Pencereden dışarı bakıyordu. Hiçbir şey... Yalnız bir beyazlık. Beyazlık bir hiç midir diye düşündü. Evet dedi. Beyaz bir hiçtir. Bir şey hiç olabilmişse, pekala ben de bir hiç olabilirim diye düşündü. Sonunda bir dayanağı vardı, bir söz söylemek için. Ne zaman bir söz söylese, etrafındakiler onu tekmelerdi, ağzındaki sözü içine tıkasın, ya da tükürüp atsın diye. Artık bu sözü söyledikten sonra tekmelerden kendini savurabilirdi.
Bir hiç olmanın üzüntüsü, bir söze sahip olmanın mutluluğunu karıştırıp gözlerini içeri çevirdi. Gecekonduyu hatırlatan eski dairenin odasında, üzerleri eskimiş çiçek resimleriyle süslenmiş –en azından denenmiş- çatlak duvarlarla örtülüydü. İki çekyat, küçük tüplü bir televizyon, odanın ortasındaki masa, masanın iki sandalyesi, sandalyenin birinde oturan Cengiz, Cengiz’in boş masaya bakan boş gözleri, boşluk, boş. Yani beyaz. Hiçlik beyaz değil miydi? Boşluklar, hiçliktir bazen diye düşündü. Kıvırıyorsun dedi kendine. Bunu başkalarıyla tartıştığında, onlar da kıvırdığını söyleyecek. Ve seni tekmeleyecekler. Boşluktan bahsetmem. Cengize baktı. Bakmak istediği için değil, gözleri kendiliğinden canlıyı aradığı için, ona baktı. Ve konuşmak istemese de, buna ihtiyacı olduğu için konuştu.
Öyle olur. İsteksizce konuştuğunda, cümle “bazen”le, “kimi zaman”la, “ara sıra”yla başlar, ve genel bir özneyle devam eder. “İnsanlar.” “Memurlar.” “Parktaki çiçekler.” “Kadınlar.” “Fahişe kadınlar.” “Fahişe gibi davranan kadınlar.” “Fahişeliği gerçekten arzulayan kadınlar.”
Cengiz gözlerini yukarı kaldırdı, ona odaklandı. Bu sessiz ve durgun zamanlarda odaklanabilmek ne kolay.
“Bazen insanlar, her şey hakkında fazla bilgi sahibiymiş gibi davranıyorlar.”
Cengize bakmıyordu. Gözleri kapının yanındaki çekmecenin önündeki vazodaydı. Öyle olur, böyle cümleler bir insanın gözlerine bakarak söylenmez. Her şey kuralına göre oluyor. Eğer Cengiz de biliyorsa bu oyunu, ikimiz burada anlamsızlıktan bir anlama sahip olacağız.
“Hep öyleler. Bizim yan departmanda bir memur var...”
Cengiz yan departmandaki memurdan bahsetti, o dinledi. Sonra o bir amatör bir ressam arkadaşından bahsetti, hiçliğini belli etmemek için kendine tuval ve boyalar almış. Hiç olmayla eşdeğer, boyadıkça boyamış. O kadar boyamış ki, kendini boyamakta usta sanmış. Sonra da ona böbürlenmiş. Ne zaman oldu bu olay? Bilmem, günler önce. Adımı bile bazen unutuyorsam, bunu neden unutmadım? Çünkü nefret bok gibidir, etrafa bulaşır, silinmez. Bu zamanlarda üstüne sifon çekmek lazımdır. O da sifonunu çekti, Cengiz suyun sesini dinledi. Ama neden, sonra oyunu bozdu. Kenardan bir kağıt ve kalem aldı, Cengizin masasının üstüne koydu.
“Bilmediğini biliyorum, ondan istiyorum, en azından dene.”
Cengiz yap denileni yapmaktan hoşlanırdı aslında. Bir önceki itiraz kendini naza çekmeydi sadece, çünkü eğer yap dediklerinde hemen yaparsan, anlarlar. Senin ne tür bir inek olduğunu anlarlar. Bunu üniversitede mi öğrettiler Cengiz? Hayır. Ben sağılırken öğrendim.
Kalemi aldı, kağıdın üzerinde bir kafayla başladı, kafaya özen göstermeye çalıştı, sonuçta çizdiği gerçekçi bir kafaya benzemedi. Her zaman böyle olur işte, o kafayı bir türlü çizemezsin. O kafayı çizemezsen, pek bir şey çizemezsin. Ama bunları düşünmedi, en azından o an düşünmedi. “Olmadı” dedi sadece. Ne olmadı? Gerçek olmadı . Gerçek mi olmalıydı? Bilmem. Ben sadece olmasından bahsediyorum. Kafanın aşağısına en az kafa kadar başarısız bir gövde çizdi. Resim çizmeyi bilmeyenlerin mecburi ekipmanı ceket gövdenin üstündeydi, altına kumaş pantolon çizdi. Kumaş pantolonun ütüsünü düşündü, iki bacağın ortalarına bir çizgi çekti. Arkasını boş bıraktı, ve ona verdi.
Oturduğu koltuktan kalktı Cengiz, pencerenin yanına gitti. Dışarı baktı... Beyaz, bembeyaz. Beyaz hiçlik midir diye sordu kendine. Evet dedi. O zaman ben de bir hiçim. Arkasına baktı, odanın ortasındaki masada oturan kendini gördü.
areudirty
stormborns
germansingergirl
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
titsay
origamiaround