YAZIŞKAN

Komşumun kusur aramayan içten ve samimi biri olduğunu zaten biliyor ve kendimi şansli hissediyordum ama fiziken hayatımda bir şeyi kolaylaştırmış olması . Ben demeden, talep etmeden birinin benim için bir şey yapması mutfagima girip makinayı boşaltıp dizecek samimiyette hissetmesi bana ne kadar yalnız olduğumu hatırlattı ve birden aglamaya başladım .

Çünkü büyürken çevremde sosyal destek hep vardı. Sanırım yıllar geçmesine rağmen hala alisamadim bazı şeylere .

Özetle eksikliğini o ana kadar hissetmediğiniz seyler birden hayatınıza girince fark ediyorsunuz ne kadar güzel, iyi, konforlu, sıcacık bir şeyden yoksun olduğunuzu ve bu fark ediş biraz üzücü oluyor.

- anne ben bazen aklıma üzüldüğüm seyler gelince aslında canımın acısı geçmiş olsa bile içimden ağlamam geliyor.

- çok normal bazen bana da böyle oluyor ve ağlıyorum. Sen de aglayabilirsin böyle hissettiginde

(bi iki ağlama denemesi, moda girmeye çalışma falan)

- ama şimdi olmadı aglayamiyorum.

-olabilir annecim(uykusuzluktan bayılmak üzereyim)

- yarın sabah uyanınca unutmazsam ağlarım şimdi çok yorgun olduğum için aglayamiyorum.

Bazen aglayamayacak kadar yorgun oluyor insan ne küs , ne yalnız ne de aşık.

Hafif paniklemis bir halde uyandım.

Yatacağım odanın yatak odası olmasını hala garipsiyor muyum? Bana mı öyle geldi acaba :).

Ya da eşimin yakın araliklarla toplam 3 hafta yurtdışında olması sonucu yetişkin sorumluluklarindan kaçma arzumun bilinçdışı yansıması mı acaba?

"C" şıkkı : totom açık kalmış da olabilir 😅

24.05.2026

04.23

Orda olmalıydık.

Her gün biz kahvemizi içerken Öykü'ye de atıştırmalık bir şeyler veriyoruz ceviz dut çilek vs yiyebileceği ne varsa . Gün içinde

"Anne gave içelim mi? "

"Anne gave yapalım mı?

"Hadiii gaveee saatii"

" Ne zamanııı? Gaveee zamanııı"

Gibi cümleleri sık duyarız kızımdan. :)

Bugün kahve ritüelimize seviye atlatıp önden hazırlık yapmış mutfak tezgahına bırakmış :) (büyüyorsun çocuk)

Öykü: 2.5 yaşında ve tam bir kahve bağımlısı :)

Çocukluğumun geçtiği evimizin karşısında oturuyordu.

Nenemin en yakın arkadaşıydı.

Az önce sofrada laf arasında öğrendim.

Neden bilmiyorum böyle öğrenmiş olmama üzüldüm.

Bayram seyranda arada sırada uğrardım.

Nadiren o beni arardı konuşurduk falan

Mesela üniversite 3. Sınıfta sınav haftamda mızıka sipariş verip internetten videolar izleyerek mızıka çalmayı öğrenmiştim. :)

Ya da son senemde mezun olma iş bulma telaşı sarmışken herkesi ben bir tiyatro oyunu sergileme derdinde ordan oraya koşturdum. (Kendimle gurur duyduğum şeyler içinde ilk 3 e girer. İyi ki yapmışım☺)

İş bulma stresi yaşadığım dönemde ise salsaya yazılmaya karar vermiştim mesela :)

Hem farklı bir şehirde formasyon alıp hem yüksek lisans yaptığım dönemde atkı öresim gelmişti mesela sevgili eşime :))

Örnekleri çoğaltabilirim ve eminim hatırlamadığım ufak tefek bir sürü şey vardır buna benzer.

Şimdilerde ise yeni bir telaş var içimde. Bebeğimi kucağıma almama son 22 gün (sağlıkla gelsin 🙏) ve ben sürekli resim çizmek istiyorum . Şaşırdık mı? Hayır 😄

Bana iyi gelen şeyleri yapmak -en azından yapmaya çalışmak diyelim- içinden geçtiğim süreci daha kolay kılıyor kesinlikle.

Tabi bunları yapacak imkanlara ve anlayışlı bir çevreye sahip olmam en büyük şansım. (çevre falan yazınca pek kapsamlı oldu eşimden bahsediyorum oysa ☺)

2015 yılında doğum günü hediyesi olarak kendi elleriyle yapmıştı bu defteri Yener Abim.

Kullanmaya kıyamadım. Çizimim yeterince iyi olunca kullanmaya başlar hep güzel resimler çizerim demiştim.

Hareketlere bak ya :))

Evliliğimizin 7. Senesine girerken yeni yeni huyları çıktı kocam beyin :)

Pasta almalar mum yakmalar falan hayırdır :))

Hayır yani zaten aşık olmuşum, zaten bir günü baştan sona beraber geçirsek bile akşam yatağa girdiğimizde "görüşemedik be hiç" Diye geçiriyorum aklımdan 😄

Bu hareketlere gerek var mı? 2 çocuk anası insanım ben😄

Neyse özetle mutlu oldum. Zaten mutluydum daha da oldum 😄

Yedi Ekim İkibinyirmiüç

07.Ekim.2023

2023.10.07

Her şekilde güzel yahu şu rakamlar sayılar bir araya geldiğinde :)

08.10.2023 bak bu o kadar hoş gelmiyor mesela gözüme :)

E hadi iyi ki doğdum o zaman🍕🍔🍟🎂

Bu arada şu doğum günü pastası konsepti değişse ve doğum günü pizzasına dönüşse bence daha güzel olur.

Ve yine bu arada birileri bana ben 20li yaşlarımdayken gelip "32 yaşına geldiğinde 2 yaşında bir kızın ve göbüşünde 7.5 aylık bebişin olacak" deseydi. İnanırdım :)) çünkü neden inanmayayım :)

O zamanlar böyle hayallerim olduğundan değil tabi ama her şeyin mümkünlüğüne olan inancımdan inanırdım yani :)

Öykü yarım saattir ayağımda , ibrahim uyuyor, bebiş kıpır kıpır:) saat 07.10 işte bende bunları karalıyorum.

Şu sıralar tek yapmak istediğim şey resim çizmek. Artık bu hevesime hakettiği değeri vermek istiyorum.

Tabi 66 gün sonra bambaşka bir kafada bambaşka bir dünyada olacağım için muhtemelen yine yapamayacağım ama o zamana kadar karalamalara devam.

Öykü'ye hamileyken 2 kişilik hayatımızın son günlerinde olduğumuzu bildiğim için her anımızın tadını çıkarmaya çalışıyordum. Annemler gittiğinden beri yine yapmaya çalıştığım şey bu.

3 kişilik hayatımızın son günlerindeyiz. Yemek yaparken temizlik yaparken çamaşır asarken değişik bir ruh hali var üstümde. En basit en ufacık eylemleri bile hiç unutmak istemiyormuşcasına yapıyor yaşıyorum.

Bir şeylerin son kez aynı ritimde aynı düzende gittiğini bilmek. Yakında yeni bir düzene alışmaya çalışacağımı bilmek bu "an"lara daha çok bağlıyor sanırım.