Çok hassas biriyim ben. Küçükken sokakta rastgele beslediğim bir kedi ölünce bile 1 hafta uyuyamayacak kadar hassas. Fazla kafaya takarım. Fazla kırılganım. Hayatıma kimseyi kolay kolay almam ben. Zamanla insanlara karşı mesafe kurduğumu düşünürdum. Çünkü insanlar benden ne kadar uzak olursa bana o kadar az zarar verebilirlerdi. Bu yüzden hayatıma çok insan almayacaktım. Yıllar önce bir gün evdeki küçük fanusta beslediğim balığım ölmüştü. O kadar üzülmüştüm ki tek başıma kalamıyordum. O gün annem bana şöyle bir söz söyledi:"Sen daha küçücük balığının ölmesine dayanamıyorsun. İnsanların ölümüne nasıl dayanacaksın?" Çok yıl geçti üstünden ama o söz hep kulağımdadır. Haklıydı. Dayanamazdım. Sürekli korktum sevdiklerimi kaybetmekten,o acıya katlanmaktan. Yıllardır rüyalarımda sevdiğim insanların ölümünü görüyorum. O kadar içselleştirmişim ki rüyalarımda bile o acıyı çok derinden yaşıyorum. Hala çok korkuyorum.. Acıya dayanamamaktan,gerçek acıyı hissetmekten. O yüzden küçükken sevdiklerinin ölümünden bu kadar korkan minik kız hep onlardan önce ölmek için dua etti. Kim bilir belki bir gün kabul olur.

















