Karıştım, karmakarıştım. Anlatamıyorum. Kelimelerim göğsümde sıkış tepiş elim varmıyor tekrar tekrar yenildiğimi anlatmaya. Ama inan bana, bu sefer farklı. İçimin içi kanadı, kendimi o kan ile boyadım, ilerleyemiyorum. ​Gittiğim her yol kendi duvarıma çarpıyor şimdi. Adımlarım ağır, dizlerimde derman yok. Sanki bu kez sadece yenilmedim. İçimde bir yerlerde bir şeyler kırıldı ve ben parçaları nerede arayacağımı bile bilmiyorum. Zaman akıyor ama ben bu yaranın başında, o kendi kanımla boyadığım karanlıkta öylece duruyorum. İlerlemek istemiyorum diyemem, ama durduğum yerin ağırlığı beni burda çiviliyor. Göğsümün kafesinde nefes nefese kalmış o dilsiz çığlık, artık dışarı çıkamayacak kadar yorgun. Her defasında düştüğüm yerden kalkacak gücü bulurdum kendimde hallederdim bi şekilde. Ama yapamıyorum anlıyor musun? Üzerime çöken bu sessizlik, beni yavaş yavaş eksiltiyor. ​İnsan kendi evinde, kendi teninin altında sürgün edilir miymiş? Ediliyormuş. Kırılan parçalarımı toplamak için uzandığımda ellerimin kesilmesinden değil, o parçaların artık bana ait olmadığını görmekten korkuyorum. Kendimi boyadığım o karanlık, şimdi benden bir parça haline geldi; neresi yara, neresi ben, ayırt edemiyorum. ​Duruyorum. Zamanın benden bağımsız akıp gitmesini seyrediyorum. Dünya dönüyor, insanlar geçiyor, hayat devam ediyor. Ben hala nefes alıyoryoum ama boğluyorum, Anlıyor musun? Adım atmak değil, sadece nefes almak bile bu yükle o kadar zor ki yaşarken ölmeye dayanamıyorum. Anlıyor.musun.

Kayra, yolculuğunun parçaladığı hayatını toplayıp geri dönmelisin.

Çıkmazdayım adım attığım yerler tümsek, zemine uzanıyorum, göğsümdeki olunmazlık kanımı akıtıyor. nedeni belirsiz acılar bıçak olup canımı alıyor. Söylesene daha ne kadar düşeceğim? ​Sırtım toprağın sertliğine değdikçe, kaybettiğimi anlıyorum. Gökyüzü, ulaşamayacağım kadar uzak ve dilsiz artık. yıldızlar bile sanki bu onulmaz yaranın sızısını izlemek için toplanmış. Akıp giden sadece kanım değil, zaman akıp gidiyor, geçer sanıyorum. ben aynı yerde kalıyorum. Ne ayağa kalkacak bir güç bulabiliyorum ne de bu çukurun derinliğinde yer edinebiliyorum. Her nefes alışımda göğüs kafesim bir cendere gibi daralıyor, olunmazlık dedikleri o karanlık sarmaşık ruhumu yavaş yavaş teslim alıyor. Sesim kısık, yönüm kayıp. doğrulacak bi umut bulamıyorum.

Söyle bana Sai, ruhumu kendi kanında boğan, her nefeste beni parça parça katledip gölgem gibi varlığıma mühürlenen bu karanlık nedir? Kaçtıkça boynuma dolanan, sustukça içimdeki dehlizlerde feryat eden bu yabancı el kimin parmak izlerini taşıyor? Sana, sesimin yankısının bile boşlukta can verdiği o ıssız uçurumun kıyısından yazıyorum. Kelimelerim havada asılı kaldı, nefesim bir yerlerde kesildi. Eğer duyabiliyorsan beni, yorgun ruhumu kendi sızının kucağına yasla. Beni bir yerlerde sakla. Beni kendi sızına bas, oradaki o derin yarada bana da bir yer aç.

Büyük bir yangından çıktım dumanı hala genzimde, külleri hala avuçlarımda. Çakıldığım o soğuk yerden doğrulurken, bedenimdeki izler bana sadece bir felaketi değil, kendi hatalarımı da fısıldıyor. Hatırlıyorum. Her kıvılcımı, her yanlış adımı ve o yangına kendi taşıdığım her bir odunu. ​Affedemiyorum. Bu geçmeyen izler, sanki yer çekimi olmuş da beni sürekli ait olduğumu sandığım o karanlığa, yeri öptürmeye zorluyor. Kendimden kaçmak istedikçe, kaçtığım her köşe başında yine kendi gölgeme çarpıyorum. Gözlerimi kapattığımda gördüğüm tek şey, o yangının bıraktığı isli boşluk. Kendimden her kaçışımda adımlarım beni yine aynı enkaza çıkartıyor. Artık ne kaçacak bir yolum var ne de söndürecek bir suyum. Avuçlarımdaki küller kaderim, ruhumdaki izler ise tek gerçeğim oldu. ​