Yara almamak için giydiği zırhı taşımaktandı bütün yorgunluğu.

Yemin ederim ki, her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır.

İçim yanıyor, anlar mısın? Sanmam.

Yolumuz ayrı, biliyorum.

Ben Attila İlhan değilim. Belki de sen bana mecbursundur, bilemeyiz.

Tenhâda afîli bir yalnızlık içindeyim. Gidesim var bu şehirden, her şeyden kaçışım.

Sevgili Bilge, bana bir mektup yazmış olsaydın, ben de sana cevap vermiş olsaydım. Ya da son buluşmamızda büyük bir fırtına kopmuş olsaydı aramızda ve birçok söz yarım kalsaydı, birçok mesele çözüme bağlanamadan büyük bir öfke ve şiddet içinde ayrılmış olsaydık da yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı. Sana, durup dururken yazmak zorunda kalmasaydım.

Yoksa o, bir anlık da olsa senin gönlüne yakın olsun diye mi yaratıldı?

O yaraya belki yirmi yedi dikiş gerekirdi ama ben gözüm gibi sakladım.

Hiç utanmam gülüm, divaneyim.