Τα ποιήματα που αγαπώ

1. Αν δε σε σέβεται η οικογένεια σου ή κάποιο μέλος της, δεν έχεις την υποχρέωση να τη σεβαστείς, να τους ξαναδείς/ξαναεπικοινωνήσεις μαζί τους. Μπορείς πάντα να φύγεις χωρίς τύψεις. Απ'τη στιγμή που επιλέγουν την αγένεια απέναντί σου (όσο μικρό ή μεγάλο και να είναι το ζήτημα), έχεις το δικαίωμα να διαλέξεις την απομάκρυνση και να βρεις ειρήνη από όσα σε ενοχλούν και συνεισφέρουν στην κακή ψυχολογική/σωματική σου υγεία.

2. Πολλοί με ρωτούν αν η "φυγή" από αντιπαραθέσεις και τοξικές οικογενειακές εμπειρίες είναι λύση. Η αλήθεια είναι πως ναι, καθώς η ώριμη και αποτελεσματική επικοινωνία με άτομα που δεν μας καταλαβαίνουν, μας προσβάλουν ή παραβιάζουν τα όριά μας, δεν είναι πάντα πιθανή, κυρίως όταν δεν είναι πρόθυμα ή σε σωστή ψυχολογική κατάσταση για να ακούσουν τη πλευρά μας και να αλλάξουν τη στάση τους απέναντί μας.

3. Η ασέβεια δεν είναι απαραίτητο να είναι ορατή σε άλλους, να δεχτεί συμπαράσταση, ούτε να δικαιολογηθεί - το να αισθάνεσαι άβολα ή και σε κίνδυνο είναι αρκετό. Αντιμετωπίζοντας την αντίληψη ότι δεν σε σέβονται, μπορείς να θέσεις πιο σκληρά όρια, αποτρέποντας πιο σοβαρές κλιμακώσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μορφές βίας και τραυματικές εμπειρίες. Βάζουμε την ψυχική και σωματική μας υγεία πάνω από τη διατήρηση της "αρμονίας" μιας τοξικής οικογένειας.

4. Σκοπός της οικογένειας είναι να βοηθά τα μέλη της να ετοιμαστούν για τις προκλήσεις της ζωής, να εξελιχθούν, χωρίς διακρίσεις βάση ιδεολογιών/σεξουαλικότητας/κοινωνικής ταυτότητας/επαγγέλματος/ηλικίας/εμφάνισης/βάρους/ασθένειας/οικονομικής κατάστασης/καταγωγής. Η συμπαράσταση όσων κάνουν τέτοιες διακρίσεις δεν είναι επιθυμητή ακόμη και αν έχουν μαζί σου συγγένεια εξ αίματος.