Gobiş

Çok centilmen bir satranç ustası, maç esnasında dokuz saattir hamle yapmayan rakibine, (içerleyerek) “Ne zaman oynayacaksınız?” diye sorduğunda, “Sıra sizde değil mi?” cevabını almıştı. İnsan ilişkileri de böyledir: İletişimsizlik, anlamsız kırgınlıklar ve zaman kaybı demektir.

Kim bilir ne derdi vardı☺

İkinci dünya savaşında esir alınan bir japon asker, yıllar sonra bir belgesel için yapılan röportajda şöyle diyordu "Amerika birleşik devletleri büyüktü ve savaş yanlıştı ama benim bir seçeceğim yoktu. Fakirseniz ne yapabilirsiniz ki ? Hiç bir şey" Sözün bittiği yer

“Gerçekten de bir demokrasiydik artık. Lider yalan söyleyerek yönettiğini sanıyor, halk uyduğu bütün kanunların kendi iyiliği için konduğuna inanıyor, ülkede ki tek yayın organı olan radyonun spikeri de her şeyi görüyor, ancak deli taklidi yapıyordu.” ― Hakan Günday, Daha

Bizi duyun.!

Sayın sevgililer yılın 365 günü de özeldir öyle sevgililer gününe farklı anlam katmayın derim

Ülkemiz Ortadoğulu bir zihniyet tarafından, Ortadoğulu bir üslupla yönetiliyor ve görünen o ki yakında tamamen Ortadoğu’ya dönüşeceğiz. Ortadoğululuk nedir bilir misiniz? -Ölümü yüceltip güzel yaşamayı aşağılamak Ortadoğululuktur. -Dini yüceltip bilime kayıtsız kalmak Ortadoğululuktur. -Lideri yüceltip, iyi sistem kurmayı aşağılamak Ortadoğululuktur. -İmanı yüceltip aklı aşağılamak Ortadoğululuktur. -Duyguları yüceltip mantığı küçümsemek Ortadoğululuktur. -Müteahhitti yüceltip, mühendisi aşağılamak Ortadoğululuktur. -Üniversiteleriyle değil, camileriyle gurur duymak Ortadoğululuktur. -“Alnı secde görüyor” diye, zorba ve hırsız politikacılara oy vermek Ortadoğululuktur. -İmamları yüceltip, filozofları aşağılamak Ortadoğululuktur. -Ev kadınlığını yüceltip, kariyer yapan kadını aşağılamak Ortadoğululuktur. -Kendi çocuklarını Amerika’da okutup, halk çocuklarını imam hatiplere zorlamak Ortadoğululuktur. -Sözü yüksek olanı değil, sesi yüksek olanı iyi lider sanmak Ortadoğululuktur. -Kurumsal çözümler üretmek yerine, karizmatik lidere tapmak Ortadoğululuktur. -Hatasından öğrenmek yerine, onunla duygusal bağ kurup hayatını bataklığa çevirmek Ortadoğululuktur. -Standart sahibi olmak yerine, düştükçe “beterin beteri var” diye kendini avutmak Ortadoğululuktur. -Başına gelene katkısını görmek yerine, hep dış güçleri suçlamak Ortadoğululuk. -Şeytan taşlamaktan ibadet etmeye zaman bulamamak Ortadoğululuktur. -Kendi hayatında hiçbir başarısı yokken, sürekli atalarıyla övünmek Ortadoğululuktur. -Sıkılmış bir yumruğun, açık bir elden daha güçlü olduğuna inanmak Ortadoğululuktur. Yukarıdaki maddelerin birçoğunun dinle ilgili olduğunu görüyorsunuz, neden? Çünkü ortalama bir Ortadoğulunun beyninin yüzde 75'i dinle kaplıdır. Bu yüzden diğer şeylere çok az yer kalır. Onun zihniyetiyle ilgili söylediğiniz her şeyi, dinine saldırı sayar. Dinle ilgili olmayan pek fikri olmadığı için, dinini ilgilendirmeyen hiçbir eleştiri yapma şansınız da yoktur! Üstünüzü ıslatmadan, elinizle balık yakalamanın imkansızlığı gibi bir şey. İronik bir şekilde, Ortadoğulular ülkelerinin sıkıcılığından kaçıp, nefes almak için turist olarak Türkiyeye geliyor. Türkiyenin yöneticileri ise gittikçe ülkemizi Ortadoğululaştırıyor. Birkaç yıldır, yılın yarısını yurt dışında geçiriyorum. Yurt dışında, gittiğim en iyi restoranların en iyi yerlerinde hep Arap şeyhlerinin çocukları, yanlarında Rus sevgilileriyle oturduğunu görüyorum. Kendi ülkelerini modernleştirmek yerine, modern ülkelerde hayatlarını yaşıyor, kendi halklarına da din pazarlıyorlar. Gidip, bu adamların ülkesinde, “bu adamlar size din merkezli yaşamayı övüyor ama kendileri son derece dünyevi yaşıyor” desem, beni o diktatörlerin polislerinden önce, o yoksul insanlar linç eder. Celladına aşık zihniyetteki insanlar için ne yapılabilir ki? Bu açıklamayı kimseyi ikna etmek için yazmadım. Mantığa inanmayan insanların mantıklı argümanlarla değiştirilemeyeceğini bilecek kadar tecrübeliyim. Bu hayatta, bazıları akılla öğreniyor, bazıları acıyla. Maalesef bu coğrafya, acıyla öğrenenlerin coğrafyası. Benimki, sadece geleceğe dönük bir “ben dememiş miydim” notu. Bu topraklarda, her şeyin bir gün anlaşıldığını ama hep geç anlaşıldığını biliyorum. Hepsi bir gün neyin ne olduğunu anlarlar, ama hep geç anlarlar! Azgelişmişlerin kaderi iki kelimede saklıdır: İdrak gecikmesi! Matbaanın 300 yıl geç geldiği bir topluma, mantık da olması gerekenden 30 yıl sonra geliyor. Neyin en mantıklı çözüm olduğuna karar vermeden önce 30 yıl kavga ediliyor! "Coğrafya kaderdir" der, Ibni Haldun, bizim kaderimiz de idrak gecikmesi! Mümin Sekman Hukukçu

Kuşlar düşer sen uçuşu hatırla 

Ben üniversiteye gidiyordum, Melih Gökçek de ilk kez Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı olmuştu. Belediye gazetesinin bulmacasına kendi fotoğrafını koyan, “resimdeki başkan”dan 23 yılda çok şey öğrendik. Seçimleri kazandıktan sonra, adını ilk kez sanatın içine tükürmek istediğinde duymuştuk. Heykeltıraş Mehmet Aksoy’un Altınpark’taki “Periler Ülkesinde” heykelini, müstehcen bulduğu için kaldırtmıştı. Çok kızmıştı. “Ahlaksızlığın adını sanat koymuşlar. Ben böyle sanatın içine tüküreyim.” demişti. Sanatın, içine tükürülebilen bir şey olduğunu öğrendik. Parklarda, “Çocuklar, Melih Amcanız sizi çok seviyor!” yazan koca tabelalar görünce şaşıran ve uzun süre kendine gelemeyen arkadaşlarımız olmuştu zamanında. İcraatları devam ettikçe, şaşırmalara bağışıklık kazandık, şaşırmamayı öğrendik. Ankara’nın merkezi Kızılay’daki yaya geçitleri iptal edildi sonra. Her gün rahatça yürüdüğümüz caddeler, yaya trafiğine kapatıldı, tasarım harikası “altüst geçit”ler belirdi. Karşıdan karşıya geçmek, sayısız basamaklı merdivenleri inmek ve çıkmak demekti artık. Yaşlılar, çocuklular, engelliler merdiven başında durmayı, iç geçirmeyi ve geri dönmeyi öğrendi. Oldukça demokratik bir karakter olan Melih Gökçek, Kızılay’da yaptığı (kullanıcı dostu) düzenlemeyi, halka sormaya karar verdi. Kızılay’a sandıklar koydu, referandum yaptı. Ankara’nın dört bir yanından, otobüslerce insan, Büyükşehir Belediyesi tarafından Kızılay’a taşındı. Kızılay’ı hiç kullanmayacaklardı ama oy kullanacaklardı. Teyzelerden biri, “Kayaş’tan geliyoruz. Daha önce Kızılay’ı hiç görmemiştik. Başkanımız sayesinde gördük.” dedi. Yaşlı bir amca “Altgeçit mi? Düz yol dururken, insanın merdivende ne işi olur yeğenim?” dedi ama altgeçit uygulaması devam etsin diye oy verdi. Yüzlerce çocuk, oy kullanırken çok eğlendi. Bütün bunları çeken habercilere saldırıldı. Melih Gökçek, “Yaa, sopa yediniz. Medya, hadiseleri böyle provoke ediyor işte.” dedi. İleri demokrasilerde, çocukların bile oy kullanabildiğini öğrendik. Altgeçit duvarlarına, banyo fayansları döşendi sonra. Beyaz, mavi, düz ya da kedi, keçi, kuğu desenli. Neyse ki, yağmur yağınca altgeçitler suyla doluyordu. Gerçek birer banyoya dönüşüyorlardı, yabancılık çekmiyorduk. Su üstünde yürümeyi ve göl içinde araba kullanmayı öğrendik. Şehir hızla değişirken, ambleminin değişmemesi bize yakışmazdı. Yıllarca Ankara’nın amblemi olan Hitit Güneşi battı, (Atakule, cami minaresi ve yıldızlar karmasından oluşan) bir garip amblem çıktı. Mahkeme, Melih Gökçek’in amblem değiştirmesini hukuka uygun bulmadı, dosya Danıştay’a gitti. Danıştay da hukuka uygun bulmadı. Melih Gökçek de Danıştay’ın kararını uygun bulmadı, amblemi kullanmaya devam etti. Hem de “Hitit Güneşi, at nalı gibi.” diyerek. Doğru bulmadığımız mahkeme kararlarına uymayabileceğimizi ve “at nalı”nın nasıl bir şey olduğunu öğrendik. Ankara, betonların altında ezilmeye ve renklerini birer birer kaybetmeye başladığı için, her yer (sonsuz bir zevkin ürünü) rengarenk ışıklarla, neonlarla süslendi. Gerçek yeşillik olmayan yerlere, yanıp sönen plastik yeşillikler dikildi. Pırasa ağacı maketlerine, garip robotlara, yere yatmış kaleci heykellerine, dinozor heykellerine, meydanlara dikilen direkli saatlere, misket oynayan seğmen kedilere, estetiğe açılan şehir kapılarına, her sokaktan fışkıran “fışkiyeli” havuzlara milyonlarca lira harcandı. Zevkler ve renklerin tartışılmadığını, zorla kabul ettirildiğini (yaşayarak) öğrendik. Melih Gökçek, Ankaralılar için hizmete devam ediyordu. Kişi başına bir alışveriş merkezi düşen Eskişehir Yolu’nun kenarına, kimsenin ne işe yaradığını bilmediği, “demir kafes” inşa etti mesela. Enine ve boyuna uzadıkça uzayan kocaman, işlevsiz bir demir yığını, sekiz yıl boyunca, en çirkin haliyle durdu orada. Yapımı için 71 milyon 506 bin 157 lira harcandı, kaynak yetersizliği (evet, kaynak yetersizliği) sebebiyle vazgeçildi. Söküldü. Kaynakların ve 71 milyon 506 bin 157 liranın, nasıl da kolayca harcanabildiğini öğrendik. Kendini hizmete adayan biri için, bir şeyler yapmak her zaman kolaydı. Zor olan, yıkmaktı. Ama Melih Gökçek, zoru başardı. Cumhuriyet mirası kabul edilen, Opera’nın karşısındaki tarihi İller Bankası binası, bir gece ansızın yıkıldı. Melih Gökçek, yıkıntıların önünde poz verdi. Gülümseyerek. 88 yıllık Havagazı Fabrikası, Atatürk Orman Çiftliği içindeki 88 yıllık Marmara Köşkü, 78 yıllık Çubuk Baraj Gazinosu, 77 yıllık Etibank binası, 77 yıllık Su Süzgeci binası, 60 yıllık Kumrular İkamet Sitesi, 47 yıllık Danıştay binası… Hepsi birer birer yıkıldı. Davalar ve yürütmeyi durdurma kararları devam ederken, tarihin, hikâyelerin, eserlerin yıkılabileceğini; bir kentin hafızasının silinebileceğini öğrendik. Birlik, beraberlik ve suya en çok ihtiyacımız olan yaz günlerinde, sular kesildi. Melih Gökçek, “Tatile gidin.” dedi. “Her gün duş almayın.” gibi çözümler önerdi. Muhteşem çözümleri işe yaramayınca, “içilemez” raporlu Kızılırmak suyunu, barajlara yönlendirdi. Gökçek’in suya lezzet verdiğini söylediği sülfat, arsenik, ağır metaller ve zararlı bakterileriyle. Musluklardan akmaya başlayan sarıyla kahverengi arası, garip kokulu sıvı, yüzlerce insanı hasta edince, canlı yayında (lavaboya ağzını dayamak marifetiyle) lıkır lıkır şebeke suyu içti. “Yeminlen gayet güzel. Suyun sağlıksız olduğunu söyleyen, Aylin.” diye açıklama yaptı. (“Aylin” dediği, dönemin CHP milletvekili Aylin Nazlıaka’ydı.) Bir suyun sağlıklı olduğuna karar vermek için, canlı yayında içilmesinin yeterli olduğunu öğrendik. “Gece gündüz çalışmak” sözünün de hakkını verdi. Belediyenin iş makineleri, geceleri ODTÜ’ye dalıp, bir gecede binlerce ağacı yok edecek kadar çalışkandı. Önce 2 bin 388 ağaç gitti, yerlerine bir bulvar geldi. Sonra, ODTÜ Ormanı’nın yaklaşık 12 bin ağacı gitti, yerlerine bir yol geldi. Korkunç bir toz (ve utanç) bulutu, Ankara’nın üzerini kapladı. Gitmedi. “Yıkım” kelimesinin, hem gerçek hem de mecaz anlamını öğrendik. Ankara’yı sevdiği kadar, Fethullah Gülen’i de sevdi. “Değerli büyüğü”ydü çünkü. Hep öyle söylüyordu. Ona “FETO” diyen Defne Joy Foster’a çok kızmıştı ama yıllar sonra kendisi “ihanet şebekesi, hain, terörist, seri katil FETÖ” dedi. Üşenmedi, kitap bile yazdı. Büyük aşkın nefrete dönüştüğü zaman dilimine, kim bilir ne araziler, ihaleler, milyonlar, satışlar, takaslar, taşınmazlar, planlar, programlar sığdı (ya da sığmayıp taştı). “Parsel parsel” ne demekmiş, onu da öğrendik. Gezi eylemleri sırasında, polisin öldürdüğü Ethem Sarısülük’ün vurulduğu yere, “Değerli Türk Polisi, Ankara sizinle gurur duyuyor.” pankartı astı Melih Gökçek. Büyükşehir Belediyesi logolu ve “İ. Melih Gökçek” imzalı bu pankarttan haberi olmadığını öğrendik. Ondan öğrendiklerimizin herhangi birinden sonra istifa etmedi, 8616 günde neler neler oldu, gitmedi. İstifa etmek aklına bile gelmezken, bir emir geldi, Melih Gökçek gitti. 23 yıl önceki Ankara’yı da beraberinde götürerek.

Sıbyan... Daha anne-baba demeyi, yürümeyi, yemek yemeyi yeni öğrenmiş, pabuçlarını bile ters giyen, kalem-kâğıt tutmayı beceremeyen 4-5 yaşındaki; tüm masumiyeti ve yalınlığıyla korumasız çocuklara “kuran eğitimi” adıyla yobazlık öğretiliyor. Adı Sıbyan Mektebi. Kız çocuklarının başlarına çaput, erkeklerin kafalarına takkeler geçiriliyor. Osmanlı döneminin tüm toplumu kuşatan “dini eğitimin ilk adımı” denilen bu mekteplerin hayata kattığı, tek akıl ve ruh sağlığı yerinde insan yetiştirdiğini ne gören olmuştur ne duyan. Bugün tarikatların arka bahçesi olarak yeniden fışkırtılan bu mekteplerde yaşananlar dünden farksızdır. Yoksulluğun ve çaresizliğin bataklığında kıvrandırılan insanlığın, basına yansıyan yakarışları, isyanları bunun kanıtı olsa gerek. “Çocuğum altını ıslatmaya, şiddet uygulamaya başladı…”, “Anne olarak çalışmam doğru değilmiş…”, “İçine kapandı, eşyalara zarar veriyordu…”, “İnsan ve hayvan resmi yapmak günah…”, “Her şeye günah demeye başladı…”, “Şikâyet ettim işlem yapılmadı…” Dahası var. Çocuklar yaşanılan hayata düşman ediliyor. Yalnız resim yapmak değil şarkı söylemek, heykel, dans, sinema, tiyatro, kuran dışında bütün kitaplar günah diye öğretiliyor. “Bu dünya boş, ahrete hazırlanmazsan burada yaptıklarının cezasını bin misliyle ödersin, aklının içine çıyanlar dolar, işkenceyle kıvranırsın. Allah’ın emirlerini yerine getirmezsen cehennem ateşinde kül olursun, o külün bile işe yaramaz.” Bu sözler, bu mekteplerde ders veren ilahiyat ya da imam hatip öğrencisi durumundaki “hoca” adlı akılları kiralanmışlar tarafından bebek yaştaki çocuklara söyleniyor. Ruhsal yapılarına adeta bomba atılan bebeklerin aileleri de savunmasız. Dertlerini anlatacakları, çözüm bulacakları tek devlet kapısı yok. Nereye başvursalar karşılarında aynı kara duvar. Evrensel gazetesinden Yasemin Akpınar ve Adile Doğan’ın İstanbul Esenyalı’da yaşayan bir annenin başına gelenleri aktardığı haber uçurumun çok derin bir çukurda sonlandığının kanıtıdır. “Çalıştığım için 5 yaşındaki çocuğumu sıbyan mektebine gönderdim. Sorunları bir hafta sonu fark ettim. Çocuk gece altını ıslatmaya başladı. İçine kapandı, evdeki eşyalara zarar verdi. Uyuklamaya başladı. Baktım çocuğun durumu kötüye gidiyor, hemen işten ayrıldım. Okulla konuşalım dedik. Okula gittim, anlattım durumu, onlar da beni suçladı. Zaten bir anne olarak çalışmam doğru değilmiş! Epey tartıştık. Çocuğu okuldan almak istedim, bu sefer beni ikna etmeye çalıştılar. Aynı okula bir süre daha devam etti. İşten çıktığım için durumumuz kötüydü. Arada merdiven temizliğine gidiyordum. 5 yaşındaki çocuk bir gün dedi ki: ‘Annelerin çalışması günah. Anne ne olur günah işleme, lütfen çalışma. Babam bize baksın, senin paran da günahmış, o parayla bana sevdiğim şeyleri alma.’ Şoka girdim. Sonra aldık hemen okuldan.” Genç bir annenin kahrı, hüznü, kederi ve gözyaşları bunlar. Bu aşağılık sistemin iğrenç çarkları içinde kıvranıyor. Çocuğunu hurafelerden, akıl hastalığı boyutuna getirilmiş ruh halinden kurtarmak için didiniyor ama umarsız. Her şey çok açık ki, artık bu sistem içinde “iyileştirme sahtekârlığı” ile dayatılanlar çürümenin ta kendisidir. Gericiliğin insanlığımızın damarlarına şırınga edilmesi denen bu mektepler derhal kapatılmalıdırlar. Çocuklarımızın geleceklerini katleden bu soysuzluk cezalandırılmalıdır. Cemaatler, tarikatlar, diyanet işleri kapatılmalı insan hayatlarını düzenleme yetkileri sonlandırılmalıdır. Buna bu sistem içinde bir çözüm üretmenin tüm yolları ise yok edilmiştir. Müfredat diye dayatılan iğrençliğin bitirilmesi için ne yargı ne yasal yol kalmamıştır. Müftülere verilecek yeni yetkiler ise bu alanın daha da kara günlere savrulduğunun belgesidir. Bugün imam nikâhı kıyan müftülere yarın muta nikâhı yetkisinin verilmeyeceğinin hiçbir garantisi yoktur. İslam’ın tüm dünyada; kan, kin, nefret, öfke ve kendinden olmayan herkese, her şeye olan düşmanlığının 21. yüzyıl insanlığını getirdiği durum ortadadır. Kafa kesen, doğayı, dünü ve geleceği katleden, kendi inancından insanları yakan canavarlığa “İslam ile ilgisi yok” diyenler ise, hem kendilerine hem halka yalan söylemektedirler. Canilerle onları koruyanlar, aynı mektebin insanlarıdır. Laiklik ise eşitliğin ve özgürlüğün eşiğidir. Bugün bitirilmek istenen ise budur. Buna asla izin verilmemelidir asla. [email protected]

Ütopyada Israr: Peter Pan “Tek derdim asla büyümemek, hep çocuk kalmak, Peter Pan gibi neverland’e gitmek” diyen, Kobane direnişinde şehit düşen Nejat Suphi Ağırnaslı’ya… Dünyayı şimdi olduğundan başka türlü hayal etmek güç ister. Hayalin peşi sıra eyleme geçmekse cesaret işidir. Düşlerin iğvasına kapılmış özne hareket etmek zorundadır. Kasların gevşediği rüyalar, dallarında türlü yemişlerin olgunlaştığı lezzetler “burada” değil, “orada”dır çünkü. “Orada” olanların taze kokusu bir kez alındıktan, ütopya balından dudağa bir damla çalındıktan sonra “burada”kiler dayanılmaz bir hal alır. Kişi amansızca çağrılıyordur. Davete kulak tıkamak müşküldür. Burası cehennemse orası cennettir artık. Burası zorunluluklar âlemi ise, orası özgürlükler diyarıdır. Kolay değildir tabii, özgürlükler diyarına doğru kanat açmak. Nitekim “burada”ki dünyanın paslı kaideleri, özgürlükler diyarına havalananların kanatlarını yolmak üzere kurulmuştur. Kanat Yolma Makinesi Olarak Aile Herkesin kendi deneyimiyle sabittir: Özgürlük düşleri daha çocukken baltalanmaya çalışılır. Öyle ya “ağaç yaşken eğilir.” Çocukların kanatlarını yolan, zararlı addedilen düşlerini silip süpürmeye çalışan başlıca kurum aile hapishanesidir. Aile çarkları, dişlileri, vidaları olan bir öğütme makinesidir. Anneler ve babalar dillerinde otoriter buyrukları, ellerinde kamçılarıyla gardiyanlardan farksızdır. Gardiyanların amacı çocukların bir an evvel büyümesi, yuvadan uçması, sıradan ve herkes gibi bir birey olmasıdır. Sabit fikirler, demek budalalık dışında salık verebilecekleri hiçbir şey yoktur ellerinde. Emekleri, bir kölelik bağı olan sevgileri, dünyaya getirdikleri varlıklar üzerinde hak iddia eden onca tavırlarıyla başgardiyanlar tartışmasız annelerdir. Çocukları hizaya getiren emirler en fazla annelerin dilinden dökülür. Babalar bir korku odağı olarak zavallıdırlar. Neyse ki, yığınla buyruğa rağmen çocuklar haylazlıklarına, zihinlerinde ve yüreklerinde türlü düşler kurmaya devam ederler. Evi kıyı bucak temizlerken çocukların bütün düşlerini de temizlemeye kalkışır anneler tabii. Odanın tekindeki, gardiyanların dünyasından aşırılmış, kuytuya kurulmuş o ıssız köşeyi, özgürlük diyarı olarak tasarlanan o “adayı” darmadağın edenler annelerdir. Anneliğin Reddi, Zorunluluklara İsyan: Peter Pan James Mathew Barrie’nin ölümsüz eseri Peter Pan’da annelere çatılması boşuna değildir. Rahatsız edicidir “annelik kurumuna” yönelik eleştirileri. Sarıp sarmalayan kollarıyla hiç de masum değillerdir anneler. Yalnız kaldıklarında derhal “Düşlerin Ülkesi”ne yol alan çocukların üzerindeki büyük “göz”dür anneler. Çocuklar anneler tarafından sürekli takip ve denetim altındadırlar. Anneler çocuklar gece uykuya dalmazdan önce, arkalarında gözlerinin işlevini gören lambalar bırakırlar mesela: “Gece lambaları annelerin arkalarında bıraktıkları gözlerdir.”1 Barrie’ye göre, koruma içgüdüsü, sevme belirtisi olsa da, daima açık bir “göz” olarak anne, önünde sonunda bir düş kıyıcısıdır: “Çocuklar uyuduktan sonra onların düşüncelerini kurcalayarak, gün boyu oradan oraya dolaşan bir yığın şeyi tekrar yerli yerine koyup bunları ertesi sabaha hazırlamak, iyi annelerin her geceki alışkanlığıdır. Uyanık kalabilseydiniz (ama kalamazsınız tabii), kendi annenizin de böyle yaptığını görür ve onu seyretmeyi çok ilginç bulurdunuz. Bu iş çekmeceleri derleyip toplamaya çok benzer. Öyle sanırım ki, annenizin diz çökerek keyifle kafanızın içini karıştırdığını, bazı şeyleri nereden bulduğunuzu merak ettiğini, hoşuna giden ve gitmeyen düşünceler keşfettiğini, birini sevimli bir kedi yavrusuymuş gibi yanağına bastırırken, bir başkasını alelacele gözden uzak bir yere sakladığını göreceksiniz. Sabah uyandığınızda, gece yatağa sizinle birlikte giren yaramazlıklar ve zararlı hevesler dürülüp bükülüp zihninizin en altına itilmiş, güzelce havalandırılıp sizin için hazırlanmış olan hoş düşünceleriniz ise en üste yayılmış olur.”2 “Düşler Ülkesi”ne (neverland) adım atmakta ısrar eden çocuklar, dürülüp katlanmış ve zihnin en altına tıkıştırılmış heveslerinden vazgeçmeyen çocuklardır. Babaların otoritesine olduğu kadar annelerin hafiyeliğine de karşı çıkarlar. Bu çocukların alâmetifarikası -Pinokyo’dan farklı olarak- büyümek istememeleridir. İtaate yanaşmazlar. Sıradışı bir varoluşu sürdürürler. “İyi kalpli” değil, Peter Pan’da olduğu gibi “neşeli, kibirli ve kalpsiz” çocuklardır. Benliklerinde okula, otoriteye, aileye, çalışmaya, kısacası bütün bir zorunluluklar dünyasına karşıtlık söz konusudur. Peter Pan, gece el ayak çekildiğinde bir hayalet gibi pencerelerden içeri süzülen, ilk iş lambaları üfleyen, heveslerine sahip çıkan çocuklara ışıklar içinde görünen, onları alıp “Düşler Ülkesi”ne götüren bir kılavuz, bir yoldan çıkarıcıdır. “Ada” oradadır, ulaşmak için yataktan kalkıp düşleri gerçeğe dönüştürmek, yani çabalamak ve uçmak yeterlidir. Her çocuk kanatlıdır ve dünyayı bir ucundan diğerine uçarak kat edebilir. Ne var ki, Barrie’ye göre, çocukların zihninde birbirleriyle çatışma halinde olan iki harita yahut iki ada imgesi vardır ve bu adalar arasında bir tercih yapmak kaçınılmazdır: “Çocuk zihni yalnızca karışık olmakla kalmaz, aynı zamanda sürekli oradan oraya dolaşıp durur. Üzerinde, tıpkı ateşinizi gösteren grafikteki gibi zikzak yapan çizgiler vardır ve bunlar herhalde adadaki yollardır; çünkü sağa sola saçılmış şaşırtıcı renkleri, mercan kayalıkları, hızlı gemileri, vahşi yerlileri, ıssız inleri, çoğu terzi olan cüceleri, içlerinden ırmak geçen mağaraları, altı ağabeyi olan prensleri, çökmeye yüz tutan kulübesi ve çengel burunlu minicik yaşlı hanımıyla, Düşler Ülkesi hemen hemen her zaman bir adadır.” Bu hakikaten cezp edici, iştah kabartıcı adanın karşısında yerleşik düzeni ihya etmeye, kişileri zincire bağlamaya, büyümenin sızısını (köleliği) toplumsal hayatta kazanılan statülerle, sözgelimi “peruklu bir yargıç” olarak telafi etmeye aday bir başka ada daha vardır: “Hepsi bu kadarla kalsaydı kolay bir harita olurdu; ama okulun ilk günü, din, babalar, yuvarlak havuz, dikiş-nakış, cinayetler, darağaçları, ismin e hali, kakaolu muhallebi günü, pantolon askısı takmak, doksan dokuz demek, dişini kendin çekmen için üç peni ve buna benzer şeyler de var. Bunlar ya adanın parçasıdır ya da zihnin içinde görünen başka bir haritadır ve hiçbir şey hareketsiz durmadığından, hepsi epeyce kafa karıştırıcıdır bunların.” Ne yazık ki, bu ikinci ada imgesi çoğu zaman ilkine galebe çalmaktadır. Peter Pan bu savaştan galip çıkmış bir çocuktur ama. “Düşler Ülkesi”ndeki ezeli hasmı Kanca’nın “kimsin?” sorusuna, “gençliğim ben, neşeyim, yumurtadan yeni çıkmış bir civcivim,” cevabını veren Peter Pan, perilerle birlikte yaşar, ailesi yoktur. Gözlerinde derin bir keder vardır ama inançlarından taviz vermemiştir. Terk ettiğe eve dönmemeye, okuma yazma öğrenmemeye, bir doktor yahut avukat olmamaya, sıradan bir varlık olarak ömrünü sonlandırmamaya yemin etmiştir. Sonsuza değin bir adadan diğerine uçacak, böylelikle düzen güçlerini rahatsız edecektir Peter Pan. “Düşler Ülkesi” hayaliyle yanıp kavrulan çocukları peşi sıra sürükleyecek, onlara başka bir dünyanın olası olduğunu gösterecektir. Bu esnada korktuklarından, dayanamadıklarından yahut geride bıraktıklarını özlediklerinden ötürü, sınırlarını düzenin çizdiği adaya dönüp büyümek isteyenler de çıkacaktır tabii. “Ellerinde birer çanta ve şemsiyeyle her gün işlerine gidip gelen” ve bu arada “ah zaman nasıl da geçip gidiyor,” diyen, bir vakitler sahip oldukları uçma yeteneklerini kaybeden, yetişkin olmaya yazgılı bu yenilmiş çocukların trajedisi, çözümsüz bir trajedi değildir ama. Yolda yürüdüklerinde, bir vapura bindiklerinde, günün ilk sigarasını yaktıklarında, sokağa çıktıklarında, şöyle başlarını kaldırıp gökyüzüne baktıklarında, işten sıkılıp da bir anlığına dalıp gittiklerinde ve belli belirsiz hayaller kurduklarında, her ne kadar zorunluluklara teslim olsalar da, tatlı ve serüvenlerle dolu o adanın hep orada olduğunu hatırlayacaklardır. Ütopyanın hafızasıdır bu. Kaldı ki, düşleri kışkırtan periler asla yok olmazlar. Umut daimidir. “Yeni doğan her bebek ilk kez güldüğünde,” bu sıcak gülüş sonsuz kristal parçalarına ayrılarak dünyaya yayıldığında, bu parçalar umudun ateşini harlayamaya, yani yeni perilere can vermeye devam edecektir: “çocuklar şen, masum ve kalpsiz olduğu sürece, bu iş böylece sürüp gidecek.” Derviş Aydın Akkoç

Bu karede eşiyle birlikte oy kullanmak için sıra bekleyen Almanya cumhurbaşkanı olduğunu biliyor muydunuz ? Salak mı ne yüzlerce koruma yok basın ordusu yok filan tabiki türkiyeyi kiskanacaklar :) :)

Norveç ve dünya edebiyatının en büyük yazarlarından, 1920 Nobel ödülü sahibi Knut Hamsun, ikinci dünya savaşı yıllarında, henüz ülkesi işgal edilmeden evvel Nazi taraftarlığı ve propagandası yapıp ülkesinin işgaline zemin hazırlamaya çalışır. Ve sonunda Norveç işgal edilir. Acı dolu günler yaşanır. Savaş bitip işgal sona erdiğinde son derece kırgındır Norveçliler en büyük yazarlarına. Devlet tarafından yargılanır ve cezalandırılır. Fakat Norveçliler ne hakaret ederler, ne bağırıp çağırırlar ne de intikam hissiyle saldırıya geçerler. Peki, ne mi yaparlar? Bir sabah, genç bir Norveçli, elindeki Hamsun kitabını yazarın evinin önüne bırakıp sessizce uzaklaşır. Bir süre sonra biri daha kitap bırakır aynı yere. Sonra biri daha, biri daha, biri daha... Oslolular ellerindeki Hamsun kitaplarını yığarlar yazarın kapısının önüne. Ne bir arbede yaşanır, ne de kötü bir laf edilir. Kırgın Norveçliler kitapları sessizce bırakıp dağılırlar. Adeta kendi kitaplarından bir dağ oluşur Hamsun'un bahçesinde. Bu zarif tepki, doksan küsur yaşındaki yazara ömrünün en acı dersini verir. Pişman, mutsuz ve utanç içinde yumar hayata gözlerini… Demem o ki, biraz zeka, biraz da zarafet ve medeniyet, taşla sopayla yaratılan tahribattan çok daha asil ve etkili sonuçlara yol açabilir… Günü geldiğinde faşizme sempati duyan herkese bu ve benzeri eylemler içinde olmanın hayalini kurmaya başladım artık

Baştan sona kahkaha ile okudum ya :) Parasını peşin ödedik! O dayak yenilecek aga... Gönül isterdi ki Kick Box’a yalnızca spor amaçlı başlayalım amma velakin öyle olmadı o iş. Kolları kafam kadar olan 2 metrelik bir herifle, trafikte papaz olduktan sonra başladım ben bu spora. Yanımda kız arkadaşım vardı be vicdansız. Arabadan inmeye tırsan adamın arabasına saldırmak nedir? Üniversitenin son yılıydı, babamla 6 ayı opsiyonlu 1 yıllık sözleşme imzalayıp bizim tarihi eser Opel'i almıştım. Bir anda herkes benden çok iyi çocuk diye bahsetmeye başladı zaten okulda. Arabası olan adam, adamın dibiydi öğrenciyken. Arabası olan kadına hiç girmiyorum bile… 4/10 bile olsa araba bonusuyla 8/10 gibi hissedilirdi o hatun. Büyüyünce geçti tabii o işler, o dönemler vakit bol imkan azdı. Şimdi tam tersi. Isınma turlarında olduğum bir kız arkadaşımla yolda giderken zart diye çıktı önüme herif. Hem ara sokaktan geliyor, hem de niye yol vermiyorsun lan diye bağırıyor bana. Ben de sinirlendim tabii, az daha çarpacaktı ekmek tekneme. El kol yapmamla herifin araban inmesi bir oldu. Ben de elimi attım kapının koluna ama adamın ayağa kalktığındaki halini görünce ufak ufak elimi kapıdan çekip cama götürdüm. Otomatik cama en çok ihtiyaç duyduğum andı o an. Elimle camı kapatmaya çalışmak rezillik olacaktı, oldu da… Ama insan değildi diyorum abi, Spartacus falan halt etmiş yanına. Body salonunda yaşayan, kahvaltıda 18 yumurta, öğlen steroid, akşam 1 kilo et yiyen bir dallama. 2 metre de boy... Hayır, insem N’olcak abi?? Adamın beni stress çarkı gibi çevirmesi sadece 1 yumurta kadar enerjisini götürecek. O yorgunlukla ben 1 hafta ayağa kalkamayacağım, çenemi orada bıraktığımdan çorbayla besleneceğim sonra. Herif geldi, cama, kaputa vurmaya başladı. Bağırdı, çağırdı, delirdi, sonunda ben karşılık vermeyince gitti. İşin ilginci birkaç saat sonra bizim semtteki tek alışveriş merkezinde denk geldik. Gelip özür diledi benden. Ama kızın yanında patates olduktan sonra gelen özrü ne yapayım artık… Sie.. İşte bu olaydan sonra Kick Box’a başlamaya karar verdim. Tamam biz de çok boş değiliz ama bu sıkletin de adamı değiliz yani. Tek amacım bu sıkletteki heriflerden dayak yemeyebilmek. Dövmeyi zaten geçtim de bir müsabaka olsun en azından. McGregor kadar olmasa da iki round dayanabilelim hiç değilse. Tek başıma zevkli olmaz diye Hakan’ı da çağırdım kursa. Hocamız 50 küsur yaşında, tontiş bir amca. Hani yolda bir tartışma çıksa, amcacım git işine bak kaç yaşında adamsın, belanı benden bulma falan derim. Lakin o iş de öyle olmuyormuş... Ben kum torbası yumruklarız, esneme, gerdirme yaparız falan diye bekliyorum ilk antrenmanda. Ama amca geçti karşıma; kafaya vurmak yok, başka da kural yok, dövüşüyoruz, başla dedi. Yaşına hürmeten yumuşak vuruşlarla başladım ben. O sırada mideme yumruğu yedim. DAHA SERT VUR LAN! Biraz daha arttırdım ben de seviyeyi. Hala maksimumda değilim ama. Derken bir tane tekme savurdu baldırıma, sol bacağımı hissetmiyorum ama. Bu sefer ben de sinirlendim, var gücümle saldırdım resmen babam yaşında adama… Toplamda iki dakika sürdü sanırım bu saldırım. Hocaya vuramadım bile, hepsi boşa. Benim gözler karardı, görüntü gitti. Sadece yaşlı bir adama saldırdım, karşılık bile vermedi herif ama ayakta zor duruyorum. Acıdı bana, sen biraz dinlen bakalım, olur öyle dedi. Hakan’ı aldı sonra karşısına, aynı filmin ikincisini çekti onunla da. Ondan sonra hardcore parti başladı. Bir dahaki antrenmanda hoca da vurmaya başladı. Bu sefer Şaban filmine bağladık hakikatten. Mazlumu getirin banaaa!! Ulan nasıl dayak yiyoruz ama... Benim tekmelerimden kaçamıyorsanız, kaval kemiğinizle karşılayacaksınız dedi mesela. Ben unuttum bunu. Bir vurdu kolumla tuttum, kol fonksiyonunu kaybetti. İki vurdu kaburgamla kontrol ettim, oksijen bitti. Üç vurdu, jeton düştü, bacağımla savundum kendimi… Yerle bir oldum lan. 10 saniyede armut gibi şişti bacak. Amca kalk diyor, daha hızını alamamış… Hakan desen benden beter halde... Dayak ile uslanmayıp iki gün sonra tekrar gittik, bir posta daha dayak yedik. Tekrar gittik, bir daha dayak. Ben de vurucam dedik, bir daha. Hayydi yavrum bir daha, cibili cibili şakşak şak. İki hafta sonunda vücudumda yara almadık yer kalmadı. Her yerim mosmor. Hakan bir çıkardı şortunu, aman Yarabbim… Hıyarın bepanten tarzı kremlerden de haberi yokmuş. Vücut var ya, artık renk değiştirmiş, Gollum’a benzemiş çocuk. Abi madem ilaç var, niye söylemiyorsun, ölüyorum amk diyor asfasdf Tutturdu ben bir daha gitmiyorum diye. Ben de inat ettim, 3 aylık peşin verdiysek gidip o dayağı yiyeceğiz agaaa. Hak ettik biz bunu! Şaka maka o trafikte atar yapan 2 metrelik herif dövse beni daha iyiydi. En azından bir kere dayak yerdim. Bu hoca, o heriflerden 3 tanesini aynı anda yere sermezse ben de hiçbir şey bilmiyorum. Demir yumruklarını, balta sapı gibi bacaklarını falan geçtim, adam asla YORULMUYOR! Benim de dürtmemle, 2 hafta daha dayanabildik kursa. Amca bizden sonra günlük hayatın stresini kimi döverek attı bilmiyorum ama biz elini baya rahatlattık kendisinin :D Sonuç olarak dövmeyi pek öğrenemedim ama dayak yeme konusunda resmen mastır yaptım. Saatlerce aralıksız dayak yiyebiliyorum artık. Bir daha öyle bir insan azmanıyla dövüşmek zorunda kalırsam eğer tek taktiğim var; bam bam bam!. Şaka ya ''bam bam''lık bir durum yok tabii ki. Adam yorulana, dövmekten bıkana kadar dayak yiyeceğim. White Walkers gibi dikileceğim her seferinde karşısına, sonunda elbet pili bitecek. İşte ondan sonra ben başlayacağım… Biz şerefi, şerefsizlerden öğrendik misali başlayacağım hocanın üzerimde denediği fantezileri gerçekleştirmeye :D Gönül ister ki hiç kavga etmeyelim, gül gibi geçinip gidelim. Ama mecbur kalırsam da hiç affetmem, bir dayağınızı yerim. Adam olun, akıllı olun beyler! storia/Sercan Tamer