Herkesin kendi ölümü var Dominguez. Benim ölümüm bir kadın.

Yokluğuna alıştığının varlığını sorgulamanın sırası mı?

Yapılanları yaşama yas Ağlayan yaraya şiir ilan ediyorum.

Geceleri yatağımda sağa dönerim göğsüm çamura değer, sola dönerim boynumdaki incecik zincirim yorganıma düşer. Bunların tümü sırtımdaki kabuk tutmayan yaralarımdan. Yoktur yeryüzünde sırtımı sırtına yaslayacağım bir başka deri.

canımı dişime takıp kalkıyorum ve yeniden, yeniden, yeniden yıkılıyorum. Her defasında, yıkılırken çocuk oluyorum sanki; minicik ellerimi yere basıp kalkarken de, inanılmaz bir şekilde, çarçabuk büyüyorum

Nasıl çirkin bir husumettir dünya ile aramdaki ?

Bizi aşk kurtaracak !

Ve sonunda kalbimi aralıyorum: Ölü kelebekler diyarında yalnız bırakılmış bir çiçeğin döküldükleri...

Birkaç bin yıl yalnızlıktan sonra tortulaşmış kalbimi yokluyorum rüzgarın göğsüme bıraktığı ezgilerde...

Sen de benim kadar uzun yaşasaydın,zalimlikle yardımseverliğin aynı rengin iki tonu olduğunu anlardın...

Her kötü şeyin iyi bir yanını bulmalıyız.

Gözlerini kapattığında etrafındaki her şey boş ve soğuk geldi,sanki dünyanın en ıssız yerindeydi.Hiçliğin ortasında..

Haklı olanı güçlü kılamadığımız için güçlü olanı haklı kılıyoruz...