ATEŞBÖCEĞİ’NİN SAYYARESİ

...

Bir gün yüz yıl gibi geliyordu, bir saniye yirmi dört saatten fazla.

“Aşırı abartılı bir dil, aşırı riyakâr bir toplumun yansımasıdır, dildeki şiddet sosyal zulmün öncüsüdür.”

Suyun dışına çıkana kadar bacaklarının çamura bulandığını fark etmezsin!

Jinlong seni üst üste tam yirmi kez kırbaçlamıştı, yorgunluktan nefes nefese kalmıştı, alnından ter damlıyordu, sense tarlaya uzanmıştın, çenen toprağa değiyordu, gözlerin sımsıkı kapalıydı, gözlerinden süzülen sıcak gözyaşları yüzündeki tüylerin rengini koyulaştırıyordu. Hareket bile etmedin, gıkın bile çıkmadı.

Kaç yıldır aklımdasın, yemek yerken, uyurken, yürürken hep seni düşünüyorum, seni düşünmekten serseme döndüm, aklım fikrim sensin, kaç kere duvara ya da ağaca tosladığım oldu.

Dünya üzerinde ölmesi gereken o kadar insan var ama nedense bir türlü ölmüyorlar; ölmemesi gereken bir sürü insansa birbiri ardına ölüyor.

Kaç çiçek kim bilir sergiler renklerini, gözlerden ırak, Itırını çöl kumuna saçmaya tutsak.

İnsan ruhunun, ilginç durumlardaki kişilere karşı bir yufkalığı vardır. Örneğin, evlenen ya da ölen genç insanların her zaman iyiliği konuşulur.

Benim olağanüstü olup olmayışım bu konuda anlam taşımaz ki. Evlenebilmem için benim başkalarını, hiç olmazsa başka bir tek kişiyi olağanüstü bulmam gerek.

Biliyor musunuz, insan alıştıktan sonra karşısındakinin kusurlarını görmez oluyor.

Oysa şimdi nasıl da başka bir noktadayım. Sana güvenmeyip, seni reddedip, senden bana kalanları kusup devam edebileceğime inandığım yolun getirdiği uçurumda, duyulmayı bekleyen bir yankıyım artık.

Oysa şimdi nasıl da başka bir noktadayım. Sana güvenmeyip, seni reddedip, senden bana kalanları kusup devam edebileceğime inandığım yolun getirdiği uçurumda, duyulmayı bekleyen bir yankıyım artık.

Aynı ormanın ağacıymışım, yokluğunla budanan.

Çoğunlukla bir kitaptan kurtulmak ona sahip olmaktan daha zordur. Kitaplar sanki asla geri dönemeyeceğimiz bir anın tanıkları gibi bir ihtiyaç ve unutkanlık anlaşmasıyla tutunurlar insana.