Aşamadığım her cümlenin ve her anının içinde kayboluyorum.

Her nefesim boğazıma dizilirken, yaşam denen bu ağırlığı nasıl taşıyorum, bilmiyorum.

Onu kurtarmak için kendimi feda ettim.

Ölümlerin, yeni doğuşları getirişleri gibi, bitenler yeni başlayanlara veriyorlar yerlerini, başka bir boyutta, başka duygularla.

Varsın ama yoksun.

Nefes almayı beceremiyorum.

Sanırım seni bir yerlerde hiç affetmeyeceğim.

Eğer aynı karanlıkta kalsaydık, gözlerimiz karanlığa alıştığında bile ben yine seni izlerdim.

Ve sana hitap ederken, her şeyi unutuyorum.

Bazı boşluklar ne olursa olsun hiç dolmuyormuş.

Her mutluluğunun içine, kendi elleriyle bir pürüz bırakıyor.

Ruhum sana tutsak.

Hiç dinlememiştik birbirimizi ama çok şey anlatmıştık.

Bazen yalnızlığa gömülüyorum tüm varlıklara inat.

Kaçıyorum kendimden, farklı yörelerimin farklı sahillerine.

Sadece zaman gerekli mutlu sonlara.