bir dünyaydı kalbimdeki

bir şeyleri hissediyorum ama ne olduğunu bilmiyorum. bir yerden kaçıyorum ama nereye olduğu belli değil. bir şeylerden soğuyorum ama yaşamdan mı insanlardan mı çözebilmiş değilim. birileri beni üzüyor ama sorsalar isimlerini söyleyemem.

Aklıma gelmesin diye yolumu değiştirdiğim sokaklar, girmediğim mekanlar oldu. bu şehirde sadece ondan değil, onun hatırası olan her şeyden kaçmak zorunda kaldım... insan sevdiği birine kırılınca ya da sevdiği birinden ayrı kalınca; bütün şehre düşman kesiliyor. yürüdüğü sokağa, oturduğu kaldırıma, baktığı gök'yüzüne bile.

"İkimizde çok pişman olacağız. Birimiz çok sevdiği için yakacak yıllar sonra sigarasını, diğeri böyle çok seveni bıraktığı için."

Anlamını yitirdi çoğu şey zirâ benliğimi kaybedeli de bir hayli olmuştu.

senin sesinden dinlesem dünyayı. 

ne yoluna giriyor hayatım, ne de rayından çıkıyor. bu belirsizlik canımı çok sıkıyor.

Canmânâ: ‘Eski zamanlarda insanlar sevdiklerine karşı kullanırmış. Anlamı; hayatı anlamlı kılan, canından bir parça olan demek.

Bu gün yoluma yaşlı bir teyze çıktı mendil satıyordu. "Oğlum Bir tane alır mısın" dedi.  Tabi teyze deyip cebimden 1 lira çıkardım ve teyzeye verdim. Mendile gerek yok dedim. " Oğlum ben dilenci değilim mendil satıyorum" dedi. Mendili uzattı aldım, Tam giderken dur para üstünü almadın deyip 50 kuruş geri verdi. Bundan birkaç ay önce de bir olay yaşadım. Trafik de 20-30 yaşlarında bir adam camdan yaklaştı, “Parayı mezara mı götüreceksiniz” gibi bir yaklaşımla para istedi, Ben verme dememe rağmen abim çıkarıp cebinde ki 2 lira bozuğu verdi, Adam tip tip ve hoşuna gitmemiş bir tavırla baktı. Işık yandı tam giderken arkamı döndüğümde adamın parayı yere fırlattığını gördüm. İşte böyle iyi insanlar, ve böyle şerefsiz insanlar var, Demek istediğim insanlar aynı değil, İnsanlar değişik, Siz de her insanı “bu da aynı” “Bu da herkes” gibi bir yaklaşımla yaklaşmayın..

bahara söyle, güneş toplansın.. sabaha kalmaz yanındayım, anlatacağım..