Długość dźwięku samotności.

Wylewa się ze mnie. Wszystko. I żal i niedowierzanie. I tyle emocji, że plączą się między sobą i więcej papierosów i wszystko. I jeszcze raz niedowierzanie. Bo poznać kogoś tak wspaniałego. Uczucie. Najmocniejsze i najpiękniejsze, gdy nie poznajesz samego siebie. I czyny i słowa, o które nigdy się nie podejrzewałeś. Uzależnienie. Opętanie. Tak bardzo długo. Intensywność tak silna. Naćpanie wręcz. Wariacja. I zakochanie. I fascynacja ogromna. I stop. Cisza. I przeprosiny. Rozbudzone uczucia na nowo. Fikcyjny ślub. I przyjaźń. Nie, coś więcej niż przyjaźń. I najpiękniejsza osoba, którą poznało się, zarówno na fikcji, jak i w realu. Prawdziwie. Coś silniejszego. Ale już nie zakochanie. Nie w ten sposób. Zawsze obok, mimo milczenia. Odpychanie. I złe wybory i kolejne powroty. I złość. Obrabianie dupy. A mimo tego szacunek. I zmartwienie. O stan ducha, o samopoczucie. O wszystko. I anonimowe wiadomości. Odezwij się, bo będzie za późno. Niepotrzebnie. I smsy w chwilach słabości i strachu. I telefon, jeden. I tchórzostwo. A jednak pierdolona tęsknota. Do czasu. Kończy się obrzydzeniem. Wstrętem i nienawiścią tak silną, że sam zastanawiam się, skąd jej tyle we mnie. By udowodnić swoją siłę? Udało się. I koniec. Totalny, definitywny. Obojętność. Niedowierzanie. Bo przecież najpiękniejsza. Najczystsza, najważniejsza, mimo innych osób. Gotowość do rzucenia wszystkich i wszystkiego, żeby móc być obok. Jakkolwiek. I dążyć do zapomnienia. Całkowitego. Puf. Nie ma, nigdy nie było.

Jolka, Jolka, pamiętasz lato ze snu,Gdy pisałaś: "tak mi źle,Urwij się choćby zaraz,Coś ze mną zrób,Nie zostawiaj tu samej, o nie".