vante

"görmedim verdiğini ellerinin güzelliğinden"

kavgayı kes nolur. gözlerinden uyku çağlıyor dişlerini sıkmaktan çenene kramp giriyor saat sekiz oldu kavgayı kes nolur. kime ne anlatıyorsun kime ne anlatacaksın insanların hepsi yamyamdır seni kemirmelerine seni dișlemelerine neden şaşırıyorsun kavgayı kes nolur. uykusuzluk başına vuracak gün içinde ceset gibi dolaşacaksın göz torbaları da cabası. işin gücün gırla senin tasalandığın şeye bak. miden bulanıyor aynı cümleleri tekrar etmekten başın dönüyor şu yaşına geldin hâlâ insanlar seni nasıl şaşırtabilir herkesten her şeyi beklemeyi öğrenemedin mi tamam şaşırmadın tamam üzüldün ama eh yeter yetsin artık. şu kavgayı kes de uyu nolur.

hoş.

içimdeki boşluktan kaç kelimenin intihar ettiğini sen nasıl. kafamı duvarlara vurmak ve akşama kadar odanın içinde dört dönmek. anlayamazsın. omuzlarımın ne kadar acıdığını. herkesi kendi evine aldın ama beni kapının önünde bıraktın. o kapıyı kaç kere çaldığımı bir ben bilirim. duymayışlarınızı. umursamayışlarınızı. bak, yıllar geçti ama hâlâ dün gibi. kaç kesik attım ruhuma, o kesikleri kaç kez diktim, patlayan dikişlerim kaç kez canımı yaktı. yaraların izi kalırmış, öğreniyorum. annemin, biraz büyü, dediği yerde olmanın verdiği hisle başa çıkmayı deniyorum. bir şeyleri aşıyorum ama sen hep o kapının ardında kalacaksın. beni kapı önünde bıraktığını sanıyorsun ama yanıldığını bilmiyorsun. bir şeyler değişti ve inanır mısın, o eve hapsoldun. üstelik ben tarafından, haberin bile olmadan. geçmiş olsun. bu sefer ben seni duymuyorum.

işte bu. seksenüç.