Really ?

insanlara duyduğum bunca nefrete rağmen hâlâ nezaketimi yitirmemem de benim başarım bence.

🌙

Âh be…

bunu ilk rblediğimde hiç bir anlam ifade etmiyodu. ama şimdi biraz fazla anlamlı

Keşke senin için hep anlamsız bi post olarak kalsaydı

Beynini kemiren bazı soruların cevabı aslında o kadar basit ki bu kadar basit olamaz diye düşünüp cevap aramaya devam ediyorsun.

Stalklamayacak kadar soğumak.

“Ben umudumu, uğruna sabahı zor ettiğim insanın, hiç umrunda olmadığımı fark ettiğim gün kaybettim.“

O sonunu çok merak ettiğin ama hiç başlamayan ya da yarım kalan her hikâyeye “belki bir gün, bir yerde yeniden” umudu besliyorsun çoğu zaman.

“Bana hiçbir zaman önem verdiğim kadar önem verilmedi. Hiçbir zaman biri ucundan tutup da gel beraber halledelim demedi. Neyi yaşadıysam hep tek başıma kendi içimde hallettim. O yüzden kimse çıkıp da neden böylesin demesin.”

Seni nereye olduğunu bilmeden saatlerce yürüten o derdi kime nasıl anlatacaksın.

Momo'dan çok sevdiğim bir alıntı var içime işliyor: “Onu bir daha görmeyi umuyordu. Her şeye razıydı. Eskisi gibi olmayacak bile olsa onunla oturmaya, onu dinlemeye ve onunla konuşmaya can atıyordu, fakat kapı bir daha açılmadı.”

İnsan hiç affetmeyeceği birini de özlermiş.