Çok hassas biriyim ben. Küçükken sokakta rastgele beslediğim bir kedi ölünce bile 1 hafta uyuyamayacak kadar hassas. Fazla kafaya takarım. Fazla kırılganım. Hayatıma kimseyi kolay kolay almam ben. Zamanla insanlara karşı mesafe kurduğumu düşünürdum. Çünkü insanlar benden ne kadar uzak olursa bana o kadar az zarar verebilirlerdi. Bu yüzden hayatıma çok insan almayacaktım. Yıllar önce bir gün evdeki küçük fanusta beslediğim balığım ölmüştü. O kadar üzülmüştüm ki tek başıma kalamıyordum. O gün annem bana şöyle bir söz söyledi:"Sen daha küçücük balığının ölmesine dayanamıyorsun. İnsanların ölümüne nasıl dayanacaksın?" Çok yıl geçti üstünden ama o söz hep kulağımdadır. Haklıydı. Dayanamazdım. Sürekli korktum sevdiklerimi kaybetmekten,o acıya katlanmaktan. Yıllardır rüyalarımda sevdiğim insanların ölümünü görüyorum. O kadar içselleştirmişim ki rüyalarımda bile o acıyı çok derinden yaşıyorum. Hala çok korkuyorum.. Acıya dayanamamaktan,gerçek acıyı hissetmekten. O yüzden küçükken sevdiklerinin ölümünden bu kadar korkan minik kız hep onlardan önce ölmek için dua etti. Kim bilir belki bir gün kabul olur.

Ne garip, sanki hiç var olmamış gibi.

Hâlâ bir şeyler hissedebilmek. Acı gibi,nefret gibi, özlem gibi ,mutluluk gibi.. Çok güzel.

'Derin depresyonda olan ve ara ara intihardan bahseden kişiler neşeli bir döneme girerlerse psikolojide bunun intihar habercisi olabileceği düşünülür. Çünkü karar alınmıştır. Acı bitmiştir.'

Savaşın tam ortasında,aniden gelen savaşacak gücümün kalmış olmaması hissi ve her şeyi boşvermem aşılır gibi değil.

Gitme vakti geldi Troya,eskisi gibi değilim. Benim gökkuşağım karardı,onu soldurdular. Bugün değil ise elbet bir gün,yeniden,yeni umutlarla.