So far away from knowing where I'm going

Weet even niet goed hoe ik het allemaal op een rijtje naast elkaar moet zetten in plaats van door elkaar heen.

Maar het maakt me niet meer uit.

En de hoop die ik ik dat liedje vond, die is er niet voor niets geweest.

"I hope one day I'm stronger than I feel

And I hope it feels different than today"

I’m alive, I can breathe, I can eat and talk and sleep and see and feel

So I should be ok. And objectively I am fine. 

So why am I not?

Je moet eerst van jezelf houden voordat je van een ander kan houden.

Wat een cliché. Ik zie dit al jaren voorbij komen, maar dacht altijd “Ja wat een onzin, want ik vind mezelf ook niet altijd leuk maar ik houd wel van hem”

Maar nu pas snap ik het. Je moet eerst tevreden zijn met jezelf voordat je je aan iemand anders bindt. Ik snap nu pas dat je je niet moet binden aan iemand om je eigen tekortkomingen te verhullen. Wanneer je dat doet, dan kom je jezelf vanzelf tegen. Hard ook. 

Iemand anders moet een aanvulling zijn, geen opvulling. 

Als iemand een aanvulling is, dan wordt het alleen maar leuker. Als iemand een opvulling is, dan is er bij jouzelf iets waardoor je je afhankelijk opstelt van de ander. En wat als de ander dan weggaat? Wat blijft er van jou over? 

Daarom: je moet eerst van jezelf houden. Van al je mooie, lelijke, moeilijke en fantastische eigenschappen. Je moet jezelf eerst waarderen voor wie je bent, hoe moeilijk dat soms ook is. Want het is soms moeilijk, en dat zal atijd soms moeiljk blijven. 

"Ik zou meer moeten schrijven"

De zin waar ik vaak mee begin. Nu moet ik zeggen dat ik van mijn psycholoog verplicht moest schrijven, en ik dat toen wel gedaan had. Omdat het moest.

En ik weet dondersgoed dat het zo goed is voor een mens, maar jezelf er toe zetten is zo'n intens moeilijk ding.

Maar het is nu 1 december, het eind van een ongelofelijk roerig jaar, en ik hoop dat ik er elke dag een stukje uit kan persen.

Dit jaar is een van de meest vreemde jaren geweest. Omdat ik een aantal maanden niks echt heb gevoeld. Ik was wel, maar ik voelde niks. Als je dit nooit gevoeld hebt, dan kan je je niet voorstellen hoe eng dit is. De gedachte dat ik nooit meer iets zou gaan voelen, ik nooit meer écht een emotie zou hebben, maakte mij gek.

Achteraf gezien komt dit denk ik door mijn wil om alles zo goed mogelijk te doen, waardoor ik mijzelf volledig voorbij ben gegaan. Geen tijd om emoties te verwerken en vooral geen tijd om even stil te staan.

Vandaar de schrijfopdracht. Ik voel me nu een stuk beter, en ik zie nu pas was ik dit jaar allemaal heb bereikt, en hoe ik ben gegroeid.

Maar ben er nog niet. Ben er nog niet, maar ik kom er wel. Hoe? Geen idee.

Nu begint toch de twijfel weer. Het was een, opzich best oké betalende grotemensenbaan met groeimogelijkheden en allemaal andere prachtige beloftes.

Het was alleen niet voot mij weggelegd en werd er niet gelukkig van. Dus ga ik na 7 maanden weer weg.

Maar is geluk wel een legitieme reden om weg te gaan? Iedeteen vindt het een gekke beslissing. Want hee, er zijn zoveel mensen die hun baan niet echt leuk vinden toch. Die gaan toch ook niet weg?

En het was toch een mooie opstap? En het was toch een tof bedrijf? Straks lag het aan mij, en niet aan het bedrijf. Straks heb ik geen geld meer en vind ik niks anders.