Ulquiorra Schiffer

“Bu dünyada mutluluk diye bir şey varsa, sonsuz hiçliğe benzemeli. Hiçlik, hiçbir şeye sahip olmamak ve kaybedecek hiçbir şeyinin olmamasıdır. Bu mutluluk değilse… o zaman nedir?”

"If there is such a thing like happiness in this world, it should resemble the endless nothingness. Nihility is having nothing and having nothing to lose. If that isn't happiness... then what is?"

Dönüşemeyeceği Mürekkep'ten korkuyordu, kim olduğunu bilmeden veyahut nasıl güzellikler sakladığı gerçekleriyle. Bir tane daha bulmuştu, sürpriz çay lekesi dolu sayfalar. Kağıt'la dost olmayan Kalem'in kusurana bakamayan efendi Hokka'dır. Diğer masalarda kimler vardı. Yönetim kurulu ya da bilgi saklamayan subaylar? Tamam şu yaşayan balıklarımıza bakalım. İşte olmadı, kısmetimiz varsa Zoro ile Sanji'ye denk gelmeyiz.

Saf parıltılı kokuyordu çamurla, ateşle ve soğukla savaşıp getirdiği hayati su.

Varlığımla oluşmuş bir basamak parçasıydı.

Yokluğumun var olmayış sıçrayışıydı.

Mürekkep'imin tatsız mezesiydi.

Suskunluğumun sessizliğiydi.

Hiçsizliğiydi.

Göklerde olduğunu sanan Mürekkep oysa ki yerlerde idi.

Rüya olur gün olur duvarlardan geçerdi.

Yetiyor gördüğünü bilmez Mürekkep baktı ki hayalde idi.

Sıcak olur demir olur doğurup göçerdi.

Gölgeye hükmedip onun içinden aydınlık çıkartabilmişti. Bu olaya şahit olan bütün insancıklar oldukları yerde donup kaldılar. Şaşkınlıktan öte sanki büyülenmiş gibiydiler . Parıltının içerisinden bir insan bedeni çıkıyordu. Gözleri kamaşan insancıklar ışıltıya alıştıktan sonra seçebildiler. Var olmuş ve olabilecek en güzel varlık tam karşılarındaydı. Gölgeyi büküp içinden ışık çıkartan Mürekkep demişlerdi ilk başta O'na…

‎Toprak, Mürekkep'in ağırlığı altında kahkahalar atıyordu.‎

Krallığın etrafını çevirmeye çalışan Hokka hali nicedir.‎

Sesten sonra gelen sessiz Kağıt ile Kalem'in dansı.‎

Tahtını nereye yerleştirdiği kimin umurundaydı ki Mürekkep dışında.

‎Duvarların ötesindekileri sahiplenen şeyleri bir araya getirememişlerdi ölümlüler.

‎Ne bir hastalık onları bir etti ne de bir iyileşme yok etti.‎

Kutsanan taşların gölgesinde Mürekkep dediler.‎

Beyaz Mürekkep'in sessizliği içinde şarkı söyledi.‎

İşitmek için toplaşan böceklerin tepesinde bürünen sesli sessizlik.

‎Gölge vermeye başlayan hikayelerin Hokka'sı.‎

Noksan doğumun dalında yayılan ışıklar.

‎Hiç ismi olan simit ile Mürekkep.‎

Bozaran renkler gelen belirlilik.

‎İlkindi vaktinde çıkmayacak olanın telaşı nedir Hokka?‎

Yazmaz durmaz, dinlemez susmaz.‎

Gölgenin aydınlanışa dek bitiyor muydu?‎

Mürekkep'ten damlayan saat zerrecikleri.‎

Fırlar gömülmez, birikir yetmez.

‎İlk doğmaz, son olmaz.‎

Kaleme bürünmez, soğuğa ölmez.‎

Valinor'un Mürekkep'ini kullanmış kullanmamış.

Saklı krallığın Hokka'sı olmuş olmamış.

Menzoberranzan tepelerinden gelinmiş gelinmemiş.

Angband'ın Kağıt'ından korkmuş korkmamış.

Mürekkep gerçekten eşsizdi.

Ölüm yüzlü anasıyla.

Sadakate ihanet edenleriyle.

Karanlığın babalık dürtüsüyle.

Recalar Senin olsun tek bir kelimeyle.

Yıllar öncesine dayanır. Gece dökülüp göze batmayan Mürekkep'in hikayesi. Orak eksik sanmasınlar içerisinde. Karanlık göller ve içerisinde anadan üryan olanlarıyla. Soytarılar eksik olmazdı. Bayrakların altında görüşen sevgisizleriyle. Anahtarı olmayan kapılarda. Bıyığı olmayan ve uyuyan kedicikleriyle. Kendisiyle konuşanlarda. Altın sümüklüleriyle. Yumrunun dansıyla kazananlarda. Edgar Ellan'sız Mürekkep'leriyle. Haziranda keskin bir ses çıkaranda. Parmaksız parmaklarını şıklatanlarıyla. Fenere ihtiyaç duyulmayan amma ve lakin gündüz aydınlığının ihtişamı gölgesinde yürüyende. Karanlıktan korkmayanlarıyla. Parmak izini fotokopi makinasından alanlarda. Sol ayaksızlarıyla. Sakinsiz gelenlerde. İçten olmayan tatlılıklarıyla. Mağarasımsı gözlemelerde. Yarınların gelmeyenleriyle.

Ağlamak kolaydı. Zordu öncesi. Devamında hüzün. Meşakkatli hallerin. Üzüntülü rüyaların. Mürekkepli gerçekleri. Anlamlı çizgilerin. Zorlu kırmızıları.

Dreams in the Witch House

İnsan olmayanlarla mücadele etmek için kullanıyormuş Mürekkep eskiden.

Çok farklı geliyor. Dışına çıkmanın verdiği hissiyat. Aklına bile gelir miydi bu? Ancak daha iyiye gitmesini ummuştun. Ayırmak ile olmaz. Ya o ya da Mürekkep istemezse? Uygarlık mı bu zamanda uygarlık dendiği vakit gülüyorlar. Öldürmek yok bunun teklifi dahi yapılamaz. Kulağa ve göze hoş gelen tek seçenek, sürgün. Benim yaptığım şey mi. Adımların bana ayak uydurabilir mi hızları bendenize yetişebilir mi. Aylaklar gibi koşarsın ancak ve ancak. Konuşma ve sadece dinle. Nuh'un gemiye alamadıkları O'nun suçu değil. Artık tufanlarla mücadele edemeyiz. Söylenenleri unutma bu bir tehdit değil. Sadece Ademoğlunu kurtarma. Dışında olmam gerekir ve böyle hissetmem. Koşmam iyi hissettiriyor. Sende de öyle mi?