Immersive Stories

Aan Alles komt een einde

Een van mijn idealen in het begin was: ''Ik zou graag indruk willen maken op mijn ouders en vrienden. Ze geven wel complimentjes natuurlijk maar ik weet zelf dat ik; en daarom ook zij, nog nooit enthousiast zijn geweest over mijn design. Ik hoop daarom dat ik hun oprecht een keer onder de indruk kan maken met mijn ontwerp.’'

Ik heb dit doel niet zozeer bereikt met design, maar iets anders: video en fotografie.

Het staat nog in zijn kinderschoentjes, maar door de minor ben ik een stuk meer gaan werken met fotografie en film, de feedback van mijn omgeving is boven mijn verwachting. Ik heb voor het eerst het idee dat mensen oprecht positief waren over wat ik had gemaakt. Ik zelf ben er nog niet en verwacht dat het nog wel even zal duren voor ik echt blij ben met mijn resultaat, in ieder geval tot een bepaalde consistentie, hier ben ik ook blij mee, ik hoop dat ik daardoor alleen maar beter probeer te worden. Maar mijn ideaal is gehaald. Veel positieve reacties en zelfs mijn familie was enthousiast. 

We moesten concepten verzinnen voor de kerk. Ik hou wel van concepten en vond dit een leuk deel om te doen. Mijn idee was om een next nature environment te plaatsen in de kerk. Een interactieve omgeving in plaats van een voorstelling. Ik hou van een imperatieve ervaring, waardoor het idee me erg aansprak. Ik was wel bang dat binnen de tijd het niet haalbaar was. Als het gebeuren zou dan zou het goed moeten gebeuren. En de tijd die we hadden gaf naar mijn vermoeden niet de mogelijkheid dit te halen. Mijn concept werd wel gekozen om verder uit te werken. Met een groep hebben wij hier aan gewerkt. Ik merkte dat we te lang vast zaten. We gingen niet snel genoeg. Niet iedereen had heel veel motivatie, waaronder ik. Dit gebeurt vaker als er niet genoeg gebeurt. Niet iedereen kon altijd aanwezig zijn, dus het was wat lastig communiceren. Uiteindelijk het initiatief getoond en mensen ook zitten aansporen. We hadden een redelijk uitgewerkt idee. Maar we merkte ook dat er nog veel te veel gaten in zaten. We wilden het ook als een natuur laten werken, alles moest een logische reden hebben waarom het er was. En zo ver waren we nog niet, zoiets kost heel veel tijd. Frederik en Marcel zagen dit ook en kozen voor het kubus idee. 

We moesten uiteindelijk onderdelen kiezen waarin we gingen werken in de komende weken. Iedereen moest er drie kiezen. De uiteindelijke waar ik in heb gewerkt was registratie. Dit betekende dat de eerste week relatief rustig was. Wat dingen helpen regelen en wat geregistreerd. Een paar avonden in de week gingen we naar de kerk om daar de drones te testen en dingen te bespreken. Hier heb ik moeten filmen om de dagen erna een video te maken. 

De 1 na laatste week heb ik geholpen met het bouwen van de kubussen. Dit is een van mijn grootste zwaktes. Ik ben niet zo goed in dingen bouwen en keek er dus ook tegenop om het te gaan doen. Technisch ben ik niet zo sterk. Uiteindelijk viel het allemaal mee. In het begin is het was desoriënterend, niet wetend wat te doen. Maar uiteindelijk veel gedaan. Nadeel bleef wel dat ik af en toe niet wist wat te doen. Het is vervelend niet gewoon door te kunnen werken. Dit waren lange dagen, ook zijn we een avond naar de kerk geweest om alles op te bouwen. Hier moest ik weer filmen. Uiteindelijk niet veel video’s van gekomen omdat de dagen zwaar waren en in de avond er geen puf meer was om nog te editen, wel nog foto’s gemaakt van de drones in de kerk die later voor publicatie zijn gemaakt. Ook teveel bezig geweest met bouwen om te kunnen filmen.

Op vrijdag heb ik samen met Frederik en Biemans dingen zitten regelen voor de show. Dit is ook een van mijn zwaktes. Ben nooit zo’n fan geweest van bellen. Maar het viel allemaal wel wel mee. Aardig wat mensen gebeld om dingen te regelen. 

De laatste week, Hellweek. Elke dag verwachtte Frederik een filmpje over de dag. Het nadeel is dat er zoveel gedaan moet worden dat ik alleen was in het registreren. Dit zorge ervoor dat de eerste dag lang duurde omdat een video per dag niet niks is. Zeker niet als je in je eentje moet filmen en editen. Al moet ik toegeven dat vaak de meeste tijd besteed word aan het zoeken van muziek. Een goed geluid kan een filmpje maken of kraken. Het is dus van groot belang dat je een goede vind. 

De dagen er na werden makkelijker. De filmpjes werden ook beter. Ik ging ’s ochtends filmen, ’s middags een deel editen om te kijken welk verhaal ik ging maken en welke shots ik nog nodig had. Zo kon ik makkelijker bepalen hoe het filmpje ging worden en later nog wat bijschieten. Zo ben ik vier dagen bezig geweest. Op de laatste dag ging ik me voorbereiden voor het registreren van het event. Vaak is het fijn om met twee camera's een event te registreren, helaas was er niemand over. Gelukkig waren er meerdere rondes en heb ik mijn best gedaan zoveel mogelijk te schieten. Een ronde moeten missen omdat ik ook brandwachter was. Uiteindelijk alles afgebouwd tot vier uur ’s nachts. In het weekend lekker uitgerust. Deze week ben ik bezig de aftermovie te maken, die nu bijna af is. Ik moet nog wat foto’s selecteren voor Marcel en Frederik en dan is het allemaal klaar.

Ik had mazzel dat ik de hele week mocht registreren. Ik heb het idee dat ik veel heb geleerd in deze week en mijn portfolio flink heb kunnen uitbreiden. Ik had niet verwacht dat ik het zou kunnen, zo merk je dat Frederiks hoge eisen laten zien dat veel kan, je moet gewoon doen.

Een grote angst tijdens de minor had ik niet echt. Ik merkte wel dat in de laatste week mensen opeens iets van mij verwachtte in betrekking tot een bepaalde kwaliteit. Er ontstaat dan gelijk onzekerheid en angst of ik wel kan voldoen aan de verwachtingen. Echter zorgt dit er wel voor dat ik beter ga presteren omdat ik niemand wil teleurstellen. 

Ik heb veel geleerd deze minor, aan het eind nog het meest. Door dingen gewoon te doen en niet te twijfelen, kom je een stuk verder en krijg je meer resultaat. Voor het eerst oprecht positieve reacties gekregen over iets wat ik heb gemaakt, iets waar aan ik moet wennen, maar zeker geen onprettig gevoel is. Zo heb ik ook gemerkt dat mijn Nederlands, niet alleen qua spelling, maar ook als zinsopbouw bar slecht is. In het begin van de minor in het Nederlands geschreven, iets wat een stuk stroever voelt als Engels. En later wat Engels geprobeerd, iets wat mij wat makkelijker ligt. Wel heeft elke taal zijn eigen kracht. In het Nederlands schrijf ik wat simpeler en met wat meer humor. Dit vind ik ook bij de taal passen. In het Engels word het al snel wat romantischer en uitgebreider. 

AUDIO

LEERDOELEN

Bewuster worden van audio als medium. Hoe audiodesign toe te passen in ander werk Beter worden in logic pro.

We hebben in deze workshop met audio gewerkt op een manier waar ik het niet had verwacht. Mijn verwachting was dat we aan de slag gingen met logic pro om daar vervolgens dingen in te gaan maken.

Niks bleek minder waar toen we een spel moesten maken door middel van audio. Of toen we een audio presentatie moesten maken door middel van opgenomen geluid van een piezo.

Wel is het gelukt in de eerste week om audio design toe te passen in ander werk, in dit geval een spel. Je gaat anders naar audio kijken als het puur voor communicatie word gebruikt.

In de tweede week hebben we audio echt moeten ontleden. Door met tijd te spelen kun je een audiosample een heel ander gevoel mee geven. Door audio in de eerste week voor communicatie te gebruiken en de tweede week als presentatie is audio voor mij wel wat meer divers geworden. Het is niet alleen maar muziek of iets wat een scene in een film kan versterken. Het is ook een manier van communiceren.

  PERFORMATIVITY

LEERDOELEN

Uit de comfortzone stappen. Het leren vertellen van een verhaal door middel van een persoon. Niet puur als tekst maar dus ook als een performance.

Acteren is voor niemand echt heel comfortabel, de acteer oefeningen van Marcel waren dat al helemaal niet. Maar de sfeer in de klas was goed en iedereen deed mee. Dit zorgde ervoor dat hoe absurd het ook was wat we moesten doen, we deden het in ieder geval samen, als je samen voor lul staat is het allemaal niet zo erg.

De lessen van Marcel hebben me wel uit mijn comfort zone gehaald. Het hard op lezen van teksten, je lichaam gebruiken om de tekst te versterken. Mensen instructies geven. Impulsief reageren op instructies van Marcel.

Ook in de lessen moesten we mensen regisseren om verhalen te vertellen, iemand instructies geven hoe zij zich moesten gedragen zonder te vertellen welke emotie je precies van ze wilt. De leerdoelen waren snel behaald.

In de opdrachten pasten we alles toe. De verhalen werden geregisseerd. Zelf moesten we acteren in rollen die we nooit hadden verwacht (op hol geslagen robot). Uiteindelijk erg tevreden met deze workshop, veel interessant werk gezien ook van andere mensen.

  FILM

LEERDOELEN

Beter worden in het vertellen van een verhaal in beeld; show don’t tell. Meer bewust worden van compositie/kadrering en dit toepassen in film.

Toen we een avondje films gingen kijken bij Frederik en hun feedback gaven over films was ik gefascineerd hoe hun er naar keken. En ben vervolgens nog een keer saving private ryan gaan kijken. Kijkend hoe alles werd gefilmd. Dit begin ik ook steeds meer te doen bij andere films.

Bij de eerste short film al flink gewerkt aan compositie. Eerst gekadreerd en vervolgens gekeken hoe het shot eruit zag. Als ik elementen zag die ik niet vond passen, werden ze verplaatst. Ik ben bewuster geworden hoe de achtergrond een bijdrage heeft aan een compositie. Het gaat niet alleen maar om de hoofdpersoon scherp en goed gekadreerd in beeld krijgen. Maar ook om het creëren van diepte of perspectief in een shot. Dit doe je door belichting aan te passen of dingen te verplaatsen zodat ze beter passen in het shot.

Met de 2e short film meer gefocust op show don’t tell. In de hele film zit maar en of 2 zinnen van tekst. De rest is allemaal een visueel verhaal. In deze film had ik belichting tot mijn beschikking. Wat een hoop verschil maakte. Ook veel geleerd van de eerste short film. Dankzij school ook een groot tal aan lenzen kunnen gebruiken. Elke lens heeft een andere invloed op een scene. De film is vooral beter geworden door het hebben van meer tijd. En dat belichting cruciaal is om een goed shot te krijgen.

  ESSAY

Wist niet helemaal goed wat ik moest verwachten van deze workshop. En heb daarom ook niet echt leerdoelen op gesteld. Ik ben uit mijn comfort zone gestapt door bij vreemde aan te bellen. Heb gekeken naar meerdere filmpjes van andere studenten en gekeken waar het nou precies om ging; het ontleden van een film.

Dus wel dingen gedaan die te maken hadden met vorige leerdoelen. Het is in ieder geval goed om te zien dat die weer terug komen bij andere workshops.

  TRANSMEDIA

  Dit hebben wij niet gehad?

-

De workshops waren divers en ik heb veel geleerd. Waar ik het meest naar uit keek was performativity en film. Ik heb al eerder les gehad van Frederik en Marcel in MV vorig jaar en heb daar destijds veel van geleerd. En keek er dus naar uit weer les van hun te hebben. Ik heb ook goed opgelet naar eventuele kritiek naar niet alleen mij, maar ook vooral andere. Ik vind mijn eigen werk moeilijk te bekritiseren omdat ik er te dicht op zit. Feedback erop krijgen is dan altijd prettig aangezien ik het zelf na een tijdje niet meer zie. Maar bij andere mensen kon ik kijken net zoals de leraren dat deden. En kon kijken of de feedback die ze gaven iets was wat ik ook zag of begreep.

Ik wil wel melden dat ik daardoor de andere lessen niet minder vond, maar film is toch wel mijn favoriet als het om les gaat. En naar performativity was ik erg benieuwd omdat ik niet precies wist wat ik moest verwachten. Maar ik was positief verrast. Nou moet ik wel eerlijk zijn dat we niet echt theoretische lessen hebben gehad bij film. Het was vooral zelf experimenteren en daarop feedback krijgen, wat ik heel prettig vond; maar dat betekende wel dat ik voor kennis toch terug moest naar mijn eigen ervaring of het internet. Maar het internet is, als ik eerlijk mag zijn, is de plek waar ik het meeste leer.

Er is veel samen gewerkt en dat vond ik ook goed werken. Ik vind dat je met meerdere vaak beter dingen kunt bereiken. Zeker in de korte tijd van 2 weken per workshop is het handig dat je een groepje hebt waarin werk verdeeld kan worden. Zo konden we binnen de tijd toch goede resultaten halen.

Ik heb niet echt problemen gehad in een van de workshops. Om eerlijk te zijn licht dit soort manier van werken me wel. Ik ben niet zo heel erg fan van de theorie en leer liever door dingen te doen. De workshops werkte op deze manier, hier kon ik mij goed in vinden. Wel moet ik melden dat het lastig blijft om teksten te schrijven waar ik zelf tevreden mee ben op korte termijn. Ik behandel tekst zoals ik mijn concepten behandel. Het is veel geschets van zinnetjes die ik mooi vind, de gedachten gaan dan overal langs. En na een tijd komt daar een verhaal uit die vaan een samenvoeging is van de schets zinnen.

In fase 1 schreef ik dat ik aan het eind van de minor vaardig wilde zijn in het maken van verhalen. En hopelijk met gebruik van verschillende media een imersieve ervaring te maken.

De minor is nog niet beëindigt, maar ik de workshops wel en vond dit een goed moment om terug te kijken naar mijn opgestelde leerdoel. 

Vaardig wil ik mij niet noemen. Dit zal ook niet gebeuren tijdens deze minor, omdat zoiets langer duurt om te leren. Wel kan ik zeggen dat ik vaardiger ben geworden. Het schrijven gaat ietsje makkelijker. Ik heb toegeven aan mijn proces van schetsend schrijven en houd er rekening mee dat ik meer tijd in moet plannen dan andere om tot iets goeds te komen als het om schrijven gaat. Ook heb ik door gebruik van verschillende media een immersie ervaring gecreëerd. Dit was te zien in de kerk. Onze shortfilm is eerder een visuele ervaring in combinatie met audio dan dat het een traditionele film is. De plaatsing van deze film in een klein bid nisje in d kerk versterkte de film. De locatie zorgde ervoor dat het een intieme ervaring was door dat het klein was. Ook werd de audio mooi weerkaatst door de muren. Naast dit vonden we het ook mooi passen dat het een plek was om te bidden, je zonde te biechten aan god. Dat was een mooie relatie met de film die over de 7 zondes ging.

De 2e opdracht ging er om dat we vreemde moesten aanspreken. Kijken of er ergens een verhaal zat. Ik ben bij mij in de buurt gaan aan bellen bij verschillende huizen. Uiteindelijk kwam ik bij dit stel uit. Dit zijn de eigenaren van het pas gesloten ijssalon de IJsbeer. 

Beide zijn ze met pensioen en genieten van hun vrije tijd. Het interview ging vooral over ambacht, dit kwam ook terug bij andere tijdens de bespreking in de les.

ESSAY HUISWERK OPDRACHT 1

We moesten op zoek gaan naar iemand/iets waar wij een documentaire van konden maken. Het moest te maken hebben met drones. Mijn idee was fotografie. Sommige genres van fotografie gaan het vastleggen van spontane dingen. Deze fotografen observeren mensen/dingen als een drone, onopvallend maken zij een rapportage van hun omgeving. 

EINDOPDRACHT FILM

film over de 7 zondes

Dit was de eind opdracht voor het film blok. We hadden meer tijd voor de opdracht en ik denk dat het ook we te zien valt in het resultaat. Het verhaal moest te maken hebben met fantoom pijn, de kerk en drones. 

Wij hebben gekozen om de 7 zondes uit te beelden. Elke zonde zal te vinden zijn het de film. De film hebben we ook loopbaar gemaakt zodat het als we in de kerk gingen exposeren iedereen op elke moment naar binnen kon lopen. 

HUISWERK OPDRACHT 3

Voor deze opdracht moesten we het idee dat wij hadden bij drones uitbeelden in film. Wij zelf moesten er in zitten, ook moest het verhaal duidelijk zijn door het verhaal te laten zien en niet te vertellen. Show don't tell.

HUISWERK OPDRACHT 2

Je bent koning in gedachten, maar lakei in praktijk. Fantomen als gevoelens, En de werkelijkheid als een illusie. Herinneringen die jagen, na de jaren word je steeds minder vaak gevangen. Ook al word je elke keer vertraagd, door het vergoten van je kudde. Stoppen doet het nooit, Maar af en toe zijn er grotere pauzes.

We moesten een persoonlijke text schrijven over fantoom pijn. Dit was mijn tekst en ik was best tevreden. Na enkele dagen er mee bezig te zijn en veel schets verhaaltjes gemaakt te hebben schreef ik deze in enkele minuten. Mede doordat de voorgaande schetsen voor genoeg inspiratie verzorgde.

HUISWERK OPDRACHT 1

Onze 1e opdracht voor film. Het thema was fantoom pijn. De film moest een conflict, proloog en een twist hebben. 

We hebben een les mogen oefenen met verschillende manieren van filmen, statisch vanuit een plek, of juist dynamisch met de acteurs mee bewegen. We konden hierdoor kijken wat wel en niet werkten, ook konden we het verhaal verbeteren.

Deze opdracht was een verlenging van de 2e opdracht. We hadden deze keer ook de ruimte buiten het lokaal gebruikt om zo een wat immersievere ervaring te creëren. We zorgde er zelfs voor dat het publiek moest vluchten uit het lokaal door de ramen. Hieronder kun je de video zien van de performance. 

Voor de 2e opdracht moesten we weer een performance maken alleen deze keer was het publiek niet geblinddoekt. Deze hebben we helaas niet vastgelegd dus kan ik alleen het verhaal beschrijven.

Onze 1e opdracht voor perfomativity was een performance maken zonder dat het publiek iets kon zien. Dus door middel van audio en lichamelijk contact moesten wij een performance maken.

Dit hebben wij gedaan door de fotostudio om te toveren naar een fabrieks hal van een androide productie bedrijf. Thijmen heeft hier voor een audio soundscape voor gemaakt in 5.1 surround sound. Voor een maximale immersie. 

We begeleiden het geblinddoekte publiek naar binnen en zetten ze neer in 2 rijen. Zij spelen de drones in ons verhaal. Loek speelde een androide die de de nieuwe androides inspecteerde voor eventuele fouten voordat we ze opstuurde naar de klant. Ik kom vervolgens binnen als zijn baas en we hebben een gesprek waar uit blijkt dar er voorheen iets is fout gegaan met de androide. Ik speelde man2.

Man2: En? Heb je ze dit keer goed afgericht?

Man1 draait zich om: … Wat er vorige keer gebeurde was niet mijn schuld.

Man2: Rustig maar, het was maar een grapje. Man2 kijkt dicht op een van de toeschouwers, pakt het hoofd voorzichtig en draait het naar zich toe: Het blijft me fascineren. Hoewel een herhaling van vorige keer mij sterk lijkt.

Man1: Inderdaad. Ze zijn nu beter afgestemd.

Man2: Misschien beter afgestemd, maar ze blijven lelijk. (Een korte awkward silence.)

Man1: Zou je dat niet willen zeggen?

Man2: ja ja…*loopt al richting de uitgang* Wat jij wilt… Hoeveel heb je er trouwens al gehad?

Man1: 6

Man2: Nou, zet er dan maar wat vaart achter, want er moeten er nog 994. Deze zijn trouwens voor Weyland Yutani, dus ik wil dat ze tip top in orde zijn. Is dat duidelijk?

Man1: Ja, ik zal het regelen.

Man2: Ja, wat?

Man1: Ja meneer.

Man 2: Dat dacht ik ook (Man1 blijft nog even staan en loopt nog dichter naar een van de geblinddoekte mensen. Hij raakt het gezicht even aan, bijna met een sentimenteel gevoel. Plotseling draait hij om. Man1 loopt nu ook richting de studio.)

Uiteindelijk loop ik weer weg. De audio blijft doorspelen, het idee is dat zij zelf de keuze moeten maken wanneer de perfomance voorbij is. Dit creëerde het gevoel van achtergelaten, ze weten niet wat te doen en dus wachten ze tot de volgende instructies; als een drone.

Audio link:

Deze tekst is het uiteindelijk geworden omdat deze goed pasten bij mijn concept; drones hebben geen wil, wij als mens hebben geen moreel conflict als wij ze mishandelen.

Er zijn altijd fantomen in de machine.

Willekeurige segmenten van code,

die zich gegroepeerd hebben om onverwachte protocollen te vormen.

Deze radicalen creëren vragen van vrije wil,

creativiteit en zelfs de aard van wat we de ziel zouden kunnen noemen.

Waarom is het dat wanneer sommige robots zijn achtergelaten in de duisternis, zij op zoek zullen gaan naar het licht?

Waarom is het dat wanneer robots zijn opgeslagen in een lege ruimte, ze zullen groeperen, in plaats van alleen te staan​​?

Hoe kunnen we dit gedrag te verklaren?

Willekeurige segmenten van code?

Of is het iets groters?

Wanneer wordt een perceptuele schema bewustzijn?

Wanneer wordt een onderscheiding ‘s motor de zoektocht naar de waarheid?

Wanneer wordt een persoonlijkheid simulatie de bittere splinter ... van een ziel?

Stuk uit de film: I, Robot

Honourable mention:

Deze tekst was het niet geworden, omdat het niet goed pasten bij mijn drone concept. Ik vond deze tekst een stuk mooier, maar zoals je weet kill your darlings.

Ik loop over de rivier alsof het makkelijker is dan land,

Kwaad is in mijn broekzak, je wil is in mijn hand.

  Ik zal het in de stroom gooien, waar ik zo stil op sta.

Liefde is alles, van wat ik heb gehoord, maar mijn hart heeft geleerd te moorden.

Mijn hart heeft geleerd te moorden.

  Ik zei dat ik kon stijgen,

Uit het harnas van onze doelen,

Hier komen de tranen,

Maar zoals altijd, laat ik ze gaan.

Laat ze maar gaan.

  Nu blijven speren vallen van de hemel naar de vloer,

De toekomst was onze huid en nu dromen wij niet meer.

Nee, nu dromen wij niet meer.

  Zoals een huis gemaakt van spinnenwebben en wolken die naar binnen rollen,

Ik wed dat deze machtige rivier zowel mijn redder is als mijn zonde.

Mijn redder en mijn zonde.

  Ik zei dat ik kon stijgen,

Uit het harnas van onze doelen,

Hier komen de tranen,

Maar zoals altijd, laat ik ze gaan.

Laat ze maar gaan.

 Wie ben je? Wat zijn je talenten en eigenschappen?

  Ik ben een vormgever in opleiding. Mijn opleiding is Communicatie en Multimediadesign. Hier heb ik geleerd dingen kritisch te bekijken, dingen te onderzoeken, bedenken en te vormgeven. Naast dit ben ik een hobby fotograaf en filmmaker. Ik ben visueel ingesteld en vind het fijn om te schetsen, heb daarom ook altijd een schetsboek bij waarin ik dingen in kan uitwerken. Ik ben iemand die geen problemen heeft veel uren ergens in te stoppen, maar ik heb ook geen probleem met luieren.

    Mijn talenten zijn:

  Concepting.

Alleen of samen in een groep, ik vind dit altijd een belangrijk proces. En er is niks zo leuk als jouw idee word uitgewerkt. Ook hier komt mijn schetsen goed van pas aangezien ik snel kleine ideetje uit kan werpen.

  Goed oog en veel aandacht voor esthetiek.

Ik vind hoe iets eruit ziet bijna net zo belangrijk als het idee erachter. En stom hier dan ook veel aandacht in. Ik wil graag achter mijn design staan.

  Goed tegen stress.

Ik stres niet snel, daarom heb ik ook niet zo heel veel problemen met veel werk. Dit komt ook goed van pas in project groepen, als er veel moet gebeuren is het belangrijk dat iemand een koel hoofd houd.

  Ik ben geïnteresseerd in mijn werkgebied en ga zelfstandig aan de slag om zowel de theoretische kennis als de praktische vaardigheden te verbeteren.

Ik wil dit later doen als beroep en vind het daarom belangrijk mij hier zelf zo goed mogelijk in te maken. Dit moet voor mij niet alleen af hangen van de school, maar ook van mijzelf.

  Mijn eigenschappen:

  Ik ben snel afgeleid, heb veel humor en ik lees graag. Ik ben introvert en extrovert. Ik kan graag onder mensen zijn en heb geen problemen met communiceren. Maar ik vind het ook prettig om alleen te zijn. En heb dit ook soms nodig na een lange tijd met veel mensen te zijn geweest. Ook ben ik nieuwsgierig en kan ik soms best naïef zijn.

                Waar kom je vandaan? Wat is je achtergrond? Wat is je huidige kennis?

  Ik ben geboren op 28-07-1992 in Nijmegen. Ik ben na de Havo een half jaar naar Oxford, Engeland gegaan om dat ik nog niet wist wat ik wilde en Engeland altijd al mooi heb gevonden. Na Oxford ben ik naar Avans gegaan om CMD te studeren.

  Ik heb altijd al interesse gehad in vormgeven. Theorie is nooit mijn sterkte kant geweest en ik was daarom altijd beter in het maken van dingen dat het maken van toetsen. Ik kan mijzelf ook niet zien in een kantoor baantje. Ik ben altijd snel afgeleid geweest en werk daarom ook wat rommelig.

  Mijn huidige kennis bestaat uit:

  Hoe een opdracht aan te pakken. (Het werkproces dat begint met een briefing en eindigt met een product.)

Hoe je op ideeën kunt komen als je vast zit.

Dingen vanuit een ander perspectief bekijken.

Hoe met problemen om te gaan.

Creatieve oplossingen bedenken.

Goede composities maken.

  vaardigheden? Wat beheers je al?

  Adobe tools

Concepting

Brainstorming

Onderzoek

Schetsen

Filmen

Forograferen

Schrijven

  Wat zijn je idealen? Wat zijn je grote voorbeelden? Op wie wil je graag indruk maken en hoe?

  Mijn ideale situatie later is succesvol te zijn in mijn vak. Het liefst zou ik willen werken bij een klein bureau dat werkt in print en in AV. Ik hoef niet rijk te worden, zolang ik maar kan doen wat ik leuk vind ik het allemaal best.

  Mijn grote voorbeelden zijn William Klein, dit is een bekende straat /mode fotograaf.

Harald Dunnink. Hij is de oprichter van momkai studios en mede oprichter van de Correspondent. Hij heft een speech gegeven tijdens CMD sessies en is me altijd bij gebleven. Ik hoop later op zijn niveau te zijn,

  Ik zou graag indruk willen maken op mijn ouders en vrienden. Ze geven wel complimentjes natuurlijk maar ik weet zelf dat ik; en daarom ook zij, nog nooit enthousiast zijn geweest over mijn design. Ik hoop daarom dat ik hun oprecht een keer onder de indruk kan maken met mijn ontwerp.

      Waarom heb je voor deze minor gekozen?

    Ik heb gekozen voor deze minor omdat ik interesse heb in verhalen. Ik lees veel, kijk veel films en ben zelf ook bezig met verhalen vertellen en filmen. Ik weet dat verhalen veel verder gaan dan alleen in boeken.. Ze zijn overal om ons heen. Ik vind dat een verhaal bij een product veel kan toevoegen aan de uiteindelijke resultaat.

  Ook had ik interesse in film en las dat dit ook een van de dingen zou zijn die we zouden leren. Het feit dat drones ook onderdeel van de minor zijn was voor mij niet een extra motivatie om het te volgen.

  -Wat verwacht je van de minor?

  Dat ik alle kanten van verhalen maken/vertellen leer. Niet alleen het louter opschrijven van het verhaal maar ook door gebruik van verschillende media. Zo kan ik aan het einde van de minor verhalen herkennen en ze toepassen.

  Wat wil je leren; gefocust op kennis, inzicht, toepassing?

  Hoe te schrijven. Ik heb het wel eens geprobeerd, dat schrijven. Maar zonder de juiste motivatie kwam het er niet van. En merk nu dus ook dat ik moeite heb om snel een verhaal te schrijven. Vaak wil het niet helemaal vloeien, of kan ik de juiste woorden niet vinden. Ook wil ik een goed verhaal en een slecht verhaal kunnen herkennen. En hoe kan ik deze kennis toe passen? Ook hoop ik veel te leren van audio, film en perfomativity. Ik heb wel wat ervaring met film en audio, maar niet genoeg dat ik er comfortabel in ben.

  o Doelen voor het einde van de intro weken.

  Dat ik weet wat me te wachten staat de aan komende tijd. En of de minor wat voor mij is.

  o Doelen voor het einde van komende workshop weken.

  Aan het einde van de workshop (audio) hoop ik meer te weten van hoe ik audio kan toepassen in verhalen vertellen. De theoretishce kennis, wat wel of niet past bij bepaalde situaties en de praktijk, het kunnen om gaan met een audio progamma. Met film kan ik al een beetje omgaan. Maar audio zoek ik zelf altijd nog op van andere bronnen.

      o Doelen voor het einde van deze minor

Bob is standing in front of a half human half ant. I decided to call them person ants, pants for short.

It seemed to be the leader of a colony consisting of 20 or so pants. He looks like a centaur, instead its a body of an ant. Meaning that a half of the creature is man, but the person part stops a bit after his belly button, and what’s underneath it is ant, black with insect like legs .

It seemed to communicate with me. Though I do not know what it said. It was using some sort of ant sign language.

I tried to do a tarzan and jane moment where as I would say my name, whilst pointing my hand towards myself. And extended my hand to him to show him I was interested in knowing his name. Since he was a bit smaller than me I found it logical I would just aim towards his face. He did not like this at all, the moment I came into close proximity of his face his hands shot up to his nose, as if to protect it. I tried it again, ‘’ me Carl, u…? I repeated the gesture. This time he looked at my hand in fear, in reflex he brought his hand up to his nose again. He seemed to be protecting if furiously, as if it was his weakness.

  The pants reacted to my gesture, it seemed to offend them. Their faces started to turn darker and their muscles seemed to tighten, as if preparing to leap for me. I was trying to think of a way to show I meant no harm but as I searched, lost for words I could see that I was too late. Its face looked menacing. I took a step back, only to feel the breath of another pants in my neck. I was too afraid to move. I could feel its hands tighten my throat till my breathing was nothing more than a gurgle. I could feel my life drain away from me, my vision blackened. But then I heard someone yell, I have no idea who it was but I distracts the pants that was choking me, in a last effort I bopped my head back, straight into the pants his nose. Its grip loosened and I could breathe again.

  To my surprise the pants’ grip of loosened and I heard a thud. No time to look and assess the damage, the other pants were already moving, and my adrenaline started to pump, I was in frenzy for my survival and the leader made a swing at me with his arms, but I dodged and got under his arms. I made a peace sign with my hand and stuffed them; with all the power I had, right into its nostrils. I felt something snap, and it crumbled to the ground like a puppet loosing its strings. I had no time to revel in my glory for the rest of the colony seemed to be almost on me. My adrenaline was peaking; the whole world seemed to slow down. I smiled devilishly and folded my left hand in a peace sign as well. Armed with the perfect nose picking tools I went to battle. The adrenaline made the rest of the ants move like snails, for I could dance between their grasps and nose pick them whilst I swirled and dodged between them. My fingers were sticky from boogers but I had no time to wipe them clean, for time was running out. I was still outnumbered. I had killed 5 pants but 15 more remained. I looked around but I could not see Mohammed anywhere. The distraction gave the pant in front of me time to swing his arm towards my face, luckily my reflex made my head turn sideways with the punch lessening the strength of it, and also avoiding a broken nose. I was back in frenzy mode again, left right and center it was almost like I hade more than two hands, everybody in my wake was killed by my booger drenching hands.

  Before I knew it all of the pants were down. My face was bruised my arms started to turn blue on several places and my hand seemed to hurt like hell, for they had not endured such a abuse since the first night in my own house. ’Wow’’. I looked around; no clue where the sounds came from, Mohammed was standing a few meters from the battlefield. His eyes were looking at me in disgust, but I could see a flicker of astonishment as well, for I had just killed 20 pants.

Mijn video voor het einde van week 2.