𝑾𝒆𝒔𝒕𝒆𝒓𝒏𝑷𝒚𝒈𝒎𝒚𝑩𝒍𝒖𝒆

"Έξω ο κόσμος σπαράζει, κι εσύ το βιολί του εγώ σου."

"Τι κοιτάς τις πληγές σου λες και είσαι εσύ το θύμα της Γης;

Κάθε άνθρωπος έχει ένα βάσανο που δεν αντέχει."

Ο δικός μας ενεστώτας κάθε άλλο πέρα από απλός ήταν.

Πλέον είναι αόριστος, συντελεσμένος.

Στο μυαλό μου όμως εξακολουθώ να τον παρατείνω.

Για να σου πω πόσο άδικος είναι αυτός ο ρημαδιασμένος κόσμος

Άκουσα αυτό το τραγούδι σήμερα

Και σκέφτηκα να το βάλω στο αμάξι να το ακούσει (ο μπαμπάς)

Θα του αρέσει σκέφτηκα αφού συνδιάζει ένα από τα αγαπημένα του είδη μουσικής και την ιστορία

Αλλά μετά θυμήθηκα ότι δεν ζω στο παιδικό μου σπίτι πλέον

Το καλό είναι πως θα τον δω σύντομα - το Σάββατο

Καλή ιδέα - θα το βάλω στο αμάξι το Σάββατο το απόγευμα που θα με κατεβάσει στο κέντρο για να βγω

Μετά συνειδητοποίησα κιόλας ότι δεν βγαίνω μαζί του πλέον τα Σάββατα

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μου ήρθε μια σκηνή από το μεσημέρι που ένα μικρό κοριτσάκι πήγε να περάσει το δρόμο ενώ ο μπαμπάς της της είχε πει να περιμένει

*ένα αμάξι φρενάρει με όλη του τη δύναμη*

Εκείνος άρχισε να της φωνάζει από τον τρόμο του

Πάντως εγώ ακόμη δεν περνάω με προσοχή το δρόμο

Αλλά έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι θα μπορούσε να με περιμένει ο μπαμπάς μου στην άλλη άκρη του δρόμου

*πράγματα που συνειδητοποιείς πως υπάρχουν αφού ενηλικιωθείς: η φωνή των γωνιών σου στο κεφάλι σου