.why so ruthless?!

khodahafez.

atamın əlləri əsdikcə mənim də ürəyim əsir. mən onu, o da məni qucaqlamağa utanır. tez-tez gedib gəlməyə çalışıram ki, bəlkə havalimanları səbəbimiz olar. ikimiz də gecə bir-birimizdən xəbərsiz sevgimizi göstərməyə çalışırıq. telefonumun not hissəsinə qeyd eləmişəm ki, görəsən anamın anası öləndə atam onu qucaqlayacaq? anamın anası artıq bir neçə aydı ölüb, mənim notlarım da telefonun arxivində.

bir neçə ay əvvəl bildiriş gəldi ki, bu bloqun 10 illik yubileyidi. gördüm 10 il əvvəl hardaydımsa, elə indi də ordayam. əslində bəzi şeylər dəyişib, 10 il əvvəl yazdığım yerlərdən yazmıram indi. məsələn iş kompyuterimin qabağında oturub bu yazını yazmaq çox qəribədi. elə bilirəm əynimdə kostyum boğazımı qalstuk sıxır. amma mən onsuz da evdən işləyirəm, kostyum geyiniləsi işim də olmayıb heç vaxt. adətən dost-tanışın toyunda kostyum geyinməmiş o qəribə adam mən olurdum. arada anam pis olurdu qohumların yanında, sonra həmin qohumların başı qarışırdı boşanmağa, bizim də yadımızdan çıxırdı. hərdən fikirləşirəm ki, elə vəziyyətlərdə niyə anam mənim tərəfimi tutmurdu, amma öz azadlıq prinsiblərimi ondan da gözləməyim mənim səhvim idi yəqin ki. belə baxanda 2-3 saatlıq kostyum geyinsəydim də ölməzdim ki, kimə nəyi sübut eləməyə çalışırdım guya. elə sonra da bütün toylara eyni kostyumu geyinib getdim. son bir neçə il özümə kimə nəyi sübut eləməyə çalışırsan deyə-deyə bütün prinsiblərimdən əl çəkdim. noviembredə axırda deyir ki, dünyanı dəyişməyə çalışırdıq, uğursuz olduq. indi isə çalışıram dünya məni dəyişməsin. yəqin ki, bu səhnədən sonra kino qurtarmasa, mənə də bir səhnə versəydilər deyərdim ki, indi isə çalışıram dünya məni dəyişməsin, amma yenə də uğursuz oldum. hər şeyin başın o qədər buraxmışam ki, məni özümdən çıxartmaq indi çox çətindi. hər şeyə baş üstə deyib, yola gedirəm. arada da elə yerlərdə özümdən çıxıram ki, elə bil dünyanın ən əsəbi insanı mənəm. deyəsən bəzən özümü cəzalandırmaq istəyirəm, dəxlisiz yerlərdə insanların üstünə qışqırıb, hərdən təhdid də eləyirəm. indi mənə polislə hədə qorxu gəlirlər. oturub gözləyirəm ki, bəlkə bu dəfə çağırdılar, amma heç kim şikayət eləmir. yəqin onların da mənə yazığı gəlir, elə mənim özümün özümə gəldiyi kimi. sevgilim balkona çıxıb bir ayağını balkondan aşağı salanda bildim ki, bəzən mən də insanları özündən çıxarıram. sonra başa düşdüm ki, o böyük manipulyatordu, mən isə qurban. bütün situasiyalarda özümü qurban göstərməyi bacarıram. əslində heç bəlkə də sevgilim olmağını da istəməmişdim, prosto qəlbin qırmamaq üçün baş üstə deyib yola getmişdim. elə ən bərbad doğum günümü də, ən bərbad yeni ili də onunla keçirmişdim. amma hər dəfə gözündən axan bir yaşa ürəyim ağrayırdı. əslində onun da günahı yoxdu, insanlarla aram yaxşı deyil. istəmirəm heç kim daimi həyatıma girsin, buna görə onlara hər şey eləməyə hazıram. bəlkə də elə ən böyük manipulyator mənəm. özümün canı cəhənnəmə, əsas odu heç kim məndən qabaq ölməsin. hərdən başa sala bilmirəm ki, məndən əvvəl həyatıma girmiş insanlara heç nə edə bilmirəm, amma məndən sonrakıları istəmirəm. qazanmağın bir tərəfi də itirməkdi. nə vaxtsa itirmək qorxusundansa heç vaxt qazanmamaq daha xoşdu.

necə tərgitdim hər şeyi - əvvəl siqaret çəkməyi, sonra yazı yazmağı, sonra alkoqolu, ən axırda da sevməyi. sevməyə heç vərdiş eləməmişdim açığı, siqaret kimi onun da tamı xoşuma gəlməyib heç vaxt. sevdiyim insanların qohumlarımdan çox da fərqi yoxdu, problemlərini həll etməyə kömək edə bilirəm maksimum. bu da heç kimə bəs deyil. ən böyük zəifliyim insanların ancaq özünü fikirləşdiyini qəbul etməməkdi. psixoloqlar deyir ki, sevgisiz böyüyən uşaqlar böyüyəndə özlərini hamı üçün qurban verməyə hazır olur. amma sevgisiz böyüyən uşaqlar ailə qatili də ola bilir axı. dostlarımın övladlarına sevgi göstərdiyini görəndə qəribə oluram. şəhriyar deyir ki, məni tanıyanlar mənə deyir holy. məni tanıyanlar elə-belə xətrim qalmasın deyə nəsə deyirlər. köynəyimi o qədər istifadə eləmişəm ki, yuyulmaqdan rəngi qaçıb. mən də eləyəm, o qədər istifadə olunmuşam ki, rəngim qaçıb. hərdən elə bilirəm xəstələnmişəm, sonra görürəm ki, heç qızdırmam da yoxdu. yəqin tənbələm, bəzən durub yemək yeməyə belə halım olmur. b vitaminim yerindədi, d biraz aşağı. günəşin qəlbimi qızdırmağa çalışmaqdan vaxtı yoxdu başqa şeyə. dünən bildiriş gəldi ki, bu blogu açmağımın 11ci ilidi. evdən getməmişdən qabaq açmışdım bu bloqu. təsadüfə bax ki, passportumun rəngi də elə dünən dəyişdi. amma orxan demiş, doğum yerim qalıb eyni.

o qədər yoruldum ki, bezib özümü öldürdüm bir gün. gəlib üstümə torpaq atmaq yerinə niyə öldün deyə soruşdular. ilin ən uzun gecəsində ilin ən qısa yazısını yazıram. ilin ən uzun gecəsində bir butulka çaxırı ən sürətli mən bitirirəm. ilin ən uzun gecəsində ən çox tənhalığı mən arzulayıram. uzun sözün qısası, tələsən yerim olmasa da hər yerə tələsirəm. səhər sevgilimi ağlatmışam, indi ayrılmağa tələsirəm. hərdən fikirləşirəm ki, mən o qədər də pis insan deyiləm. sonra özümə ətrafımdakı insanların gözündən baxıram, onda görürəm ki, ölsəm, gəlib üstümə bir ovuc torpaq da atmaram heç. ölməyi çox da istəmirəm açığı, atamın ölümündən danışmağa başladığı vaxtdan bəri onun da bir mənası qalmayıb. ilin ən uzun gecəsində youtube reklamların vaxtın uzadıb. çaxırımın axırıncı stəkanında, nifrət olunan insanlar siyahısında birinci yerdə, yazımın da axırıncı cümləsindəyəm.

çox darıxıram. axırıncı dəfə bu qədər darıxanda heç nə vecimə deyildi, hər şeyin başın buraxıb darxdıqlarımın yanına qaçmışdım. indisə daha normal insanam. daha çox sərhədlərim var, və ən əsası, bu sərhədləri darıxdığlarıma görə tikmişəm.

uzun müddətdən sonra başa düşdüm ki, evim üçün çox darıxmışam. söhbət içi boş divarlardan yox, ailədən ibarət dörd divarlardan gedir. necə doğma imiş hər günü öz dilində açıb, hər axşamı öz dilində bağlamaq. radiodakı səhər verilişlərinə, axşam gedən qəmgin mahnılara qulaq asanda, televizordakı dublaj filmlərə baxanda başa düşürsən ki, hər şey necə doğma və səmimidi. bəlkə də yoxluğun verdiyi həsrətdəndi. indi qayıtmışam, amma necə darıxıb, necə qucaqlamaq istəyirəm evdə keçirdiyim iki ay yarımlıq vaxtı. başa düşdüm ki, içində bir nəfər yaşayan evlər heç vaxt isinmir.

hərdən bir payız günü siqaretə geri qayıtmaq istəyirəm. hərdən də burnuma siqaretin iyi gələndə, həyatı nə qədər çətin yaşadığımı başa düşürəm. vaxtilə siqaret çəkəndə gecələr vicdan əzabından yata bilmirdim ki, valideynlərimin məndən zəhləsi gedər görsələr. halbuki yeniyetmə dövründə baxdığı kinolardan, qulağ asdığı mahnılardan təsirlənən və həmin yaşda eləməli olduğu səhvləri edən adi biriydim. amma gölə gedəndə qabağımda palto geyinmiş və siqaret çəkib tüstünü arxasında gedən mənə üfürən qızı görəndə ağlıma açığı bunlar gəlmirdi. bəlkə də elə vaxtilə atamın getdiyi yolu gedirdim, kim nə bilir. netflixdə bir dənə seriala baxdım, orda deyilənə görə, keçmiş heç vaxt izimizi buraxmırmış. arada fikirləşirəm ki, kaş 17 yaşımdakı qədər cəsarətim indi də olardı. o vaxt cəsarət edib ilk dəfə siqaret çəkmişdim. indi tərgitdiyim siqareti cəsarət edib bir də çəkə bilmirəm. o vaxt evdən qaçırdım, indi axşam 12dən gec yatmıram. onda yalan danışırdım, indi yalan danışanda fikirləşirəm ki, birdən gerçəyi onlara demədən ölsələr necə yaşayacam bu yalanla? qısacası həyat böyüdükcə çətinləşir.

görəsən müqəddəs olan insanlar ancaq palçıqdan yarananlar idi? ölümlü birinin yaratdığı nə qədər müqəddəs ola bilər, günahkar insanlar günahsız kiməsə həyat verə bilər? o qədər vaxtdı yazmıram ki, artıq cümlələri də bir-birinə bağlaya bilmirəm. o qədər vaxtdı yazmıram ki, ağlıma nəsə gələndə açıb yazmağa belə ərinirəm indi, bir neçə saniyə sonra da ağlıma gələnlər çıxıb gedir. qayıdıb öz yazdıqlarımı da oxumuram heç, ya yadıma salmaq istəmirəm, ya da bir mənası yoxdu deyə. biraz əsəbiyəm, hamıya və hər şeyə qarşı. insanları itirməkdən qorxmuram, ilk səhvlərindəcə üzümü çevirib gedirəm. səhvi olan insanların törəməsiyik axı, necə səhvsiz ola bilərik. göz yummağı əvvəl azaltmışdım, indi tərgitmişəm. kiminləsə yeni yaxınlıq qurmaq da maraqlı deyil artıq. təzə tanış olduğum adamların hamısı zəhləmi tökür. o qədər nifrət doluyam ki, elə bilirəm hamı kibirində boğulur, hamı özündən razıdı. elə bilirəm hamı ancaq özünün xoşbəxtliyini istəyir. ancaq özünün xoşbəxtliyini istəyənlərin dünyasında acığa heç kimə yaxşılıq eləmək istəmirsən. bəlkə də insanların xoşbəxtlik cəhdlərinin puça çıxmasından artıq zövq alıram. müharibəni öləndə yox, düşməninə bənzədiyində uduzursan.