siyahlandık

Ahmet Ümit // Kırlangıç Çığlığı

Bunu kitap okuyormuşum gibi düşün, derinden sevdiğim bir kitap ama artık onu daha yavaş okuyorum. Bu yüzden sözcükler arasındaki boşluk o kadar büyüyor ki sonunu getiremiyorum. Hala seni hissedebiliyorum, hikayemizdeki sözleri de ama bunu artık sadece kelimelerin arasında mesafelerin olmadığı bir yerde yapabiliyorum, maddesel dünyaya benzemeyen bir yerde, başka bir şeyin var olup olmadığını bile bilmediğim bir yerde. Seni çok seviyorum.

Ama artık olduğum yer burası.

Olduğum kişi artık bu.

Ve gitmeme izin vermen gerek.

Bı selam lûtfet

Gözlerimi vereyim sana,

Kendine öyle bak!