Destroy What Destroys You

Biz kimseyi kurtaramadık. Sadece şanslıydık.

Kanımı dondurun. Acımanın yolunu tıkayın ki geçmesin de zaman zaman göndereceği pişmanlık, korkunç kararımı sarsmasın.

Hayatımı bir vehme kurban etmişim.

Dolan gözümü akıtmadan yaşını geri göndermeyi öğrenmişim. Nerden doluyorsa oraya geri dönüyor. Akmıyor.

İnsanlar, birbirlerine kendi senaryoları doğrultusunda roller verip, karşılarındakilerden bu rolleri gerçekleştirmesini bekler oldular. Sonuç? Düş kırıklıkları, kızgınlıklar ve kendimizden kaynaklandığını bir türlü kavrayamadığımız yalnızlık.

Bir kız yürür yanı başımda

28. yalnız yazımın sona yaklaşması. Bazı insanlar insanın içini umut doldurur.

Üretileni tüketmeye vakit mi var acaba? Varda biz mi tüketmiyoruz?