Way down

Χαλια. Καποτε ξενυχτουσα με θλιψη. Πλεον δεν κλεινω ματι γιατι σκεφτομαι διαφορες στιγμες μας, σκεφτομαι τι μπορει να ερθει... Δε σου κρυβω οτι με αγχωνει ολο αυτο αλλα το θελω. Θελω να σου πω οτι σ'αυτη την αποφαση μας θελω να πανε ολα καλα και να εισαι δικος μου...για οσο τελος παντων μπορει να ειναι αυτο το "για παντα". Εμεις με καποιο τροπο θα ειμαστε για παντα, μαζι, μακρια, τσακωμενοι, ερωτευμενοι...αυτη η φλογα αναψε πριν χρονια και δε λεει να σβησει...

Ειναι στιγμες μυστηριες στη ζωη μας. Ημουν λυκειο ακομα και εβλεπα μια σειρα στην οποια μ'αρεσε απιστευτα ενας ρολος και μες στον εφηβικο ενθουσιασμο και περισσοτερα ελεγα πως ηθελα εναν τετειο φιλο. Βρηκα οντως εναν ανθρωπο να του μοιαζει. Εβλεπα ξανα και ξανα αυτη τη σειρα και εβρισκα ολο και περισσοτερες ομοιοτητες και στη ζωη. Ολη μας η σχεση να μοιαζει με ενα σιριαλ. Συμβαινουν οντως καποια "εξωπραγματικα σεναρια". Αυτα που βλεπουμε και λεμε μπραβο στη φαντασια του σεναριογραφου... Και το μαλλον ποιο τραγικο, η σειρα σταματησε στα 23 επισοδεια, αλλα εμεις συνεχισαμε επισοδεια για αλλους δυο κυκλους που μαλλον ουτε ο σεναριογραφος δε θα μπορουσε να σκεφτει για συνεχεια του εργου του....

Τα παρατησα. Δεν εγραφα πλεον. Ολα ηταν ενα κενο που δε χωρουσε λεξεις. Ηρθα να σε δω πριν 5 μηνες και ημουν μια αγνωστη για σενα, αυτο μου εδειξες. Παντα ηξερα πως η ιστορια μας δε θα ειχε τελος και να που ξαναγυρνας σε μενα. Με πληγωσες, γκρεμισες ολα μας τα ονειρα σε μια κουβεντα και τωρα θες να ξαναγυρισεις? Κι εγω? Εγω σ'αγαπω ακομα....

Me8usmeni k pali gt alliws dn antexw pleon, ksereis ti 8umi8ika? Ti mera pou ir8a me tn kolliti mou Hrakleio na broume spiti na noikiasoume. Ka8omastan se kati skalopatia pou pleon exoun ginei kafeteria k psaxouleuame tilefwna gia spitia otan ksafnika se eida sti mixani na pernas apo mprosta mas k nomiza pws blepw fantasmata alla telika isoun ontws esu! Apo ekeini ti stigmi eprepe na eixa katalabei pws de prepei na menw stin idia poli me sena,poso malista stn idia polukatoikia, poso malista mazi....twra efuga alla einai arga! Polu arga! Blepw an8rwpous p exoun kapoio koino xaraktiristiko me sena k pagwnw. Zw ka8e mera elpizontas pws suntoma 8a se exw konta mou. Zw sto keno giati den kserw an 8a se ksanaexw pote. Isws na itn kalitera na min eimastan pote mazi, na min agapiomastan pote, na mi se ksanablepa pote, na mi se gnwriza pote...!!! Me ponouses panta frikta! Kai twra keno...alkool...adieksodos ksana alla twra eisai makria kai den mporeis na me swseis...den kserw kan an 8es na me swseis! Pe8ainw....psuxologika...

Κλεινεις τα ματια και ολα στριφογυρνανε! Αλλο ενα βραδυ με αλκοολ για να κλεισουν τα ματια μακρια σου! Ολα πονανε αλλα το αλκοολ υπνοτιζει και ξαφνικα τιποτα! Ενα κενο! Τοσα δακρυα μεχρι το κενο! Αλκοολ μεχρι να ξεχασεις τι συμβαινει, να πληκτρολογεις χωρις να ξερεις τι γραφεις, να νιωθεις οτι κατι ακομα σε πλακωνει, να ειναι ολα νεκρα!

Θελω να δειχνω πως ειμαι καλα, αλλα ξερεις κατι, πιανω πατο. Εχω αρχισει παλι να πινω σχεδον καθε βραδυ...για να μπορω να εκτονωσω οτι νιωθω και να κοιμηθω! Καθημερινα πρεπει να δειχνω πως ειμαι καλα και πλακωνω τα συναισθηματα μου, και ξαφνηκα το αλκοολ τα απελευθερωνει. Νιωθω ξανα! Εχουν περασει χρονια που μου τα ειχες ψαλει για τα καλα γι αυτο το θεμα. Ειχα σταματησει τοτε. Πηρα τα πανω μου και ολα πηγαν καλα. Εδω ομως ειμαι μονη. Δεν σε εχω να με βαλεις στη θεση μου. Μου λειπεις και καταστρεφομαι!

Μου λειπεις.... Εχουν περασει σχεδον 6 μηνες που εφυγα και οσο κι αν δειχνω να συνηθισα, ολα πονανε! Και ξερεις τι μου λειπει περισσοτερο? Τα μικρα πραγματα! Να χαιδευω τα βαθουλοματα στο χερι σου ενω καθομαστε και βλεπουμε τηλεοραση, να αγκαλιαζω το μπρατσο σου ενω περπαταμε, να με φιλας μπροστα σε κοσμο και γω να δυσταζω, να κοιμομαστε μαζι και να ακουω τη καρδια σου να χτυπαει, να σε μυριζω και να σε φιλαω στο λαιμο, να καθεσε να παιζεις στον υπολογιστη και να σε χαζευω, να τσακωνομαστε για ασυμαντα πραγματα....να σ'αγαπω οπως ακριβως θελω να αγαπω! Σε χρειαζομαι! Νιωθω μονη μακρια σου κι ας προσπαθω να μη σου το δειχνω πλεον! Ποναει...

Αποψε ειδικα μου λειπουν πολλα! Εχουν περασει σχεδον 6 μηνες πλεον.... Θελω να κοιμηθουμε αγκαλια και να ακουω τη καρδια να σου να χτυπαει διπλα μου, να νιωθω την ανασα σου, να σου χαιδευω τα βαθουλοματα απο τις πληγες στο χερι σου, να σε φιλαω τρυφερα σαν το ποιο τρυφερο πραγμα στη ζωη μου... Μου ελειψαν τα βραδυα μας εξω που με αρπαζες απλα και με φιλουσες κι ας δυσταζα. Οι μερες που μεναμε μαζι και με κοιτουσες επιμονα οταν ηταν να φυγω βιαστικη χωρις να σε φιλισω. Οι αγκαλιες σου που καθε φορα θεραπευαν τον καθε μου πονο η αγχος. Να σε παιρνει ο υπνος στον καναπε και να σου χαιδευω τα μαλλια. Ολα αυτα τα μικρα κι ομως τοσο μεγαλα πραγματα ειναι που λατρευω σε σενα και σε κανουν τον ανθρωπο που θελω να ζησω για παντα μαζι, ναι, για παντα, κι ας ειναι μεγαλη κουβεντα, αλλα δεν αλλαξε ουτε στιγμη τα τελευταια σχεδον 6 χρονια πλεον....

Και εκει που νομιζεις οτι ολα εχουν μπει σε μια ταξη, κατι συμβαινει, δεν ξερεις καν πως ξεκινησε, και ολα οσα σχεδιαζες, ξεβαφουν.... Χανουν τη καθε αξια αφου βλεπεις πως τελικα το ονειρο το ειχες μονος σου και νιωθεις κατι μεσα σου να πεθαινει, να μουδιαζεις, να πονας και απλα να μην μπορεις να κανεις τιποτα για τις επιλογες των αλλων.... Πως το χειριζεσε? Δεν ξερω! Επικρατει μια αρνηση και ενας πονος που τρωει ολα μου τα ονειρα και συναισθηματα....να μη βλεπω τιποτα ασπρο στον οριζοντα, ολα μαυρισαν αποτομα πανω που πιστευα πως πανε καλυτερα.