Mutluluk masallarda.

Ben de bugünlerde, her gece gözlerin kapadığımda bir günü daha kimseye çaktırmadan, arkamdaz bırakmadan öldürdüğümü düşünüp keyiflenenlerdenim.

Gözleri açınca da, sövüp teslim olanlardan.

Yanlış mı, şüphe yok.

Ama benim düşüncem, nasıl ki bir rulet masasında uzun vadede kırmızıya oynayanlarla siyaha oynayanlar birbirini dengeliyorsa, geceyi öldüren bitiklerle, her saniyesini keyifle yaşayan (?) şahıslar da dengeler birbirini.

Benim rengim ne siyah ne de kırmızı.

Sonra ağır adımlarla yürümeye başladım. Saatte doksan kilometre ile geçerken önem taşımayan kobilere odaklanıp, evlere bakıp yürüdüm ve rastgele bir sokaktan girdim. İyi de oldu.

O sokağa girmeseydim, 10 metre ilerideki bodrum kat evin yıllardır yıkanmamış tozlu camlarını ve evin tüm olasılıklarını düşünmeyecektim.

Evren milyarlarca olasılık taşıyor.

Bir sene önce avm’nin salak bir restoranında yemek yediğin esnada avucuna tutuşturulan, geri verilen bir yüzüğü aldığınız yerden 3 masa ilerisini seçmişseniz, evet bu ilginç olasılıklar kapsamındadır.

Ve yine bir yıl aranın ardından, o yüzüğü geri iade ettikten sonra aldığınız parayı koyacağınız yere gidiyorsanız tekrar, bence bu da iyi bir olasılıktır.

Birilerinin bizi koydukları yere.

Kumar masasına.

*

Buraya tamamen şans eseri gelen bu yazıyı, bir hipster ve bir atatürk’e benzeyen adamın yer aldığı kamelyada sonlandırırken, kendimi akşama ve tüm olası günahlara hazırlıyorum.

*

Üzülme kelebeğim. Bugünü atlatalım,

Deneyimlerse gerçekleştirenler ve aracılar olarak ik gruba ayrıldı. Üretenler hayatı yi ya da kötü yaşıyor, mutlular. Onların deneyimleri ile mental masturbasyon yapan ekran başındakilerse, gezmeyen tavuklar. Dünyanın verimsiz ve bahtsız sakinleri. Daha fazlasını istemiyorlar, istediklerinde F5 ya da cmd R yapmaları yeterli.

Üzüntü, pişmanlık, hırs, utanç bir ekrana çok rahat sığıyor. Iphone 4 ekranına zor sığardı ama 7’lere sığıyor.

Kaç paraleli varsa bu yaşantımın, eminim hepsinde girdim bu çıkmaz sokağa. Sağa sola, vura vura, yana yakıla denedim ama pek başarılı olamadım, diğer birçok konuda olduğu gibi.

İkametim hangi hayırsızın gayrimenkulü olur bilmiyorum ama, o bilinmezlikler içinde bilinen tek durum, seni bilememenin verdiği yıkım olur.

Mülk sahibine depozito vermek de üzer elbet, ama bizim hikayemiz başkaydı.

salonu terk etmeme sebebim. 

potansiyel güzellikleri, kinetik sıkıntılara çevirdiğim bir akşamdan daha merhaba. 

Bazı konuların artık sınırı aştığı, grafiklerin pik yaptığı, kendi sonunu dahi -dünyanın- tahmin etmeye başladığın çirkin bir dönem.

Yüzyıllar önce, bir meydan savaşında en ön safta düşmana ilerleyen bir asker de olabilirdim. Hücum emrine takiben birkaç dakika içinde ölmesi kesin olan.

Ve şu bir gerçek, dünyanın en katlanılamaz, en derin acılarını da biz çekmedik. Çekmiyoruz.

Sıkıntının nedeni amaçsızlık. Halbuki, resim yapmak güzel bir amaç bu dünyada. Ya da bir şeyler yazmak. Koşmak zıplamak, diz kanatmak bacak kırmak.