rûyê asîman

eski fotoğraflar.

İki sene önce. mevsim yazdan sonbahara geçmek üzere ve sanırım aylardan eylül. ekim değil. ekim olsa bilirim, çünkü ekim fazlaca hüzünlü bir hal almıştı. saat 21.30. Ankara. otobüs durağı.

Zeki Müren- Elbet Bir Gün Buluşacağız çalıyor.

yaşadığın en zor yazdı, şimdiye kadar. ama geçiyormuş diyor insan ve sanırım tek güzel yanı bu.

şimdi bana ne kaldı diye sorarsan, çok umut edip, çok bekleyip yarı yolda kalmayı öğrendim. sonra sabırla beklemeyi. mücadele etmeyi. yine yarı yolda kalmayı. bırakmayıp devam etmeyi öğrendim. ama çok yoruldum. yorulmaktan dahi yoruldum dedim bi sabah, çünkü çok güzel bir rüya gördüm. yorgun uyandım. çok. tüm gücümü topladım.  

Uçurumun kenarındayım Hızır Ulu dilber kalesinin burcunda Muhteşem belaya nazır Topuklarım boşluğun avcunda Derin yar adımı çağırır Dikildim parmaklarımın ucunda Bir gamzelik rüzgâr yetecek Ha itti beni, ha itecek

son, dedim kendime. son. son gücüm, son umudum. 

Tir tir titriyorum Gülce’den Ödüm patlıyor Gülce’ye bakmaktan Nutkum tutuluyor, ürperiyorum Saniyeler gözlerimde birer can Her saniyede bir can veriyorum

gün saymanın ne demek olduğunu duvara çizikler atmadan öğrendim, kalbim yara bere içinde kaldı demişti biri. fazla arabesk evet. ama gün saymayı kendime çicekler alarak öğrendim. dergilerin yeni sayılarını takip ederek. günlük yazarak.

Sonra gittin. Birlikte kışlıkları naftalinleyecektik. Söz vermiştim unutmayacaktım gözlerini..

sonrası hep aynı. Didem Madak şiirleri astım ruhumun her köşesine. geçti mi diye sorarsan geçmedi. geçeceğine inandırılmaktan dahi yoruldum. ama en çok kendimi senden korumaktan yoruldum. kendimi insanlardan korumaktan yoruldum. artık kimseye çok üzülüyorum dememek için kendimi kendimden korumaktan yoruldum.için için konuşmak, anlatmak isteği ile doluyken cümlelerimin yarıda kesilmesi, anlamsız şeyler içinde olduğumu hissettirilmesi ve tüm bunlardan kendimi koruma çabamdan dahi yoruldum. 

Ama yazgısını, yaldızlı çokomel kağıtları gibi tırnaklarıyla düzeltemiyor insan.

eğer bir gün bir zorluğu beraber göğüslememiz gerekseydi sana derdim ki ; hepimiz kendi imtihanımızı veriyoruz. hepimiz. şu durumda herkes kendi davranışlarından,tutumundan ve sabrından sorumlu. şimdi kendime diyorum. ve, birinden kopamamak için sayısız anıya ihtiyacımız bence yok. bu böyle tek başına, içimden içimden konuşarak ve dışarıya tek kelime edemeden geçecek mi bilmiyorum ama biraz büyümek hepimize gerek. yeni sözler vererek, yeni adımlar atarak.