Είχε πλάκα. Γέλασα μαζί σου. Έκλαψα μαζί σου. Κρύωσα επίσης, εκείνο το Σαββατόβραδο έξω, θυμάσαι; Που έβρεχε τόσο πολύ, και ανέβηκες τρέχοντας στη βροχή, επειδή ήθελες να με δεις, και με πήρες αγκαλιά. Ζεστάθηκα επίσης. Όχι από τη ζέστη του καιρού ή κάτι, παρά μόνο από τα λόγια σου. Και ας μην σημαίναν κάτι, ας ήταν λόγια του αέρα. Ήταν αρκετά, για εκείνο τον καιρό, πάντως, ήταν ότι πρέπει για μένα. Ήμουν γεμάτη ανασφάλειες, και τα υπαρξιακά μου με χτυπούσαν καθημερινά. Και σ'ευχαριστώ πολύ που ήσουν εκεί. Να τα διώξεις όλα και να με κάνεις καλά. Αλήθεια ευχαριστώ. Πέρα από αυτό το ευχαριστώ, σου χρωστάω ένα λυπάμαι, νομίζω. Λυπάμαι γιατί αφέθηκα, ασχολήθηκα με σένα τόσο πολύ. Χάθηκε τόσος χρόνος για ένα άτομο τόσο λίγο. Επίσης, θα ήθελα να πω και ένα γιατί, αλλά το αφήνω για το τέλος. Εύχομαι να περνάς καλά. Και να είσαι χαρούμενος. Και χαίρομαι για σένα που προχώρησες. Απλά, να, ενώ δε το αξίζεις, κάποιες στιγμές ακόμα ήλπιζα να προχωρούσαμε μαζί. Πάλι καλά σε μηδαμινό χρόνο έρχομαι στα λογικά μου. Ε μωρέ, ας μη κουράζω άλλο. Αρκετά έγραψα για σένα. Αρκετά χάρηκα για σένα, κουράστηκα, έκλαψα, μάλωσα για σένα, ήλπιζα για μας. Ναι, ξέρω, δυστυχώς ασχολήθηκα πολύ.
Και ίσως και να το άξιζες. Ίσως και όχι. Δε θα το μάθω ποτέ.