I need someone who will tell me how adorable I am every single day.

ხელუხლებელი დარჩეს დილისთვის სათუთად შერჩეული ტანსაცმელი.

სავსე გაცივდეს საუზმეზე მომზადებული ყავა.

უშენოდ გაემგზავროს შენი დილის მატარებელი.

დღის ბოლოსკენ კი რამდენიმე ადამიანმა შენიშნოს, რომ შენ უბრალოდ ,,გაქრი".

სასიამოვნოდ უცნაური შესაგრძნობია პატარა, მზიან ბინაში, ერთად გატარებული დღეები. 

მზე ანათებს ფორთოხლისფერ ზეწარს.

თავი რომელიმე ფრანგული ფილმის გმირი მგონია.

შენ ახელ თვალებს და მზის შუქით ანთებული, თვალებში არეკლილი პატარა სამყარო, კიდევ უფრო უსასრულო და სასურველი ხდება.

მესმის გულის-ცემა, ვგრძნობ სუ-ნ-თქვა-ს.

ჩვენ ორნი, სამყაროსგან მოწყვეტით. 

და ჩვენ შეგვიძლია ყველაფერი, სანამ ამ ძალიან შორეულ 

და ამავდროულად, უკვე ასე ნაცნობ ოთახში,

რაღაცის დათმობა შეიძლება გიწევდეს, თუმცა ამით არ ამბობ უარს საკუთარ თავზე, არ აყენებ მას ტკივილს და უბრალოდ ღიმილით იღებ მეორე ადამიანს.

ადრე მეგონა, საშიშია აღმოჩნდე ურთიერთობაში, სადაც კომფორტის და სითბოს ხარჯზე მოგვეჩვენება, თითქოს შეგიყვარდა.

მაგრამ ახლა, ეგოისტი მე მკარნახობს, რომ განსაკუთრებით საშიშია მიიღო ადამიანი, რომელიც აუცილებლად გატკენს. რომელიც არ გამოიჩენს არც სითბოს, არც ყურადღებას, არც ზრუნვას... არაფერს, რაც ასე მნიშვნელოვანია შენთვის.

ის არ გაგიფრთხილდება...

შენ კი, სწორედ ასეთ ადამიანზე, ვისაც არ გაუჭირდება თავი ცუდად გაგრძნობინოს წყვეტ - ,,ის ასეთია და მე მას ვიღებ".

აი ეს არის ყველაზე საშიში.

ცეცხლი გვიზიდავს, სილამაზესთან ერთად ის ხომ ნათელი და თბილია. თუმცა, ახლოს მისვლას ვერ ვბედავთ - წვავს.

რაც უფრო გიზიდავს, მით უფრო გეშინია მიახლოვების.

რაც მეტად გაინტერესებს, მით უფრო გსურს გაბედო.

თავებს ვუფრთხილდებით.

თუ ვიღუპავთ?

როდესაც ყველაზე ძლიერ გრძნობებს მხოლოდ სიმღერის მოსმენა აღძრავს.

გარეთ წვიმს.

ჩვენ ერთმანეთს აღარ შევხვდებით.

დღე, ისევ წაიღებს დარდს.