabı da sevebiliriz, bazen yağmurları da, belki bir şarkı, çiçekleri de hatta dikenli olanları da belki en çok onları. Anlam yükleriz onlara birileri için ve birileri gidince özlemlerini gidermek için belki de gidenin yerini başkalarıyla doldurmak için hatırlamak için.

düşmanımdır seni kim bulursa cana yakın