🐈‍⬛

manolya.

bir gün iyileşiyor gibi hissediyorum, ertesi gün yeniden karanlığa düşüyorum; sonu olmayan bir döngü gibi. eskiden her şeye tutkuyla sarılır, bir şekilde mutlu olmaya çabalardım. şimdi kendimi uzun zaman önce kaybetmiş gibiyim. ne heyecan ne de heves, ne uyku düzeni ne de eski benden eser kaldı. kendi sessizliğimin sahibiyim. akıp giden bir hayat var, ben sadece izliyorum...

o kadar dolmustum ki aniden aglamaya basladigimda ne icin agladigimi bile bilmiyordum

suslenip disari cikabilirsin arkadaslarinla gulup eglenebilirsin hicbir seyi kafana takmiyormus gibi davranabilirsin ama gece kafani yastiga koydugunda icini yiyip bitiren uzuntunu kimse bilmeyecek

affetmek kolaydir ama eskisi gibi davranmak zordur bazen bir ozur yetmez cunku bazi kiriklar yapistirilsa da izi kalir

zaman zaman catlariz icimize isik girebilsin diye

bazen kendimin kac versiyonunu geride biraktigimi merak ediyorum farkina bile varmadan buyuyorum eski fotograflarima bakiyorum o zamanlar tasidigim dusunceleri beni kurtaracagina inandigim hayalleri hatirliyorum insan hergun kendi icinde yasayip yine de degistigini fark etmiyor ne garip ancak geriye baktiginda anliyorsun ne kadar yol kat ettigini ve ayni bedende kac farkli hayat yasadigini

doktor yatis verdiginde aglamadim ama eve gelip ayagimi koltugun kosesine vurdugumda hungur hungur agladim

iyi geceler degerli kent dinleyicileri kaybedenler kulubu burasi ya da daha acik konusmak gerekirse kisisel gunlugum burasi kimsenin bilmedigi kimsenin duymadigi o yer bu yuzden bu kadar rahatim aslinda bir kisi biliyor burayi ama onun yaninda da zaten bir kere bile rahatsiz olmadim bir seyler anlatirken acaba bunu bana karsi kullanir mi diye dusunmedim onun icin kivircigin bilmesi sorun degil herneyse gel gelelim asil meseleye insanlari anlamlandirmaktan onlar icin cabalamaktan ama ayni cabayi gormemekten cok yoruldum kendimi asla bir seylere yetemiyormus gibi hissediyorum derse okula aileye arkadasliga iliskiye falan da filan iste ama hep bir kosusturma icerisindeyim bu kosusturma beni fazlasiyla yoruyor fazlasiyla streslendiriyor streslendikce sekerim dusuyor dustukce bayiliyorum bu kisir dongu hep devam ediyor acikcasi kimsenin beni onlari dusundugum kadar dusundugunu dusunmuyorum istisnalar var tabiki ama hepimiz biliyoruzki istisnalar kaideyi bozmaz ne yapmam gerketigi hakkinda gram fikrim yok nasil hissettigim hakkinda da yok aslinda cunku artik duygularimi tarif edemiyorum hamgi duygunun neyi belirttigini ayirt edemeyecek kadar karmakarisigim herneyse cok uzattim iyi gecelwr

salaga icki icirmisler artik hastaneye gitmek istemiyorum demis

30 nisan 2026 ne olursa olsun bu tarihi unutma cunku bu sefer sokak ortasinda aglatan kisi hayatinin merkezine koymayi birak direkt hayatin yaptigin kisiydi