belki seninle yolculuğa çıksaydım, cam kenarına ihtiyaç duymazdım. seninle parka gitseydim, pamuk şeker için ağlamaz ve pek tabii salıncak sırası için acele etmezdim. ve eğer senin elinden tutsaydım, bana tüm bunların aşılabileceğini öğretir, göz pınarlarıma parmak uçlarınla dokunurdun. canımın yarası, tüm eksikliklerine bin ölüm. parmak uçlarından öpüyorum. dünya böyle güzellik görmesin. yalvarırım.

“Mutluluk bu çocuk için kanlı bi salıncak.”

Kalbimi sonsuz uykuya yatırdığın için teşekkürler.

Bazı şeyleri yakmak somutsal olmak zorunda değil.

Hayatın anlamını kaybettiği o anda, şarkılarda hayat bulmaya başlarsın.

“bir yol bulabilenler, şanslı olanlardır.”

Sessiz insanların gürültüsünü duymaya çalışın.

“Hikayenin sonunda aşkından ölen Piraye, sevdasından öldüğü Nazım'ın bile hatırında kalmıyor. Bu dünyadan güzel şeyler bekleme.”

Mevsimler değil de bazen bir insanı tanımak baharın başlangıcı olabiliyor. Bunun güzelliğine inanıyorum.

bütün güzel şeylerin içinde kendimi hep çirkin görüyorum

cümlelerde doğarlar. bak; “ne olacağını sanmıştım ki” çaresizlik olarak doğmuş bir cümledir.