I am titanium

Laura Pergolizzi, uzun zaman sonra klibini nefessiz izlediğim tek insan. Milyon defa dinlediğim “Lost on You” şarkından sonra hiç klibini izlemediğimi farkettim. Hislerimi emen bu yeni dünyada bana kaybettiğim duygularımı bir anlığına geri verdin. Doğum günümde sevdiğim şehre, şarkılarını söylemeye geliyorsun, tükenen biletlerine bakıp üzülmeyi bırakmalıyım artık. Bana tekrar yazabilmek için sebepler verdin yıllar sonra. Önceden her gün yazdığım yazıların sonunu nasıl getireceğimi dakikalarca düşünürken şimdi yazıya başlayamıyorum bile. Yazarken ne kadar hüzünlü olsam da, ileride mutlu mutlu okuyacağımı bile bile yazamamak çok kötü. Ne mutlulukla, ne mutsuzlukla ilgili yazmak. Çabuk tükenen duygularla alakalı bence. Asla bir dakikaya bin duygu bahşettiğim günlerimi özlemiyorum, çünkü bunun bana hiçbir faydası olmadı. Ama duygusuz bir insan olmayı da kabul edemiyorum. Çabuk yaşamak, değer vermemek, bakmak, bir şeyleri-birilerini okuyarak değil, görerek sevmek. Artık bunlar var. Fotoğraflara bakmak, videoları izlemek. Umrumda mı bu durum? Hayır değil. Şuan yazabilmek daha kolay, insanların okumaktan sıkıldığını biliyorum.

 Tanrı ettiğim tüm duaları kabul ediyor. Hakettiğimi düşünmüyorum, ama neden yaptığını da bilmiyorum. Bunu bana acı yaşatarak yapmasına hiçbir zaman kızmadım. Acısını yaşamadığım bir şeyin mutluluğu da gerçek gelmezdi o zaman. Yarın kendime bir not yazacağım, “bunu bir gün okurken mutlu olacağım” diye, ve onu bir gün okurken mutlu olacağım. Yazarken de bunu bilerek yazacağım.

  Okumaktan ve insanlara yazmaktan hala nefret ediyorum. Okunmamış bir sürü mesajım var hala telefonumda.  Whatsapp mesajlarına cevap veren, arkadaşlarıyla saatlerce konuşan biri asla olamadım. Yarına hiçbir zaman plan yapamadım. Yüzyüzeyken Konuşuruz- Kaş şarkısının sözlerini okuyup dinliyorum sürekli bu aralar. Bir gün bir kızım olsa dinletmek isterdim.”Bak, ben bu şarkının burasında bunu bunu hissettim” diye. Ama asla bir kızım olmayacak ben çekilmez değil, çekemeyen bir insanım. Parmak uçlarıma kadar sömürülen duygularımdan geriye sadece 46 kilo bedenim kalmış gibi hissediyorum. Ve öyle olmasaydı bile, çocuklardan hep nefret ettim zaten ben. Sanki bu saatten sonra verebileceğim her duygu yapmacık, ya da gerçek ben’in yanında plastik kalacakmış gibi geliyor. 

Black Mirror 4x6 izledim bugün. Nurcan’la yaptığım uzun dizi-film konuşmalarını hala seviyorum. Onun dışında herkese nefesimi tutuyorum sanki. Bir saniye sessizlik olsa telefonu kapatacak yer buluyorum. Etkileyici bir bölümdü, ama artık gerilim-korku dolu şeylere aşırı hassaslaştığımı farkettim. Eskiden bir solukta zevkle izlediğim korku sahnelerine tahammül edemez oldum. Aklıma eski sezonlardan konusu aldatma olan bir bölümü geldi. O kadar güzel bir bölümdü ki hala beni etkiler.