WHY?¿

Sabahın altısıydı telefonum çaldı. Arayan Jim. Eski bir öğrencim nefes nefese;

- Bunu görmelisiniz Profesör..

Erken kaldırılmayı sevmiyorum..

+ Hey Jim,yaşım 79,ve emin ol çok şey gördüm..

- Hayır Bay Langdon. Bunu görmelisiniz… dedi.

Bu ısrarına dayanamayıp evden ayrıldım ve Jim'in Melbourne'deki kliniğine doğru yola koyuldum. Saat 8 deki hastasını kesinlikle görmem gerektiğini söyledi. Ben tecrübeme istinaden çok bir beklenti içinde değildim. Saat 8 oldu,ve bir adam, kucağında,2,5 yaşlarında sarışın bir erkek çocuğuyla çıkageldi.

“tibial hemimelia..”

Yani her iki bacağı da doğuştan kasıklarından itibaren yok..

İsmi Ted. Ted yüzüme baktı,gülümsedi. Sanki Tanrı yeryüzünde yeni bir Irmak yaratmış gibi bir heyecan sardı içimi. Sonra gitti. Birşey yapılmalıydı. Jim,protez bacak için ölçü ve modeli belirledi ama Ailenin durumu ülke standartlarının altında olduğu için maliyeti asla karşılayamayacaktı.

Umutsuzduk..

Mutsuzduk..

2,5 yaşında bir çocuk,en tatlı adımlarını atacağı yaşlarda ve henüz yürümek nedir bilmiyor..

Arabamı sattım..

Jim'e söyledigimde çok şey demedi,gülümsedi o da küçük Ted gibi. Zaten bir eşim yok,çocuğumda yok,alt tarafı bir araba..Neler oluyordu bilmiyordum,ama içimde değişik bir heyecan vardı.. Protezler yapıldı, geldi, takıldı. Ted'e sadece yürümek kalmıştı. Ted yürüdü.

Yanıma geldi,yüzüme baktı,gülümsedi…

‘büyükbaba’ dedi..

Babası ağlıyordu. Jim de. Annesi de. Sadece ben ve Ted ağlamıyorduk.

Yetiştirme yurdunda büyüyünce ağlamayı unutman gerekiyor.. 79 yıl bekledim ağlamak için… Ve ağladım.. Ve anladım..

-Bunu hak edecek ne yaptın? +Bilmiyorum. -Neden ağlıyorsun? +Canım acıyor. -Bu defa büyük kaybettin. +Alay edeceksen. -Alay değil. Bunu kendine kendin yapıyorsun. +Başlama yine. -Ortalığı birazda sen kır, birazda sen dök. Kendini harap etmekten vazgeç. Birazda canını yakanların canını yak. Kus tüm pisliklerini yüzlerine. +Bunca yıl diğerlerine benzememek için uğraştım. Şimdi sırf kalbim biraz acıdı diye. -Kalbin acımadı. Çünkü kalp falan kalmadı ortada. Öldürüyorlar. Yok ediyorlar seni. Görmüyor musun? +Bu kadar hassas olmamalıydım. -Onlar bu kadar zalim olmamalılar. Neden izin veriyorsun buna, bu kadar mı kıymeti yok canının? +Var ama kendim uğruna başkasını harcayamam. -O zaman ömrünün sonuna dek, bir odada dizlerini kendine çekip, annen duymasın diye nefesini tutarak ağlamaya mahkumsun sen. +Tamam. -Özür dilerim. +Dileme, haklısın. -Yine aynını yapıyorsun. +Demiyorum bir şey. -Mesele de bu ya. Bir şey dememen. Öldürüyorlar kızım seni. Ne olursa olsun hoşgörü ile karşılamaya alıştırmışsın bunları. Hata yapmaktan çekinirler mi? Canını acıtmaktan, yarana tuz basmaktan çekinirler mi? Ağzını açıp bir şey diyecek olsan zeytinyağı gibi üste de çıkar bunlar. Verme bu toleransı. Canın mı acıdı, bas tekmeyi. Kime ihtiyacın var senin? Annenden başka kime? +Sus. -Susmuyorum. Değiş artık. Bu devirde senin gibi insanlara yer yok. Ya değişirsin ya da. +Ya da? -Ya da bir kere değil bin kere öldürürler seni. Yaşayarak ölmek ne demek öğretirler.