Ufukta Bir Nokta

Ben bu dönem birçok şeyi beceremedim. Altından kalkamadım. Yetişemedim her yere. Tek bir nokta var ki çok çabaladım. Normalde yılacağım yerlerde yılmadım bu sefer. Devam ettim. Olayları büyütmemeyi kavramaya çalıştım. 

Ben çok yargılandım. Bu birkaç ayda saçlarımdaki beyaz sayısı üç katına çıktı biliyor musunuz? Herkes yargıladı bir şekilde. “Çok kilo verdin sen fazla mı oldu acaba. Şimdi biraz almışsın dikkat et. Tekrar saçlarını kısaltsan mı acaba. Bak iyi düşün bu fırsatı kaçıramazsın. Böyle yapılır mı şöyle yap.” Bu kadar yargılanası şey neden oldu? Kendimden yedim ben. İşte size çabamın kanıtı. 

Ama iyi oldu. İki şey öğrendim. İlki; hayatta yaptığım her şeyde, müzik dinlerken, saçma bir derse çalışırken, sevişirken, hepsinin temelindeki amacım aynı. Anlamak... Ben bunun için varlığımı sürdürüyormuşum. Bu önemli bir keşif. Gel gör ki sayfalarda sıkışıp kalmış karakterleri anlayıp anlatabilmek peşinde koşarken; ben kendimi bile anlatamadım bu dönem. Ağır yenildim yani. Büyük yenildim. Tek ihtiyacım olan, bir Allahın kulunun beni anlamasıydı. Tek... Bir... Kişi... O kadar... Oyunculuğun da esasen biricik amacı budur ya hani, öyle yenildim, anlatamadım. Hepinize yazıklar olsun. Gene de hepinizi seviyorum. 

Bu noktada da ikinci şeyi öğrendim: Kendinin arkasında durmak. Bugüne kadar hiçbir yenilgimin veya herhangi bir sebepten kendimin arkasında durmamıştım. Ben yenildim ulan! Beceremedim. Batırdım. Sıçtım ve arkasındayım. 

Bu sokakları benim hissediyorum.

Çocukluğuma dair falan da değil.

Reşit olduktan sonra anı biriktirmeye başladım buralarda.

Bana dair olmayan yerlerde kalırken,

Bana en dair tek yer burasıydı.

Sen nasıl kendinden bu kadar emin olabiliyorsun ya?

Adam, kesin içeri girince “Ooo hoşgeldin kardeşim!” diyip hiçbir şey olmamış gibi seni buyur edecek yani? Ulan herif mafya! Nerden biliyorsun öğrenmediğini? Yaşatırlar mı sanıyorsun seni hah?

Sen bu riski nasıl göze alabiliyorsun?

İfrit oluyorum bu gereksiz özgüvenli hareketlerine! Bi sikim bildiğin yok! Nereye atılıyorsun kabadayı gibi? Eski mahalle günlerinde değiliz artık, büyüdük. Bunlar derin sular, karanlık işler. Biz de sakin hayatları seçmiştik senle. Şu haline bir bak. Eskisi gibi mi olduğunu sanıyorsun hala?

Bana bak bana. Gözüme bak. Suratımdaki çizgilere bi bak. Zaten her şeyi bir kenara bırak, dönüp bir bana baksan... Kendini, anneni, kardeşini, hiçbir şeyi umursadığın yok. 

Ya ben? Hı? Geberip gidersen, beni öylece bu olayların ortasında yapayalnız bırakmayı nasıl göze alabiliyorsun? Senin beni sevdiğin falan yok Kadir. Seven adam ardında bırakacaklarından korkar. Bunun delikanlı olup olmamakla bir alakası yok. Senin gözün aşka bile kararmış artık.

Sen beni zaten çoktan yapayalnız bırakmışsın ki. Gözü kör olan benmişim aslında. 

Eve dair ariyor insan. Evini ariyor. Ev gibi adamlara bakiyor. Icli sarkilarda sarilacak bir adam mesela. Ama oylesine bir adam degil. Cunku icli sarkilarda dubleni masada dirseginin ustunde, bas parmaginla orta ve yuzuk parmagin arasinda tutmayi tercih edersin. “icmicem ulan!” dedigin mereti uc uca eklemeyi, asla akmayan ama gorusune tamamen engel olan ve seni iyice sana donduren yasi tebessumunun uzerinde tutmayi, duydugun her seye efkarini bas bas soyletmeyi istersin. Yani icli sarkilarda yalniz olmak istersin. O, “yikilmadim yav ayaktayim, az bi oturim geljem”i gostermek istersin. Ne neye efkarlandigini bilirsin ne de neden sarhos oldugunu. Yasaman hep bu anlaradir. Bu anlara ev adam bakar da bulamazsin. Efkar hep seni yoklamak icindir.

Ev adam bakarsin, yalnizligini paylasmaya. Yalnizlik oyle bir paylasilir ki hem de, bilmeyen bilmez iste boyle. Ev adam o yalnizligi bozmaz, o sakin atmosferi korur sana. Artik iki kisi kocaman bir yalnizliksindir, sus kimseler duymaya. 

Eskiden aglamamak icin minik bir sivazlamadan bile kacinirken, ev adamin gogsune sirtini yaslar da “gel ulan keder” dersin hukumdar gibi, sus kimseler duymaya.

Dogu kemani… Bati piyanosu…

Kavusurlarsa ask olmaz. Kavusurlarsa sanat olmaz. Bu sarki sonsuza kadar bu hikayeyi bu mukemmel harmonide anlatmaya devam edecek. Ama gercekte kavussalar, ne harmoni olurdu, ne de mukemmellik. Zaten ikisinin beraber mutlu mesut yasayabilecegi herhangi bir yer de bulamazlardi.

Biz hikayeyi dogu kemanindan dinliyoruz; erkekten. Kadin anilarda var yalnizca. Hatta hic kavustular mi onu bile bilemiyoruz. Hatta belki de kadin yalnizca hayallerde var oldu, hepsi bu. Onemi var mi onu da bilemiyorum. Cunku en gercek olan sey bu adamin hissettikleri.

Insanoglu hissetmeye o kadar actir ki; elde yoksa, yaratip hisseder. Gercek veya hayal. Burda sikismis kalmis, kendinden hic beklenmeyen sekilde gogsunu yirtarak bagiran, “Alin benden bu aciyi” diyen bir adam var. Herkes saskinlik icinde onu durdurmaya calisiyor. Bu sessiz sakin, isinde gucunde, guler yuzlu adama noldu diye dusunurken, onu tutup sakinlestirmeye calisiyorlar.

Gercek veya hayal. Yuregindeki agirligi, gozlerindeki puslulugu, her sey icinde buyurken takindigi rutin maskesini goruyoruz. Gelmisini gecmisini bile biliyoruz.  Kucuk bir yerde dogdu, sakin bir hayat yasadi, cok yardimsever bir adamdi, isinde gucunde, durust… Kimseler farketmiyorken ona bir sey oldu. Bir gun o piyanoyu duydu. Piyano tum fermuarlari acti, tum kiyafetlerini usul usul cikardi. Ipek bir esinti gibi… Bir anda aralarinda hicbir sey kalmadi. Dokunduklarinda adamin nefesi tittredi, gozunden bir damla yas akti varligindan habersiz oldugu bu duygudan oturu, belki ilk defa tebessum etti gercegi buldugundan. Kadina bakti. Aynilardi. Hissettikleri de. Tenlerinin sicakligi da. Sanki dunya uzerinde her sey yerli yerine oturmus gibi. Adam, kadinin yumuk gozlerinden optu. Saclarina tutunup, dudaklarina kadar indi. Nefesinin tadi ve kokusu oyle bir nufus etti ki beynine; adini unutsa, annesini babasini unutsa, gene aklindan silinemeyecegini hissetti.

Gercek hissetmekti.

Kadin gercek mi hayal mi bilmiyorum ama burda yankilaniyor. Bu adam bunlari hissediyor. Gercek ve hayal birbirinin ziddi degil. Bu adamin cani neden yaniyor bilmiyorum. Neden kavusamadilar bilmiyorum. Kiz artik neden yok bilmiyorum. Belki gitti, belki öldü, belki hayaldi. Ama var olmadi diyemeyiz.

Bu aksam, Sishane’deki bu barda benim dogum gunum icin toplandik sevgili yabanci dostlarim!

(Disarda alkislar, icimde Poyraz)

Hepiniz caz dinlemek icin burada oldugunuzu saniyorsunuz. Bu los isik, yaninizdaki kadinin yuzune, daha romantik bir atmosfere burunebilin diye yansiyor saniyorsunuz.

Sen! Sacini o siyah lastikle gereksiz yere acip toplayan kadin! Yanindaki cift arkadasin, seni buraya ayrilik sonrasi sendromlarini bastirabil diye getirdiklerini saniyorlar. Sen de o yikilmadim ayaktayim durusunla icinde acilan o maskulen boslugu kendin doldurmaya calistigini saniyorsun. Bilmiyorsun...

Siz, sevgili genc erkek tayfasi dostlarim! Universiteye gelmenin tadina, henuz sevip sevmeyeceginizi anlayamadiginiz entellektuel aktivitelerde yikanarak varmaya geldiginizi saniyorsunuz. Bilmiyorsunuz ki yaninizda yalnizca bir disi olsa neler degisecek veyahut olsun diye tum bu sanilgilar.

Sen, sahnedeki basci! O kocaman enstrumani calmaya nasil karar verdigini merak ediyorum dogrusu. Onu tasimaktan dolayi mi vucut yapini koruyabildin boyle? Belki karsindaki caz gitarist ustasini kiramadigindan ve nasilsa bu aksam da icecekken 3-5 kurus da kazanmaktan zarar gelmez diye, Allahin bu soguk ve yagmurlu salisinda buraya geldigini saniyorsun ama yok... 

Sen de bu aksam benim icin caliyorsun.

Yilin 14 Mart’inda hava asla guzel olmaz. Paris’te olsam zaten guzel olmazdi ama Barselona’da olsam guzel olur muydu diye merak etmiyor degilim. Hava durumunu acip bakarak ogrenemem bunu, ben orda olsaydim kismini. Benim dogdugum 14 Mart’ta da hava kotu muydu diye asla sormadim anneme. Aslinda konu da havanin kotu olmasi degil aslinda. Kotu havada ne guzel gunlerim oldu kotu havayi artik sevdigim. Yagmur, kar, camur, soguk, buzlanma ne guzeldir bildim de, bildiklerim nereye gitti gene.

Bir icime buzuluyor gibi

Hayatta kanat cirpar gibi

Ucmak guzeldir