biliyor musun ali, ben doğumumdan bu yana annemin sancısını çekiyorum. dokuz ay değil ali, ben yıllardır bu sancıya kıvranıyorum.

bazen mavi olmak, salonunuzdaki koltukta dakikalarca oturup müzik dinleyerek duvara bakmaktır. bakın ben maviyim demek yerine bu şekilde gösteriyorum tepkimi. ama ben bağırınca da bu şekilde tepki gösterince de hiç kimse anlamıyor ki. neden?

hiç kimse mavi ne demektir, maviye boyanmak, masmavi olmak nasıl hissettirir bilmiyor çünkü. üstelik insanların kalp gözleri senin nasıl olduğunu göremeyecek kadar kapanmış. anlamıyorlar, gülünç ama özel de.

hiç kimse bilmiyor, evet. ikimizin sırrı olsun bundan böyle. kimse bilmesin ama biz bilelim. özeliz daimini, hep öyleydik.

kalbine dokunmam beni öylesine hoşnut etti ki :') sen hep mutlu kal vante, hep olmasa bile birazcık kırıntıları olsun içinde. seni seviyorum ve hep söylediğim gibi çok yakın hissediyorum, eğer ki bunu biraz olsun sana da hissettirebiliyorsam istediğim şeye ulaşmışım demektir. sen de iyi ki varsın 🥺💖

ne diyorduk. evet. acı geçmiyor, insan alışıyor.

hmhm, daimini, ben de şey diyorum: insanın en büyük acısı alışmaktır aslında. ben alışmak istemiyorum.

vante, ben de alışmak istemiyorum. ama bilirsin, acıya alışırsın çünkü onu atlatıp arkanda bırakacak kadar güçlü değilsindir. sonrasında alışmak da acıtır. fakat gücün yoksa ne yaparsın ki? benim gücüm yok ve atlatamıyorum, yaralarım kapanmıyor ve sürekli kanıyor. ne yaparım ki?

ne diyorduk. evet. acı geçmiyor, insan alışıyor.

hmhm, daimini, ben de şey diyorum: insanın en büyük acısı alışmaktır aslında. ben alışmak istemiyorum.