η αλήθεια είναι ότι χρησιμοποιούμε χάρτινες σακούλες και καλαμάκια νομίζοντας ότι έτσι θα σώσουμε τον πλανήτη.

πολλοί δαιμονοποιούμε το πλαστικό, χωρίς να σκεφτόμαστε τις επιπτώσεις των εναλλακτικών υλικών που χρησιμοποιούμε. έτσι, καθησυχάζουμε τον εαυτό μας ως προς το ρόλο που παίζουμε στην καταστροφή του περιβάλλοντος απλά και μόνο επειδή κάνουμε ανακύκλωση κι είμαστε κατά του πλαστικού. αν λοιπόν αυτό που παράγει λιγότερα σκουπίδια είναι αυτό που παράγει και περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα, τότε τί κάνουμε;

ζυγίζουμε βασικά. αυτό κάνουμε. όπως είπε και ο Μιχάλης (aka Mikeius) στο στόρι του, κάνουμε κάποιους υπολογισμούς. εγώ π.χ. αγόρασα πριν καιρό καλαμάκια από ατσάλι. τα χρειαζόμουν; όχι. δεν πίνω καν συχνά με καλαμάκι. συνήθως τα ξεχνάω σπίτι κιόλας. γιατί τα πήρα; επειδή υπέθεσα ότι θα μου φανούν χρήσιμα "τώρα που με νοιάζει ο πλανήτης". ακόμα και να μην τα ξεχνούσα σπίτι όμως, η χρήση τους δε θα είχε αντισταθμίσει το οικολογικό αποτύπωμα της παραγωγής τους.

μαλακία; μαλακία.

έμαθα επίσης ότι για να παραχθεί το χαρτί χρειάζεται τετραπλάσια ενέργεια και νερό από το πλαστικό, και λόγω του βάρους του έχει μεγαλύτερη εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα κατά την μετακίνηση του. κι ενώ όντως ανακυκλώνεται πιο εύκολα από την πλαστική σακούλα και μπορεί να κομποστοποιηθεί, για να αντισταθμίσει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της παραγωγής της, η χάρτινη πρέπει να επαναχρησιμοποιηθεί τουλάχιστον 3 φορές.

αντέχει τόσο; δύσκολα.

προς έκπληξη πολλών, το πλαστικό έχει το μικρότερο οικολογικό αποτύπωμα κατά την παραγωγή του. το θέμα είναι ότι παράγεται από πετρέλαιο, του οποίου η εξόρυξη γίνεται όλο και πιο επιβλαβής για τον πλανήτη. το κύριο πρόβλημα με το πλαστικό όμως είναι ότι μολύνει τους ωκεανούς και διακινδυνεύει τη θαλάσσια ζωή. το Great Pacific Garbage Patch είναι ουσιαστικά μια νησίδα σκουπιδιών που βρίσκεται στο Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό. αποτελείται κυρίως από δίχτυα, πλαστικές σακούλες, πλαστικά μπουκάλια κι είναι σε έκταση 10.5 φορές η Ελλάδα. τα πλαστικά λοιπόν είναι χειρότερα από αυτήν την άποψη, αφού τους παίρνει εκατοντάδες χρόνια να διαλυθούν και γεμίζουν τον κόσμο μικροπλαστικά.

κι εδώ θα ήθελα να πω ότι συμφωνώ με τον Μιχάλη στο ότι αν θέλουμε να βοηθήσουμε πραγματικά πρέπει ν'αντιμετωπίσουμε το ζήτημα ρύπανσης τοπικά, οργανώνοντας καθαρισμούς παραλιών, μαζεύοντας σκουπίδια απ'όπου περνάμε και παίζοντας ξύλο με τους κάγκουρες που πετάνε τα σκουπίδια τους στα δάση. μεταφορικό ξύλο. να τους τη λέμε. ιδανικά με ευγένεια για να μην πληγωθεί βαριά ο εγωισμός τους πριν προλάβουν ν'αντιληφθούν γιατί είναι ηλίθιο να χέζεις εκεί που τρως.

όσον αφορά το οικολογικό αποτύπωμα, πάντως, τα πλαστικά είναι καλύτερα από τα χάρτινα. αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να αγοράζουμε πλαστικά στο χαλαρό.

κι εδώ αρχίζει το μπέρδεμα.

τι πρέπει να χρησιμοποιούμε τελικά; η σωστή απάντηση είναι όσα διαθέτουμε ήδη και όσες περισσότερες φορές γίνεται...

το πρώτο πράγμα που πρέπει ν'αντιμετωπίσουμε πραγματικά είναι ο υπερκαταναλωτισμός μας. δύσκολο, ειδικά όταν γεννιόμαστε σ'ένα ηδονιστικό, καπιταλιστικό σύστημα. αυτή είναι μεγάλη μάχη. οπότε συμβιβαζόμαστε με απλές, εύκολες κινήσεις όπως το να αρνούμαστε καλαμάκια και να κυκλοφορούμε με τα παγούρια μας. καλά κάνουμε που προσπαθούμε, έστω και λίγο, αλλά το ανησυχητικό είναι ότι μένουμε σε αυτό.

δεν αρκεί το ένα βήμα δυστυχώς όταν έχουμε διορία μέχρι το 2030 για να αποτρέψουμε την αύξηση της θερμοκρασίας κατά 1.5°C ή ακόμα χειρότερα 2° C... αν δεν τα καταφέρουμε οι επιπτώσεις θα είναι βιβλικού επιπέδου σχεδόν, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε τώρα.

καταλαβαίνω ότι κάποιοι είναι μηδενιστές, νιχιλιστές κ.ο.κ αλλά είτε το θέλουν είτε όχι έχουν ευθύνη απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους που τους νοιάζει αν το παιδί τους θα ζήσει σε έναν πλανήτη που θα μπορεί να το υποστηρίξει.

γιατί, ας μη ξεχνιόμαστε, ο πλανήτης μια χαρά θα την παλέψει. όλα τα ζωντανά θα δυσκολευτούν αλλά ο ίδιος ο πλανήτης έχει περάσει και χειρότερα. οπότε ίσως πρέπει ν'αρχίσουμε να το βλέπουμε εγωιστικά πλέον.