E

aslında yazmak istediğim çok şey var. siktir etsene, kimin umurunda.

plaklarıma bir parça, bana da sen gerek. öyle hasretim benliğime. kaybolup gittiğim anları hapsedip saklayasım var. yolum düşer belki, karşılaşırız. sen bana bir şarkı verirsin. ben tuttururum onu yine, dilime pelesenk ederim. yabancı olan şeylerden sıyırıp kendime kavuşturursun beni. çok bir şey istemiyorum. iznim yok yine de istemeye, biliyorum.

karşılaştığım bir cümle şu günlerde aklımda dönüp duruyor. ‘‘sana doğru koşamadığım seni sevmediğim anlamına gelmez ama birlikte uyuyabiliriz. bana öyle bakma, ben yoruldum sadece.’’ nasıl uyuyorsun sorusuna cevabım yok, uyuyamıyorum. böyle yazıyorum da sileceğim hemen, kendimi biliyorum. hiçbir şeye uzun uzun tutunamam, öyle sanıyorum. hiçbir şey kısmına dahil edemediğim onca şey bana göz kırptı sanki. rengi beyaz, siyah ama gri olmayan. belirsiz olmayan, yormayan. bıçağın kemiğe dayanmadığı, göğüs kafesinde koca bir dağın yığılmadığı, bir tavşanın sırtını dönüp küsmediği. öyle de saçma benzetmelerim var. yine de buna hakkım yok, biliyorum. yaşadığımız bu düzlem içerisinde bulunduğum ve bana ait olan dünya bir bütünken, hayat beni buradan alıp bir çuval gibi başka bir yere atmıyorsa buna hakkım da yok. biliyorum.

bildiğim onca şeyi buraya sıralayacak değilim ama ilk cümleler kesinlikle bunlar olmamalıydı. ne olması gerektigini öğrenecek kadar yaşadığımı da düşünmüyorum. bir gün eğer ki olursa, o vakit öğrenirim ben de neyi bildiğimi. bu eve girdiğimde yaptığım ilk iş pikapım için uygun bir köşe aramak oldu, güzel de oldu. yalan, yalan. ne yaşadın da bu kadar sayıklar oldun kelimeyi diyemeyeceğim için sessizce dinlemeyi tercih ediyorum. sevgi yalan değildir aslında. neyse, muhakkak yalanı denk gelmiştir. haddimi de biliyorum, olsun o kadar.

aslında yazmak istediğim çok şey var. siktir etsene, kimin umurunda.

plaklarıma bir parça, bana da sen gerek. öyle hasretim benliğime. kaybolup gittiğim anları hapsedip saklayasım var. yolum düşer belki, karşılaşırız. sen bana bir şarkı verirsin. ben tuttururum onu yine, dilime pelesenk ederim. yabancı olan şeylerden sıyırıp kendime kavuşturursun beni. çok bir şey istemiyorum. iznim yok yine de istemeye, biliyorum.

karşılaştığım bir cümle şu günlerde aklımda dönüp duruyor. ‘‘sana doğru koşamadığım seni sevmediğim anlamına gelmez ama birlikte uyuyabiliriz. bana öyle bakma, ben yoruldum sadece.’’ nasıl uyuyorsun sorusuna cevabım yok, uyuyamıyorum. böyle yazıyorum da sileceğim hemen, kendimi biliyorum. hiçbir şeye uzun uzun tutunamam, öyle sanıyorum. hiçbir şey kısmına dahil edemediğim onca şey bana göz kırptı sanki. rengi beyaz, siyah ama gri olmayan. belirsiz olmayan, yormayan. bıçağın kemiğe dayanmadığı, göğüs kafesinde koca bir dağın yığılmadığı, bir tavşanın sırtını dönüp küsmediği. öyle de saçma benzetmelerim var. yine de buna hakkım yok, biliyorum. yaşadığımız bu düzlem içerisinde bulunduğum ve bana ait olan dünya bir bütünken, hayat beni buradan alıp bir çuval gibi başka bir yere atmıyorsa buna hakkım da yok. biliyorum.

aslında yazmak istediğim çok şey var. siktir etsene, kimin umurunda.

plaklarıma bir parça, bana da sen gerek. öyle hasretim benliğime. kaybolup gittiğim anları hapsedip saklayasım var. yolum düşer belki, karşılaşırız. sen bana bir şarkı verirsin. ben tuttururum onu yine, dilime pelesenk ederim. yabancı olan şeylerden sıyırıp kendime kavuşturursun beni. çok bir şey istemiyorum. iznim yok yine de istemeye, biliyorum.