Vahap Osmanlı

ben hayata senin ellerinle tutunuyorum..

ellerini benden alma...”

-Vahap Osmanlı

İ N Ş İ R Â H

Kararıyor içimiz...

Ve “Allah!” diyoruz... “Allaaah!”

Bütün genişliğine rağmen bizi sıkan o koskoca yeryüzüne bir meydan okuyuşla...

Muhammedî bir nidâyla, İbrâhimî bir sadâyla ve Yusûfî bir edâyla “Allâh!” diyoruz dört koldan hücum edenlere; putlara, zevklere ve çağa...

“Allâh!” diyoruz...

Tüm karanlıklara, kararmışlıklara, karanlıklarımıza ve kararmışlıklarımıza.. çıkmazlarımıza, darda kalmışlıklarımıza ve daralmışlıklarımıza...

“Allâh!” diyoruz tüm fenâlıklara, fâniliklere ve bütün ümitsizliklere... yekpâre âhlarımıza, günâhlarımıza...

“Allâh!” diyoruz.. ne güzel bir umman...

“Allâh!” diyoruz.. hafifliyor zaman...

“Allâh!” diyoruz.. gönlümüzün kuytularına, imtihânlarımızın koyuluklarına... 

“Allah!” diyoruz en yürekten, en hisli şekilde kalpten...

ve umuda, inşirâha, beyazlıklara “bismillâh” diyoruz...

Ve “Allâh!” diyoruz, “Allâh!”

Dilimiz söylüyor;

duygularımız ferâhlıyor, beyazlıyor içimiz . . . 

Beyaza, umuda ve inşirâha  b i s m i l l â h . . .

Rahat bırak bizi ey dünya.. biz sana ait değiliz…

kâinat, bir gönüle denk değil üstâdım. Asıl sonsuzluk, gönüllerdedir …

Yoluma çıkanlar kısmetimdir, payıma düşenler, nasîbim.. Ve Sahibim Allâh’tır.. Yolumu o çizdi, yönümü de elbet gösterecektir.

#VahapOsmanlı

Hayâli Hikâye/Hayâldeki Yuva

Hayâli bir zât, hayâldeki yuvanın sırrını, zâhir bir kişiye anlattı… Başladı kelâma:

-“Mutlu, huzur kokan bir yuvam oldu. Hanımım ile birbirimizi kırmadan, güzel yıllar geçirdik. Nasıl oldu diye soracaksın, kısaca sana anlatayım…”

…“Ben işten eve gelirdim. Sinirli olduğumda kapıyı üç kere vururdum, sâkin olduğumda iki kere… Karım, kapıyı üç kere vurduğumda benim sinirli olduğumu anlar, kapıyı açar ve bana gülümser; ben içeriye geçene kadar kapıda bekler ve bana o gün çok iyi davranırdı…”

…“O da sinirli olurdu, onunda canı sıkkın olurdu bazen. O sinirli iken kapıyı açar; ama beklemezdi, direk içeriye giderdi. Bende o gün onun sinirli olduğunu anlar idim ve o gün ona sâkin davranıp, moralini düzeltirdim…” dedi.

Ve beklenen, herkesin sormak istediği soruyu, dinleyici sordu: -“Peki ya ikiniz de sinirli iseniz, sen kapıya üç kere vurdun, kapıyı hanımın açtı ve direk içeriye gitti, o zaman ne olurdu?” dedi…

Bunun üzerine hayâli zât, o umur görmüş ihtiyar, dudaklarını gülümsetti ve o zâhir kişiye dedi ki: -“Ne olacak dost… Kapıyı kapatıp dışarıya çıkar, tekrar iki kere tıklatırdım… ”