Albunea

Bugün 29.12.19 2 gün sonra yeni yıl. Bu sene diğer yılların heyecanı yok içimde. Son 1 aydır çok sıkıntılı zamanlar geçirdim. Bir kaza yüzünden insanlara ve koltuk derneklerine bağlı yaşamaya başladım, son 2 gündür iyileşme belirtisi görmeye başladım. Fiziken ve ruhen çok yorucu olan ve hala bitmemiş bir dönemdeyim. Ama bu sayede hayatımdaki insanların bana ne kadar değer verdiğini gördüm. Bana değer vermeyen insanlara da açtım kapıyı, döndüm arkamı. Usulca çıkmalarını bekliyorum.

İyileşmeye çalışıyorum.

Kendime, sevdiğim şeylere ara vermek zorunda kaldım yine bu dönem yüzünden. Özlediğim çok fazla şey var. Bir an önce ayağa kalkıp onlara kavuşmak istiyorum.

Hayatımda kısa sürede çok değerli olan insanlar girdi. Onları kaybetmek istemiyorum.

Büyüyorum, fikirlerim çok hızlı değişiyor. Mutlu olmanı sağlayan şeyler değişiyor. Çevrem değişiyor. Birkaç hafta sonra bu yazıyı okuduğumda bile çok şey değişmiş olacak.

Çok da yazacak bi şey bulamadım ama bu metinler tamamen öznel şeyler, ileride dönüp bakacağım anılar. Geleceğe mektup yazmak gibi benim için. O yüzden uzun olmasına gerek yok. Şu an huzurluyum ve sadece gelecekteki kendime bunu söylemek istedim.

Yine birkaç ay sonra okumak üzere bir şeyler bırakacağım. Her şeye rağmen güzel zamanlar geçirdiğimi söyleyebilirim. Umursamamayı öğrendiğim, büyüdüğüm ve güldüğüm günlerdeyim. Anlatacak bir şeyler olmasa da güzel bi dönemde olduğumu düşünmek işime geldiği için öyleymiş gibi davranacağım.

Bugün radyoda “neden mutlusunuz?” diye soruldu ve cevaplardan biri “Çünkü öyle görünmem gerekiyor”du. Kısa bi an düşündürdü beni bu cevap ve paylaşmak istedim.

Şimdi de bu yazıyı ileride okuyacak olan bana ufak bi part yazacağım:

6 ay sonra, bugün okudum bu yazıları tekrar. Tesadüfen oldu ve anladım ki olması gerekiyordu. Çünkü son birkaç gündür kendimi hiçbir yere ait değilmişim, kimseye ayak uyduramıyormuşum ve sanki hiç büyümüyormuşum gibi hissediyordum. Ama bu yazılar bana yalnız büyüyen bu kızın, kendi kendini mutlu etmeyi bildiğini hatırlattı.

Ben ortada sebep yokken delicesine gülebilen biriysem, sanırım şu an bunu yapmanın tam sırası. Çünkü kendime yine ve yeniden söylüyorum; hiç kimse ama hiç kimse senin mutluluğun için senden daha fazla çabalayamaz.

Çabalamaz da zaten.

Kararları sen veriyorsun, şimdi seç: kazanıp kazanmayayı bi kenara bakıp gülmeye devam edecek misin?

2 ay geçti ve ben bu kadar kısa sürede bu kadsr fazla şeyin değişebileceğine inanmazdım. Sadece 2 ay önce hiç büyümüyormuşum gibi hissettiğimi yazmışım, iyi haber kendimi hiç olmadığım kadar büyümüş hissediyorum.

Ve bunu bana kazandıran şey kalbimin çok ama çok fazla kırılması oldu. Sanırım o kadar kırıldım ki, çocuk tarafımı kaybettim ve evet büyüdüm. Değiştim.

Bana değer vermeyen insanlar için uğraşmayı bırakmam lazım, acilen.

Senin kıymetini bilmeyen insanlar için kendini üzme. Hiçbir şey dünyanin sonu değil, üzülebilirsin, ağlayabilirsin, güleceksin, daha çok güleceksin, o yüzden kendine izin ver.

3 yıl geçmiş. İyi ki yazmışım bu yazıları. 3 yıl önce her şeyin ne kadar faklı olduğunu ama bi o kadar da benzer şeyler yaşadığımı gördüm. Büyüdüm. Her anlamda büyüdüm. Etrafımdaki insanların tamamı değişti, çok değişti. Zor zamanımda yanımda olduğu için dostum olduğuna inandığım insanların yaptıklarını gözümde çok büyüttüğümü gördüm. Aslında o kadar önemsememişler ve önemli de değillermiş. Ben öyle olduklarına inanmak istemişim.

Mutluluğumun kimseye bağlı olmadığını öğrendim. Hala öğreniyorum.

Hayatım çok değişti. Ben de çok değiştim. Sanırım bu değişimden memnunum. Bundan emin olmak için biraz daha zamana ihtiyacım var gibi duruyor.

Değişmeyen ve değişmemesi gereken bir şey var: Kendimi seviyorum, gülmeyi seviyorum. Kendim olduğum için, eğlendiğim için, yaptığım hatalar için kimseden çekinmiyorum. Olduğum kişiden utanmıyorum. Kimsenin beni sevmesi için farklı davranmıyorum.

2 yıl geçmiş. 2-3 yılda bir farkında olmadan buraya düşüyorum sanırım. Anılarıma, kendi cümlelerime ihtiyacım oluyor. Bazı şeyleri okumak hala üzücü, bazılarında ne kadar da yanılmışım diyorum ama birçoğunu da hatırlamıyorum. Hayatımda, bu yazıların hiçbirini yazarken hayalini bile kuramayacağım bir dönemdeyim. Kısa sürecek, hemen bitecek biliyorum ama çok güzel. Şimdiden özlüyorum, tadını çıkarmam gerektiğini kendime sürekli hatırlatıyorum. O kadar uzun süre bekledim ki böyle bir hayatı, nankörlük edemem.

Hayallerimi gerçekleştirdiğim, büyüdüğüm ve yepyeni şeyler yaşadığım bir dönem. Hem çok yabancı hem de öylesine aitim ki bu hayata aslında. Zorlansam bile alışmak için çabalamama gerek kalmadı, sanki zaten bunun için doğmuş gibiyim. Sanki zaten yıllardır bu günleri bekliyormuşum, bu aylar için hazırlık yapıyormuşum gibi.

Hep istediğim, hayallerini kurduğum şeylerin çoğuna burada sahibim. Hepsini bir arada yaşadığımı fark ediyorum, her bir farkındalıkla daha da değere biniyor.

Yıllar önce Sude Alkış teşekkür ederim hayatıma demişti bir videosunda. Hala kullanıyor mu bu cümleyi bilmiyorum ama ben ilk duyduğumdan beri yazıyorum.