işine geldiği için sevgi gösterisinde bulunduğunu bildiğim halde kendimi kandırmayacağım.

çok istedim beni sevsin, sarılsın, kızım desin, beni karşısına alıp konuşsun, vakit geçirsin, en ufak bir kıvılcımda bile içimde hep bir umut vardı çokta çabaladım. Sevdiği şeyleri pişirdim, izlediği programları izledim, gittiği yerlere gittim, ilgi alanları hakkında bilgi sahibi oldum hani olur da konusu açılırsa konuşacak bir şeyimiz olsun, yüzünü biraz daha fazla inceleyebileyim diye.

Akşam eve geldiğinde sinir küpü olurdu genelde , gülmez çokça da konuşmazdı. hep yaranmaya çalışırdım ne derler umut fakirin ekmeğiymiş.

Arkadaşlarım babamla bunu yaptık şunu yaptık şuraya gittik diye anlattığında çok üzülürdüm tuvalete gidip ağlardım her seferinde. Neden benim arkamda kapı gibi bir adam yok diye.

Her şey o kadar kötüye gidiyordu ve o kadar bunalımdaydım ki sonra hayatıma biri girdi babam gibiydi huyu suyu, sinirlenişi birebir aynılardı. Çok sevdim, bana babamın o sevgisizliğini unutturuyordu, arada bana kızım deyip omzumu okşardı. Elimden geldiğince bende onun yanında olmaya çalıştım, beraber güzel zamanlar geçirdik.

Öptüm onu kokladım doya doya.

Birbirimize iyi gelmemeye başladık sonra ve bitti belki de bitmek zorundaydı bilmiyorum.

Çok zordu... gece yarıları evde nefes alamayıp gizlice evden çıkıp bağıra bağıra ağladım, hep son sözleri geliyordu aklıma

ne yapacağımı bilmiyordum içtim içtim kustum sadece

ikisinin de yokluğu çok koyuyordu, tabi zamanla azaldı diyemeyeceğim, kabullendim diyebilirim

İçimdeki o sevgi ve sevilme arzusunun yerini bir hiçlik aldı. var veya yok benim için bir şey ifade etmiyordu.

BABA kelimesi sadece bir terimden ibaret benim için.

Bana kötü davrandığında ya da vurduğunda aklıma hep o çocuk geliyor, merak ediyorum onun da aklına geliyor muyumdur diye.

Kızım demesini aşamıyorum