“Yerin boş kalıyor.“

Hatıralar, boşluktan koparılmış hayat parçaları halinde. Hiçbir yere demir atmıyorlar, hiçbir şey onları sabit tutmuyor.

Ben bir şeyi hiç mi hiç az sevemedim ; hele orta sevemedim , hep çok sevdim.

“Çekip gidene her şey mizâh, kalıp bekleyene her şey şiirdir.”

yorgun kafam, unutulmuş anılara kapılıp gitmiş.

“Bunalıyoruz çocuk,bunalıyoruz

“ Yapayalnız dolaşıyor bu çağın insanı. Çünkü birlikte yürüyecek kadar güvenmiyor kimse birbirine."

Vuslat! Ah! Ne efsunkâr bir kelime, ne kutlu bir an!..

Bir çiçek verdi diye bir toprak saksıyı ölünceye kadar başımızın üstünde mi taşımak lazım?

Nereye gittiğini bilmiyorsan, derin bir bağın yok demektir. Olsaydı öğrenirdin.

Birbirimizi terk etmeyelim, bizler yaralı insanlarız.

Dediler ki gözden ırak olan gönüldende ırak olur ;

İnsan kalbinde ne taşıyorsa, dünyaya bakınca da onu görür...